Mardin'de geçirdiğimiz bir ay, hayatımın en güzel, en öğretici, en dönüştürücü ayıydı. Sabahları Gül nine'nin evine gider, onunla çay içer, köyün kadınlarını tanırdım. Öğleden sonraları Fatih'le tarlalara gider, toprağı işlemeyi öğrenirdim. Akşamları ise konağın avlusunda yıldızları seyreder, Fatih'in annesinin anılarını dinlerdim.
O bir ay boyunca, Fatih'in dünyasına iyice nüfuz etmiştim. Köylüler beni artık yabancı gibi görmüyor, "Aylin Hanım" diye sesleniyorlardı. Hatta bazıları, Fatih'in annesine benzetiyordu beni. "Rana Hanım da böyle gülerdi," diyorlardı. "Rana Hanım da böyle merhametliydi."
Bu beni hem mutlu ediyor, hem de ürkütüyordu. Onun yerine mi geçiyordum? Onun mirasını mı taşıyordum? Yoksa kendi yolumda, kendi kimliğimle mi var olacaktım?
Bir akşam, bu soruları Fatih'e sor
