Hastanenin soğuk koridorlarında geçen üç gün, bana bir ömür gibi geldi. Fatih'in babası yoğun bakımdaydı, biz ise dışarıda, nöbetleşe bekliyorduk. Fatih, gözünü kırpmadan babasının odasının kapısına bakıyor, her çıkan doktora umutla soruyordu: "Nasıl? İyi mi?"
Üçüncü günün sabahı, doktor yüzünde hafif bir tebessümle çıktı. "Yoğun bakımdan çıkarabiliriz," dedi. "Krizi atlattı. Artık normale dönecek, ama dikkat etmeli. Stresten uzak durmalı, düzenli ilaç kullanmalı."
Fatih'in gözleri doldu. Doktorun eline sarıldı, teşekkür etti. Sonra bana döndü, sımsıkı sarıldı. "Geçti," diye fısıldadı, "geçti."
O gün öğleden sonra, Fatih'in babasını normal odaya aldılar. Ziyaret saatinde girdiğimizde, adam yatağında yatıyor, gözleri kapalıydı. Ama nefes alıyordu, düzenli ve rahat. Fatih'in elini tuttu,
