Gözlerimi araladığımda, sabah olduğunu fark etmiştim. Sanırım dün gece, ağlarken uyuyakalmıştım. Bedenim inanılmaz ağrıyordu ve delicesine acı çekiyordum. Nazım'ın söylediklerini hatırladığımda birden bedenim kaskatı kesildi. Büyük bir cehennemi yaşamamak için asla bedenimin iyileşmesine izin vermeyecektim. Gerekirse kendime zarar verecektim ama iyileşmeyecektim. Ama buradan çıkabilmem için de iyileşmem gerekiyordu, kaçabilmem için de iyileşip güç toplamam gerekiyordu.
Gözlerimi kapatıp cenin pozisyonundan sırt üstü uzanma pozisyonuna geçtim ve düşünmeye başladım. Bir yolunu bulmalıydım. Kendimi buradan kurtarmak zorundaydım.
Tüm gün yalnızca uzanmıştım. Birkaç kez beni kontrol etmeye gelmişlerdi, arada yemek de getirmişlerdi. Doğrusu yemekler zehir gibiydi ama açlıktan hiçbir şey düşün
