ดั่งดวงใจเพลิงผา

ภรรยาพ่อเลี้ยง

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านสีครีมอ่อนก่อนเข้ามาภายในห้องนอนกว้างฟ้ารดาขยับตัวเล็กน้อยก่อนค่อยๆ ลืมตาขึ้นด้วยความเหนื่อยล้าแต่อากาศเช้าวันนี้กลับทำให้เธอรู้สึกสดชื่นได้กลิ่นอายของความบริสุทธิ์ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมในเมืองไม่ใช่น้ำหอมในโรงแรมแต่มันคือกลิ่นดิน กลิ่นหญ้าและอายน้ำหมอกจางๆ ที่ทำให้บรรยากาศเย็นสดชื่น

หญิงสาวกระพริบตาช้าๆ ก่อนจะนึกขึ้นได้ในทันทีว่าเธอไม่ได้อยู่ในกรุงเทพฯแล้ว แต่ที่นี่คือไร่ของพ่อเลี้ยงเพลิงผา ฟ้ารดาจึงรีบลุกขึ้นนั่งทันทีสายตากวาดมองรอบๆ ห้องอย่างระมัดระวัง ที่นี่เป็นห้องนอนขนาดใหญ่ ถูกตกแต่งเรียบหรูด้วยโทนอบอุ่นแต่ก็ดูเงียบเกินไปและสิ่งแรกที่เธอสังเกตเห็นคือ บนโซฟาของห้องว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของคนที่นอนอยู่เมื่อคืน เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยหรือว่าเขาจะออกไปแล้ว ฟ้ารดาลุกขึ้นและลงจากเตียงก่อนจะเดินไปเปิดผ้าม่านบานใหญ่ ภาพตรงหน้าทำให้เธอชะงักเล็กน้อย ไร่องุ่นกว้างสุดสายตาเรียงตัวอยู่กลางหุบเขา แสงแดดยามเช้ากระทบหยดน้ำค้างจนเป็นประกายสวยงาม ลมเย็นพัดเอื่อยๆ ผ่านระเบียงไม้ด้านนอก มันดูสวยอย่างไม่น่าเชื่อเธอยืนมองอยู่พักนึงก่อนรีบดึงผ้าม่านปิดลงเหมือนเดิม และพยายามห้ามตัวเองไม่ให้รู้สึกอะไรกับสถานที่แห่งนี้จนเกินไป

"ก็แค่ไร่ " หญิงสาวพึมพำเบาๆ จากนั้นจึงเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า

.......

หลังจากลงมาชั้นล่างฟ้ารดาก็พบว่าบ้านหลังใหญ่กว่าที่เธอคิดไว้มาก ภายในถูกตกแต่งด้วยไตล์ยุโรปแปลกที่มันกลับตั้งอยู่กลางไร่บนภูเขามันถูกตกแต่งเรียบหรูแต่ไม่ได้ฟุ่มเฟือย ทุกมุมดูสะอาดและเป็นระเบียบราวกับโรงแรม 5 ดาว พนักงานในบ้านทั้งพ่อบ้านและแม่บ้านหลายคนหยุดโค้งคำนับเธอในทันทีที่เธอเดินผ่าน

"สวัสดีค่ะนายหญิง"

"อรุณสวัสดิ์ครับนายหญิง" พ่อบ้านเอยกล่าว หญิงสาวชะงักเล็กน้อย'นายหญิงงั้นหรอ ใช่สินะเธอลืมไปว่าตอนนี้เธอแต่งงานเป็นภรรยาของพ่อเลี้ยงแล้วแต่มันแปลกเพราะเธอยังไม่ชิน

" เอ่อ..เรียกว่าฟ้าเฉยๆ ก็ได้ค่ะ" แม่บ้านวัยกลางคนยิ้มอย่างอ่อนโยน

"ไม่ได้หรอกค่ะ คุณคือภรรยาของพ่อเลี้ยงเราก็ต้องเรียกให้สมฐานะ" อีกแล้วทุกคนย้ำแต่สถานะนี้กับเธอฟ้ารดาเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะเดินต่อไปยังห้องอาหารแต่ทันทีที่เข้ามาเธอก็ต้องชะงักอีกครั้ง เมื่อเห็นเพลิงผานั่งอยู่หัวโต๊ะเรียบร้อยแล้ว ชายร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นเล็กน้อยกำลังเปิดเอกสารบางอย่างอยู่สีหน้าของเขา เรียบนิ่งจนอ่านอารมณ์ไม่ออก แต่สิ่งที่ทำให้ฟ้ารดาแปลกใจคือบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยอาหารเช้าหลากหลายอย่างมีทังข้าวต้ม,สลัด,ขนมปัง,ผลไม้และน้ำผลไม้ที่คั่นสดๆ มันดูมากเกินกว่าสำหรับคนทั้งสองคนจะทานหมด

เพลิงผาพอได้ยินเสียงเธอเดินเข้ามาเพลิงผาจึงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามกับคนตัวเล็ก

"ตื่นแล้วหรอ"

"ค่ะ"

"นั่งสิจะได้ทานข้าว"

น้ำเสียงเข้าดูเรียบนิ่ง แต่ก็ไม่ได้แข็งกระด้างเหมือนจะอ่อนโยนแต่ก็ไม่อ่อนโยนเธอนั่งลงฝั่งตรงข้ามเขาเงียบๆ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบจนน่าอึดอัดสุดท้ายเธอจึงเป็นฝ่ายถามเขาเอง

"คุณตื่นกี่โมงค่ะ"

"ตีห้า" เขาตอบในทันทีเเต่สายตายังคงจ้องมองเอกสารในมือ

หญิงสาวเบิกตากว้างนิดๆ

"ตื่นเช้าขนาดนั้นเลยหรอ''

"คนงานเริ่มงานตั้งแต่6โมงครับ" เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะก้มลงอ่านเอกสารต่อฟ้ารดาเม้นริมฝีปากแน่นเธอไม่ชอบความรู้สึกนี้เลยเหมือนตัวเองนั่งอยู่กับกำแพงน้ำแขง

"แล้วคุณจะอ่านเอกสารตอนกินข้าวทุกวันเลยหรอค่ะ" เพลิงผาเงยหน้าขึ้นมองเธอ

"รบกวนคุณหรอ"เขาถาม

"ก็.." หญิงสาวชะงักก่อนจะพูดอีกครั้ง

"มันดูเสียมารยาทค่ะ"

ชายหนุ่มนิ่งไปครู่นึงก่อนจะวางเอกสารลงทันทีด้านสาวใช้และมือขวาคนสนิทที่ยืนรออยู่มองหน้ากันอย่างเลิกลักเพราะไม่เคยมีใครกล้าพูดแบบนี้กับพ่อเลี้ยงเพลิงผาเลยและทุกคนอยากรู้ว่าพ่อเลี้ยงเพลิงผาจะทำยังไงต่อ แต่!คงไม่ยอมหรอกเพราะป้านวลเคยห้ามเขาก็ไม่ฟัง....

"ได้! ต่อไปผมจะไม่อ่านเวลาทานอาหารอีก" ทุกคนอื่น!ฟ้ารดาก็กลับพูดไม่ออกเธอไม่คาดคิดว่าเขาจะยอมวางมันลงจริงๆ หลังจากนั้นทั้งโต๊ะอาหารจึงกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้งจนกระทั่งมีชายวัยกลางคนเดินเข้ามา

"พ่อเลี้ยงครับทางฝั่งคาสิโนโทรเข้ามา ..เอ่อคือ..." เขาชะงักไปชั่วขณะเมื่อเห็นฟ้ารดานั่งอยู่ด้วย เพลิงผาเพียงเงยหน้ามองลูกน้องนิ่งๆ

"พูดมา"

"เอ่อ...คาสิโนมีปัญหานิดหน่อยครับ"

"อืม..เดี๋ยวค่อยคุยข้างนอก"

"ครับ"

ชายคนนั้นรีบก้มหัวให้ก่อนจะรีบเดินออกไปทันทีแต่คำว่าคาสิโนยังติดค้างอยู่ในหัวของฟ้ารดาเธอเงยหน้ามสามีหมาดๆ และถามตรงๆ

"คาสิโนหรอ"

เพลิงผาไม่ได้ตอบในทันทีเขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะพูดเสียงเรียบ

"ทำไม?"

"ก็เมื่อกี้เขา..."

"แล้วคุณกลัวไหม" คำถามนั้นทำให้ฟ้ารดาชะงักกับคำพูดกลัวไหมงั้นหรอ? ถ้าให้พูดตามตรง...ก็กลัวนิดหน่อยนะแต่ผู้ชายตรงหน้าแม้จะดูนิ่งแต่กลับมีบางอย่างที่ทำให้คนอื่นไม่กล้าเข้าใกล้โดยธรรมชาติเหมือนมีอำนาจอยู่ในสายตาของเขาและมันชัดเจนเกินไป แต่เพราะทิฐิหญิงสาวจึงเชิดหน้าขึ้นแล้วตอบอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"ไม่ค่ะ" เพลิงผามองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าช้าๆ

"ดี"

" .... "

"เพราะผมไม่ชอบให้ภรรยากลัวผม"

หัวใจของฟ้ารดากระตุกแปลกๆ 'ภรรยาอีกแล้วจะย้ำอะไรนักหนา'

เขาพูดคำนี้ได้หน้าตาเฉยทั้งที่เธอยังไม่ชินเลยสักนิดเดียว หญิงสาวรีบก้มหน้าก้มตากินอาหารในจานของตัวเองต่อทันทีเพื่อหลบเลี่ยงสายตาของเขาแต่ไม่รู้ทำไมแก้มเธอถึงร้อนพราวขึ้นมาเสียดื้อๆ

....

หลังจากอาหารเช้าจบลงเพลิงผาก็ต้องออกไปดูงานในไร่และคุยงานเรื่องคาสิโนส่วนฟ้ารดาถูกปล่อยให้อยู่ในบ้านกับสาวใช้และคนงานที่เพลิงผาให้มาคอยอยู่เป็นเพื่อนเธอ เธอเดินสำรวจไปเรื่อยๆ จนออกมาถึงด้านหลังคฤหาสน์และตรงนั้นเองเธอได้เห็นภาพการทำงานของไร่แห่งนี้ คนงานจำนวนมากกำลังช่วยกันขนย้ายองุ่นเสียงหัวเราะและบทสนทนาดังไปทั่วบริเวณบางคนกำลังเก็บส้มบางคนกำลังขับรถขนผลผลิตและบรรยากาศดูชีวิตชีวามากกว่าที่คิดเสียอีก

"คุณฟ้า!"

เสียงเรียกดังขึ้นจากด้านหญิงสาวหันไปมองก็พบว่าเป็นแม่บ้านวัยกลางคนเดินเข้ามาหา

"ป้าชื่อป้านวลนะคะ ดูแลบ้านนี้มานานแล้วต่อไปป้าจะคอยดูแลคุณฟ้าเองนะคะ"

"สวัสดีค่ะ"

ป้านวลยิ้มอย่างใจดี

"คุณเพลิงฝากให้ป้าพาคุณฟ้าเดินดูรอบๆ ไร่ค่ะ" ฟ้ารดาขมวดคิ้วนิดๆ

"เขาฝากหรอคะ"

"ค่ะใช่แล้ว คือพ่อเลี้ยงกลัวคุณจะเบื่อที่อยู่บ้านเฉยๆ" แปลกอีกแล้วทั้งที่ตัวเองงานยุ่งแท้ๆ ยังมีเวลาคิดว่าเธอจะเบื่ออีก แต่สุดท้ายฟ้ารดาก็ได้แต่คิดเธอยอมเดินตามป้านวลไป ยิ่งเดินเธอยิ่งได้รู้ว่าไร่แห่งนี้ใหญ่กว่าที่คิดมากมีทั้งไร่องุ่นส้มโรงงานผลิตไวน์,บ้านพักคนงานที่ดูเหมือนจะมีอุปกรณ์ครบครันและมีคลินิกหลังเล็กๆ ไว้รักษาคนในไร่ยามเจ็บป่วย ทุกคนดูเคารพเพลิงผามากไม่ใช่เพราะกลัวอย่างเดียวแต่เหมือนว่า...จะรักด้วย

"พ่อเลี้ยงดูแลคนงานดีมากนะคะ" อยู่ๆ ป้านวลก็พูดขึ้น

"โบนัสก็ให้ดี เวลาครอบครัวใครมีปัญหาก็ช่วยเหลือโดยไม่หวังผลตอบแทน" ฟ้ารดาเงียบฟังมันต่างจากสิ่งที่เธอคิดไว้มากก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"แล้วเขาเป็นคนยังไงหรอคะ" ป้านวลหัวเราะเบาๆ

"พูดน้อยค่ะแต่ใจดี"

"ใจดี?"

"ตั้งแต่เมื่อคืนที่คุณมาพ่อเลี้ยงดูเป็นคนยิ้มบ่อยขึ้นนะคะ ถึงแม้จะเป็นวันแรกก็ตามทีพวกเราเห็น วันนี้คนงานในไร่แซวเขาเยอะมาก"

หญิงสาวแทบสำลักอากาศ ยิ้มเนี่ยนะผู้ชายคนนั้นเนี่ยนะยิ้มบ่อย!เธอไม่เห็นจะเคยเห็นเลยระหว่างที่เธอกำลังเดินอยู่ ก็เสียงรถยนต์คันนึงก็ดังขึ้น ฟ้ารดาหันไปมองก่อนจะเห็นรถเก๋งสีดำจอดใกล้ๆ 4คัน คนงานหลายคนต่างก้มหน้าทันทีและเมื่อประตูเปิดออกชายกุ่มคนหนึ่งก็เดินลงมา ทุกคนแต่งตัวใส่สูทใบหน้าดูดุดันจนบรรยากาศรอบข้างเงียบลงทันทีฟ้ารดาเริ่มอยู่สึกไม่ค่อนดีโดยเฉพาะเมื่อ 1 ในนั้นเดินตรงมาหาเธอ

"นี่หรอเมียของพ่อเลี้ยงเพลิงผา" น้ำเสียงหยอกๆ แต่สายตากับน่ากลัวฟ้ารดาก้าวถอยหลังนิดนึงโดยไม่รู้ตัวทันใดนั่นเองเสี่ยงก็ได้ยินเสียงที่คุณเคยดังขึ้นจากด้านหลัง

"อย่าทำเธอกลัว" เพลิงพาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าดุๆ ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ

"ห่วงจัดเลยนะมึง" เพลิงผาไม่ตอบแต่ทำเพียงยืนข้างฟ้ารดาเงียบๆ และสิ่งนั้นที่ทำให้เธอรู้สึกได้ทันทีว่าคนพวกนี้เกรงเขาจริงๆ หรืออาจจะเป็นเพื่อนของเขาก็ได้

"นี่น้ำหนาว" เขาพูดสั้นๆ

"เพื่อนผม" ชายตรงหน้ายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

"สวัสดีครับคุณฟ้า นายหญิงเเห่งไร่เพลิงผา"

"สวัสดีค่ะ" น้ำหนาวหันไปมองทางเพลิงผาแล้วหัวเราะ

"เมียมึงดูตกใจว่ะ"

"ก็มึงหน้าเหมือนโจร" เพลิงผาตอบ

"โถ่ไอ้เพลิง!" บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อเห็นพวกเขาหยอกล้อกันแต่ฟ้ารดากับยังเงียบเธอรู้สึกว่าตัวเองยังไม่รู้จักเขาดีพอเลยแม้แต่น้อย ...รู้จักสองเพื่อนรักพูดคุยกันเสร็จก็พากันเดินเข้าไปในบ้านโดยฟ้ารดาก็เดินดูไร่ต่อกับป้านวล...