ข้อเสนอ มัดตัว
1195 Words
เลโอไม่ได้พูดอะไรให้มากความ เขารวบตัวการ์ตูนที่ยังคงอ่อนระทวยจากการศึกหนักบนเตียงขึ้นในท่าเจ้าสาวอีกครั้ง ร่างกายของทั้งคู่ยังคงเปลือยเปล่าและเปรอะเปื้อนไปด้วยร่องรอยของบทรักที่เพิ่งจบไป
เขาก้าวฉับๆ เข้าไปในห้องน้ำกว้างขวาง ก่อนจะวางร่างบางลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนหน้ากระจกบานใหญ่ แล้วเปิดฝักบัวให้น้ำอุ่นชะโลมลงมา แต่ดูเหมือนสายน้ำจะไม่ได้ช่วยให้ความร้อนแรงลดลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งทำให้มันพลุ่งพล่านกว่าเดิม
“เลโอ... พอแล้ว... ฉันเหนื่อย...”
การ์ตูนพึมพำเสียงสั่น พยายามจะก้าวลงจากเคาน์เตอร์ แต่เลโอกลับดึงรั้งสะโพกมนไว้แน่นแล้วกระแทกกายเข้าหาส่วนอ่อนไหวของเธอในทันทีโดยไม่มีการหยอกเย้าให้ตั้งตัว
“อ๊า เลโอมะ ..ไม่เอาเเล้ว "
“ผมบอกแล้วไงว่าคืนนี้ไม่ง่าย เรามาอาบน้ำล้างเหงื่อหน่อยคุณหมอ ”
เขาคำรามชิดใบหูหอมกรุ่น มือหนาข้างหนึ่งยันขอบอ่างล้างหน้าไว้ ส่วนอีกข้างบีบเค้นเต้าอวบอัดจนขึ้นรอยมือ
ท่ามกลางหยดน้ำที่ไหลนองไปทั่วร่างกาย ทั้งคู่ประสานสายตากันผ่านกระจกบานใหญ่ การ์ตูนเห็นตัวเองที่ดูเร่าร้อนจนน่าตกใจ เธอเห็นทุกจังหวะที่เขากระแทกเข้ามา
ทุกครั้งที่เขาขยับกาย เธอเห็นสีหน้าอันหื่นกระหายของเลโอที่จ้องมองมาที่เธออย่างต้องการจะกลืนกิน
ตับ! ตับ! ตับ!
เสียงเนื้อกระทบกันในห้องน้ำกระเบื้องก้องกังวานยิ่งกว่าเดิม เลโอเร่งจังหวะจนร่างกายของเธอสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก น้ำอุ่นจากฝักบัวผสมกับหยาดเหงื่อไหลหยดลงบนพื้นกระเบื้องไปพร้อมๆ กับจังหวะรักที่ดุเดือด
“มองดูตัวเองสิหม ว่าคุณเข้ากันได้ดีกับของผมแค่ไหน”
เขาเค้นเสียงกระซิบพลางเร่งสะโพกเข้าหาไม่ยั้ง จังหวะรัวแรงจนการ์ตูนต้องแหงนคอระหงร้องครางอย่างสุดกลั้น
“เลโอ... ขยับ... แรงอีกเอาฉันเเรงๆอ๊ะ! อ๊า!”
เลโอฉวยโอกาสตอนที่เธอกำลังสติหลุดลอย กดกายเข้าหาให้ลึกที่สุดจนเธอต้องจิกเล็บลงบนไหล่กว้างของเขาจนเลือดซิบ เขาสวมกอดร่างบางจากด้านหลังแน่นขึ้น บดเบียดแนบชิดจนไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน ก่อนจะกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงและบ้าคลั่ง
“อ่าส์... คุณหมอ... ผมจะแตกแล้ว”
เลโอเร่งเครื่องแรงขึ้นอีกเป็นชุดสุดท้าย กระแทกเน้นย้ำจนร่างกายของการ์ตูนสั่นสะท้านเป็นจังหวะ เธอหวีดร้องออกมาอย่างสุขสม เสียงครางหวานลากยาวดังกลบเสียงน้ำในห้องน้ำ ก่อนที่เลโอจะกระตุกเกร็งและปลดปล่อยความปรารถนาทั้งหมดเข้าไปในตัวเธอจนหมดสิ้น
เขาทรุดตัวลงกอดเธอไว้แน่น ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนที่เปียกชุ่มด้วยน้ำและเหงื่อ เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังประสานกันท่ามกลางไอระเหยของน้ำอุ่น
เลโอเงยหน้าขึ้นจูบซับหยดน้ำที่ไหลผ่านใบหน้าเธออย่างหลงใหล ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำด้วยความพึงพอใจ
“นี่แค่รอบในห้องน้ำนะครับยังเหลือเวลาอีกทั้งคืน... ผมว่าเราน่าจะกลับไปต่อกันที่เตียงอีกสักสองรอบดีไหม?”
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านม่านหนาเข้ามาในห้องพักกว้างขวางบนคอนโด การ์ตูนลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว เธอขยับกายเบาๆ แต่กลับพบว่าร่างสูงของเลโอนอนกอดเธอไว้อยู่ เขาไม่ได้หลับ แต่กำลังมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา
การ์ตูนรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างที่ไร้อาภรณ์ของตนเอง ความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับมาเตือนใจเธอว่าเธอกำลังทำสิ่งที่ผิดพลาดร้ายแรงที่สุด
"ตื่นแล้วเหรอครับ... หมอคนสวย"
เลโอเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสดใส ผิดกับท่าทีเย็นชาของการ์ตูน
"ปล่อยฉัน" เธอเอ่ยเสียงเรียบ พยายามจะลุกขึ้นจากเตียง
"เมื่อคืน ถือว่าเราหายกัน ฉันจะไม่พูดเรื่องนี้กับใคร และหวังว่าคุณจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ"
เลโอกระตุกยิ้มมุมปาก เขาพลิกตัวขึ้นมาคร่อมร่างเธอไว้ แววตาเจ้าชู้ร้ายกาจที่เคยเห็นในมหาลัยกลับมาอีกครั้
"เก็บเป็นความลับเหรอ? หึ ทำไมต้องเก็บล่ะครับ ในเมื่อหมอเด็ด เเละดูต้องการผมขนาดนี้"
"ฉันไม่ได้ต้องการแบบนี้"
การ์ตูนจ้องหน้าเขาด้วยความโกรธ
"ฉันเป็นหมอ ฉันมีหน้าที่การงาน มีเกียรติที่ต้องรักษา ส่วนคุณ คุณก็แค่เด็กมหาลัยที่วันๆ เอาแต่ควงสาวไม่ซ้ำหน้า เราสองคนมันคนละโลกกัน"
เลโอหัวเราะออกมาเบาๆ ราวกับคำพูดของเธอเป็นเรื่องตลก
"คนละโลกงั้นเหรอ? แล้วที่หมอครางชื่อผมเมื่อคืนล่ะ มันคือโลกไหน?"
"นี่ .. เลโอ"
"ฟังนะหมอ..."
เลโอโน้มหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกชนกัน
"ผมว่าเรามาเป็นFWB กันดีกว่า ต่อจากนี้ไป หมอก็แค่มาหาผมเวลาที่ผมต้องการ แล้วผมก็จะดูแลหมอให้ถึงใจ โดยที่หมอไม่ต้องมานั่งเพ้อฝันเรื่องความรักอะไรนั่นหรอก"
"ไม่มีวันอะฉันไม่เป็นอะไรบ้าๆเเบบนั้นเเน่ๆ" การ์ตูนตวาด
"ฉันจะไม่ยอมเป็นของเล่นของนายเด็ดขาด"
เลโอเปลี่ยนท่าทีทันที แววตาของเขาดูแข็งกร้าวขึ้น
"งั้นเหรอ? แต่หมอลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าตอนนี้ผมถือไพ่เหนือกว่านะ"
เขากดเสียงต่ำขู่
"ถ้าหมอปฏิเสธ. ผมก็ไม่รับประกันนะว่าเรื่องที่ ฝคุณหมอเด็กผู้แสนดีแอบมานอนกับเด็กวิศวะฯ ที่ขึ้นชื่อเรื่องควงสาวไม่ซ้ำหน้าอย่างผม จะถูกแพร่ออกไปทั่วโรงพยาบาลหรือในกลุ่มเพื่อนคุณเมื่อไหร่. คิดดูนะ ถ้าคนเขารู้กันว่าหมอเซ็กซี่แค่ไหนบนเตียง ภาพลักษณ์หมอคนเก่งจะเป็นยังไง?"
คำขู่นั้นทำเอาการ์ตูนตัวชาวาบ เธอรู้อยู่เต็มอกว่าเลโอเป็นคนประเภทที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อความสะใจ
"คุณมันเลว เลโอ"
"ขอบคุณที่ชมครับ"
เลโอจูบลงบนหน้าผากเธออย่างจาบจ้วง
"จำไว้นะหมอคุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ และคุณต้องเป็น คู่ขา ของผมคนเดียวเวลาที่ผมต้องการ ส่วนสาวๆ คนอื่นที่มหาลัยน่ะเหรอ? นั่นมันเรื่องของผม หมอไม่มีสิทธิ์มาหึงหวง หรือถ้าหมออยากให้ผมเลิกยุ่งกับคนอื่น หมอก็ต้องทำให้ผมติดคุณให้ได้มากกว่านี้สิครับ"
เขาลุกขึ้นยืนหยิบเสื้อเชิ้ตมาสวม พลางมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำสั่ง
"เช้านี้ฉันมีเรียน ไปส่งหมอได้แค่นี้แล้วอย่าคิดจะหนี เพราะถ้าหมอหนี รูปที่ผมแอบถ่ายเก็บไว้ตอนเราทำกันเมื่อคืน คงได้ว่อนไปทั่วโรงพยาบาลแน่"
การ์ตูนทำได้เพียงกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือดด้วยความแค้นใจและจำนนต่อสถานการณ์ เธอตกเป็นทาสทางอารมณ์ของปีศาจในคราบเด็กวิศวะฯ อย่างยอมกัน
- Writer
- chap_listContents
- likeADD