ซากอสูรถูกปลุกจากเพลิงราคะ
-----------------------------------
อันใดจึ่งมินำพา ข้าปรารถนาตัวท่าน
ร้ายดุจดั่งพญาพาล บ่วงกาฬปักกลางทรวงใน
เริงนาคีแล้วผลักไส ใจข้าหมายกับท่านไว้
ไยทิ้งซากอันสดใส บ่าได้ซาบซึ้งเหลียวแล
จอมแก้วจากปิ่นไฉไล ไยลืมข้าเป็นแน่แท้
สิเน่หาจำพ่ายแพ้ แม่นางสาปข้าแลท่าน
... ... ... ...
เสียงตัดพ้อกังวานก้องวนเวียนภายในภวังค์ของทั้งคู่ จันทรปภากำลังดึงรสสุคนธ์จากปทุมถันของบัวระวง เขาผงะจ้องแววตาของนางอันเป็นที่รักมาแต่ภพชาติหนหลัง
“บัว... เจ้ายังพึงระแวงข้าดอกฤา” จิตของเขาพร่ำวอนต่อเธอ
“ไม่ไม่... ฉันไม่ต้องการจองจำใคร ท่านต้องปฏิเสธฉัน”
“ข้ามิรู้แจ้งความนี้” เขายังสงสัยมองแววตาดำขลับคู่นั้น
“หมดช่วงนี้แล้ว ฉันจะบอกนะ” เธอไม่อยากให้เวลานี้ยืดยาว อยากให้จบๆ ไป เธอรู้สึกกระอักกร
