อุ้มรักคุณพ่อแสนร้าย

คุณหนูอเล็กซ์

ตอนที่ 10

คุณหนูอเล็กซ์

ทันทีที่รถมินิแวนสีดำคันหรูจอดหน้าบ้านทรงไทยหลังใหญ่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ประตูรถก็ถูกเปิดออก เจนจิรา ก้าวลงจากรถอย่างระมัดระวัง ก่อนจะมองไปรอบด้านด้วยความตื่นตาตื่นใจ ได้เพิ่งรู้ว่าบ้านบนที่ดินที่แสนอลังการนี้เป็นบ้านมารดาของ ลีออน ที่เป็นคนไทย

เธอไม่เคยพบมารดาเขา

แม้จะเคยทำภารกิจสำคัญให้เขาก็ตาม

พอจะทราบว่ามารดาของเขาสุขภาพไม่ค่อยดี เจ็บป่วยออดแอดๆ และไม่ค่อยสุงสิงพูดคุยกับใครตั้งแต่บิดาของเขาเสียชีวิตไปได้หลายปี และที่ผ่านมา มารดาของเขาแทบจะไม่ปรากฏตัวให้กับสื่อต่างๆ เลย

ไมแน่ใจว่าตอนนี้มารดาของเขาดีขึ้นรึยัง

"พี่เจนมาแล้วๆ อเล็กซ์รอตั้งนานครับ"

เสียงกังวานใสดังขึ้นทันที เมื่อเธอเดินเข้าไปด้านใน ร่างเล็กของ เด็กชายอเล็กซ์ ปราดเข้ามาหาเธอและเอ่ยด้วยสีหน้าลิงโลดใจ ความสว่างสดใสของเด็กชายที่แสนจะน่ารักทำให้เจนจิราหลงลืมความฟุ้งซ่านใจทุกสิ่งทุกอย่างก่อนหน้าเสียสิ้น

จิตใจของเธอโฟกัสอยู่กับสิ่งมีชีวิตน้อยๆ ที่อยู่ตรงหน้า

"คุณหนูอเล็กซ์"

เจนจิราสังเกตว่ามีผู้ชายสองสามคน เดินตามเด็กชายมาห่างๆ ซึ่งน่าจะเป็นพี่เลี้ยงของคุณหนูอเล็กซ์และเป็นคนของลีออน

"ครับ พี่เจนตามผมมาซิครับ"

เด็กชายเข้ามาจับมือเธอ เพื่อจูงไปด้านใน แม้จะเพิ่งเคยพบหน้าพี่เลี้ยงสาวแค่ครั้งเดียว แต่อเล็กซ์ก็รู้สึกผูกพันกับพี่สาวคนนี้อย่างประหลาด ยิ่งพอผู้เป็นพ่อโดยบอกว่าจะให้ พี่เจนจิรา มาเป็นพี่เลี้ยงของตน

เขาก็ยิ่งดีใจและตื่นเต้นมาก

จนตั้งหน้าตั้งตารอคอยพี่สาวตั้งแต่เช้า

"ได้ค่ะ คุณหนูเดินช้าๆ ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวจะหกล้มนะคะ"

เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ขณะก้าวเท้าเดินตามไปอย่างง่ายดาย ความอุ่นนุ่มจากอุ้งมือเล็กที่แกะเกี่ยวไว้ ทำให้เธอรู้สึกดีจนไม่อยากจะผละห่างจากมือนี้เลย

อยากจะหยุดเวลาไว้เพียงเท่านี้

"ไม่หกล้มแน่นอนครับ ที่นี่เป็นบ้านของอเล็กซ์เองครับ พี่เจนจะมาอยู่ด้วยกันก็ได้นะครับ"

อาเล็กซ์บอกด้วยน้ำเสียงสดใสเป็นภาษาไทยอย่างชัดเจน

จะมาอยู่ได้ยังไงเล่า...

เด็กชายพาเธอมาหยุดยังห้องโถงชั้นสอง ที่มีระเบียงกว้างและมีบันไดเชื่อมต่อไปยังศาลาริมน้ำได้ แม้จะเป็นบ้านทรงไทยแต่ก็ถูกรีโนเวทภายในให้ทันสมัย และมีสิ่งอำนวยความสะดวกอย่างครบครัน

เจนจิรา ได้ทราบจากเจคเบื้องต้น ว่าเธอมีหน้าที่เพียงมาช่วยดูแลคุณหนูอเล็กซ์ในวันหยุดเท่านั้น เพราะเขามีครูสอนพิเศษให้กับเด็กชายอยู่แล้วถึงสามคน และพอทราบว่าเด็กชายต้องเรียนถึงห้าภาษา คือภาษาอังกฤษ สวีเดน ฝรั่งเศส จีนและไทย

แค่ทราบถึงความเข้มงวดของเขา เธอก็รู้สึกอึดอัดแทนเด็กชาย

กระนั้น อเล็กซ์ ก็ยังมีท่าทางชิลล์ๆ

แม้จะตระหนักได้ว่า เด็กชายมี IQ เกิน 180+ ซึ่งถือว่าอยู่ในระดับอัจฉริยะก็ตาม ซึ่งที่ผ่านมา ลีออน ให้ลูกใช้ระบบการเรียนแบบ Homeschooling แต่คาดว่าในระดับ Grundskola หรือการศึกษาภาคบังคับ จะต้องเป็นการเรียนในโรงเรียนเท่านั้น

และเธอไม่แน่ใจว่าเขาจะให้ลูกเรียนที่สวีเดนหรือในไทยกันแน่

เธออยากทราบข้อมูลในส่วนนี้มาก

แต่ไม่กล้าจะเอ่ยถามเขา

"วันนี้ผมไม่อยากเรียนเลขกับภาษาทั้งห้าแล้วครับ เพราะผมทำบททดสอบของครูได้หมดแล้ว วันนี้ผมอยากจะวาดรูปนกกับภูเขามากกว่า อยากให้พี่เจนมาวาดด้วยกันครับ"

เด็กชายจูงมือเธอให้มานั่งเก้าอี้ริมชานตรงระเบียงที่มองเห็นแม่น้ำเจ้าพระยาอย่างชัดเจน บนโต๊ะเต็มไปด้วยอุปกรณ์สำหรับวาดภาพมากมายวางอยู่

ส่วนคุณครูและคนของเขานั่งอยู่ด้านนอก และคอยสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ ดูแล้วก็ไม่ต่างจากการคุ้มครองคนของมาเฟียเลย

"ได้ซิคะ พี่เจนเองก็ชอบวาดรูปมากๆ เลยค่ะ คุณหนูได้วาดรูปอะไรไปบ้างแล้วเอ่ย?"

เธอเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน

"ผมวาดวัดฝั่งนั้น มีเรือเล่นไปมาในแม่น้ำ และตัวผมกับพ่อนั่งมองวิวอยู่ในเรือ ส่วนแม่นั่งอยู่ในเรือครับ"

เด็กชายอวดภาพที่ตัวเองพึ่งวาดอย่างภาคภูมิใจ แม้สัดส่วนภาพจะบิดเบี้ยวแต่ก็พอมองออกว่าเป็นรูปอะไร

หัวคิ้วของหญิงสาวขมวดขึ้น

"แม่?"

"ครับ ผมเคยถามแด๊ดว่าผมมีมัมมั้ย แด๊ดบอกว่าแม่ผมเป็นคนไทย เป็นผู้หญิงที่เก่งและสวยมากครับ"

หัวใจของ เจนจิรา เต้นแรงจนเหมือนจะทะลุออกมานอกอกเมื่อได้ยินถ้อยคำนั้นจากปากของเด็กน้อย

ความรู้สึกมากมายปะเดปะดังขึ้นมา

"....."

"แด๊ดสัญญากับผมว่าสักวันหนึ่งจะพาผมมาพบแม่ที่เมืองไทยถ้าผมพูดอ่านเขียนได้ทั้งห้าภาษา และผ่านบททดสอบของครูได้ ผมก็จะได้มาพบแม่ ตอนนี้ผมทำได้เกือบสำเร็จแล้วครับพี่เจน"

นัยน์ตากลมโตเม็ดลำใยสีน้ำตาลเข้มของเด็กชายวาววับอย่างมีความหวัง เมื่อเอ่ยถึงภารกิจของตน

นั่นทำให้ เจนจิรา อึ้งยิ่งขึ้นกว่าเดิม

"เหรอครับ?"

เธออยากจะดึงร่างเล็กเข้ามากอด แล้วสารภาพความจริงทั้งหมด แต่รู้ดีว่าไม่สามารถทำอย่างนั้นได้ จึงได้แต่สะกดกั้นความรู้สึกที่ปะทุขึ้นมาในใจไว้อย่างที่สุด

"ใช่ครับ ผมจะทำทุกอย่างตามที่แด๊ดบอก เพื่อที่ผมจะได้พบกับแม่ของผม แต่ช่วงระหว่างนี้ผมก็ดีใจนะครับ ที่พี่เจนจะมาเป็นพี่เลี้ยงของผม"

อเล็กซ์ เงยหน้าบอกด้วยรอยยิ้ม

แม้ตอนนี้จะยังไม่ได้เจอแม่ แต่เมื่อเจอพี่เจน เขาก็รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมา ถ้าหากแม่ของเขาเป็นเหมือนพี่เจนก็คงจะดีนะ เด็กชายคิดในใจ เพราะผู้เป็นพ่อเคยบอกว่า แม่เป็นผู้หญิงไทยที่สวยและเก่ง พี่เจนเองก็สวย

ถ้าพี่เจนเป็นแม่ ก็คงจะดีไม่ใช่น้อย

"งั้นเรามาวาดรูปกันเนาะ คุณหนูอยากวาดรูปนกใช่มั้ยคะ เรามาวาดนกง่ายๆ อย่างนกเพนกวินกันก่อนดีกว่า"

"ครับๆ"

บรรยากาศในการวาดรูป เป็นไปอย่างเพลิดเพลิน ท่าทีสดใสและหัวเราะเอิ้กอ้ากอย่างมีความสุขของเด็กน้อย ทำให้ เจนจิรา อิ่มเอมใจไปด้วย จนเวลาล่วงเลยไปหลายชั่วโมงที่เธอแทบจะไม่รู้ตัวว่าเวลาจะผ่านไปเร็วแบบนี้

เธอมองไปทาง เจค ที่กำลังส่งสัญญาณบอกเธอว่าเวลาวันนี้ของเธอที่จะได้อยู่กับคุณหนูอเล็กซ์หมดลงแล้ว

"พี่เจนต้องกลับแล้วเหรอครับ? เสียดายจัง ผมอยากให้พี่เจนอยู่นานๆ กว่านี้"

เด็กน้อยตัดพ้อขณะจับข้อมือเธอไว้

เพียงแค่นั้นหัวใจของเจนจิราก็อ่อนยวบยาบเกินกว่าจะต้านทาน

"ค่ะ พี่เจนต้องกลับแล้ว คุณหนูต้องดูแลตัวเองดีๆ นะคะ"

เธอลูบโลมมือเล็กป้อมอย่างอ้อยอิ่ง

"โอเคครับ ผมจะดูแลตัวเองเป็นอย่างดี พี่เจนเอารูปนกเพนกวินที่ผมวาดกลับไปด้วยนะครับ แล้วมาสอนผมวาดรูปอีกนะครับ"

"ได้ครับ"

เธออยากจะมาทุกวันเลย แค่ได้เห็นใบหน้าที่แสนบ้องแบ๊วสดใสนี้ ต่อให้เหน็ดเหนื่อยแค่ไหนเธอก็พร้อมจะยอมทำ

"อันนี้ที่พี่เจนวาดผมจะเก็บไว้ให้แด๊ดดู รอให้แด๊ดมาหาผมก่อน เจคบอกว่าช่วงนี้แด๊ดติดงานยุ่งมากๆ ผมก็เลยไม่ได้เจอหน้าแด๊ดมาหลายวันแล้วครับ"

เขาติดงานนี่เอง

ถึงได้เงียบหายไปตั้งแต่วันนั้น

เพราะเกือบสองสัปดาห์แล้ว ที่เธอไม่ได้เจอเขาเลย แม้จะไปดีลงานที่ตึกแอลเคเคเกือบทุกวัน แต่ก็ได้คุยกับทีมการตลาดและจัดซื้อเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

เพราะปกติ ลีออน ไม่ได้ประจำสำนักงานที่เมืองไทยอยู่แล้ว

อีกอย่าง

ตามสัญญาที่ระบุ เธอก็แค่มีเซ็กซ์กับเขาในช่วงรอบไข่ตกเท่านั้นคงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเจอะเจอกับเขาบ่อย

บางทีตอนนี้เขาอาจจะไม่อยู่เมืองไทยก็ได้

ก็ดีเหมือนกัน....

เธอจะได้ไม่รู้สึกอึดอัดจนเกินไป

***********