หลังจากผ่านสมรภูมิรักที่จบลงด้วยความพ่ายแพ้อย่างราบคาบของซื่อจื่ออวี้เซวียนที่แม้จะยังเสียหน้าอยู่ลึกๆ กลับไม่ได้มีท่าทีทอดทิ้งนางอย่างที่เคยทำกับสตรีอื่น เขาอุ้มร่างบางที่ดูอ่อนเปลี้ยของชิงเหยียน ขึ้นจากเตียง พาไปชำระล้างคราบคาวรักและหยาดเลือดแห่งพรหมจรรย์ในอ่างน้ำอุ่นอย่างทะนุถนอมผิดวิสัยจนเธอรู้สึกแปลกใจไม่ได้
เพราะท่าทีที่อ่อนโยนมันช่างขัดกับใบหน้าที่แสนชั่วร้ายของเขามากเหลือเกิน
เมื่อกลับมาที่ห้องบรรทมอีกครั้ง ผ้าปูเตียงที่เคยเปรอะเปื้อนร่องรอยแห่งค่ำคืนอันเร่าร้อนถูกผลัดเปลี่ยนเป็นผ้าไหมเนื้อละเอียดผืนใหม่ ชิงเหยียนที่เริ่มได้สติคืนมาบ้างขยับกายจะลุกขึ้นจากเตียง
“หม่อมฉันควรกลับไปนอนที่เรือนรับรองของตัวเองได้แล้วเพคะ..หากพรุ่งนี้เช้าชุ่ยหลานไม่เจอหม่อมฉัน เรื่องคงได้ถึงหูท่านพ่อแน่”
นางเอ่ยขึ้นพลางพยายามจะคว้าอาภรณ์ชุดใหม่มาสวม
ทว่ายังไม่ทันที่เท้าจะแตะพื้น อ้อมแขนแกร่งที่เต็มไป
