อุ้มรักคุณพ่อแสนร้าย

เธออาจจะชอบก็ได้

ตอนที่ 6

เธออาจจะชอบก็ได้

หลายวันต่อมา

หลังจากที่แอลเคเคได้เซ็นสัญญาให้เคพีเป็นซัพคอนแทรค เจนจิรา ก็ต้องมาที่ตึกสูงใหญ่ของคู่ค้าสำคัญเพื่อร่วมบรีฟงานกับผู้เกี่ยวข้อง ซึ่งทุกอย่างดำเนินไปด้วยดี ต้องยอมรับว่าทีมงานของ LAA Group มีความเป็นมืออาชีพ และมีระบบการบริหารจัดการที่ทันสมัยกว่าเคพีเยอะ ทำให้เธอได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างได้มากขึ้น

"ท่านประธานแจ้งว่า เดี๋ยวจะคุยงานกับคุณเจนต่อ ยังไงนั่งรอท่านในห้องนี้นะครับ"

คนของแอลเคเคบอกกับเธอหลังจากคุยงานเสร็จสิ้นแล้ว เจนจิราจำต้องพยักหน้าตอบรับ แม้จะค่อนข้างประหลาดใจ ด้วยกว่าสองสัปดาห์แล้วที่เธอมาที่ตึกนี้ แล้วไม่พบเขาเลย จึงคิดว่าเขาไม่น่าจะมาวุ่นวายกับเธอแล้ว และคาดว่าเขาน่าจะกลับสวีเดนเหมือนเช่นทุกครั้ง เพราะปกติลีออนจะมาอยู่เมืองไทยไม่นาน

เธอไม่ค่อยรู้ข้อมูลเกี่ยวกับตัวเขามากนัก

เพราะลีออนไม่ค่อยเปิดเผยตัวเอง แม้กระทั่งการบริหารที่นี่ก็จะมีทีมบริหารที่ออกนอกหน้าแทนเขาอยู่ตลอด

"เธอทำงานได้ดี"

เสียงนุ่มทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเมื่อร่างหนาเดินเข้ามาในห้อง "ฉันชอบเวลาเธอทำงานทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นภารกิจไหน เธอเต็มที่และทุ่มเทกับมัน แทบจะไม่มีจุดไหนที่บกพร่องเลยสักนิด"

"ขอบคุณมากค่ะ"

เจนจิราบอกตัวเองว่าไม่ควรจะเคลิบเคลิ้มไปกับคำชมของเขา แม้จะพอทราบมาว่าคนอย่างลีออนไม่มีวันที่จะชมใครง่ายๆ "ว่าแต่คุณลีออนมีธุระอะไรจะคุยกับเจนเหรอคะ?"

เธอเอ่ยถามเขาไปตรงๆ

"หายเจ็บหรือยัง?"

"คะ?"

"แผลที่โดนน้ำร้อนลวก?"

เขาเอ่ยถามเสียงเย็น ขณะย่อกายลงนั่งตรงข้ามกับเธอ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉย คาดเดาไม่ได้ว่าเขารู้สึกเช่นไร

"หายแล้วค่ะ พอดีเจนทาเจลอโรเวล่าทุกวันก็เลยหายเร็วและไม่เป็นรอยแผลเป็นด้วย"

"ดีแล้ว"

"....."

เธอนั่งเงียบ เหลือบมองมือหนาที่มีเส้นเอ็นอย่างเด่นชัดรินชาร้อนลงจอก แล้วยกดื่มอย่างใจเย็น เพิ่งรู้ว่าเขานิยมดื่มชาร้อนด้วย

หวังว่าที่เขาเรียกคุยกับเธอวันนี้คงไม่ใช่แค่เรื่องของแผลที่โคนขาของเธอหรอกนะ

ลีออน เหมือนจะรู้ความคิดเธอ

"ฉันต้องการคำตอบอีกครั้ง? กับภารกิจที่เสนอกับเธอในวันนั้น"

"คุณลีออน เจนไม่อยากทำจริงๆ ค่ะ"

เธอรีบเอ่ยตอบทันทีอย่างหนักแน่น

หัวคิ้วหนาของชายหนุ่มกระตุกขึ้น

"รังเกียจที่จะมีเซ็กซ์กับฉัน?"

"ก็...."

จะบอกว่ายังไงล่ะ

เขาคิดว่าการที่จะมี sex กับใครสักคน มันเป็นเรื่องง่ายหรืออย่างไร?

"เธออาจจะชอบก็ได้นะ"

"มันไม่ใช่แค่เรื่องนั้นค่ะ"

เขาไม่เข้าใจหรือไงว่าการที่เราต้องผูกพันกับสิ่งมีชีวิตที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองถึงเก้าเดือน แล้วต้องทนอยู่กับความรู้สึกที่ติดค้างอยู่ในใจมาตลอด มันทรมานมากแค่ไหน

"แล้วเรื่องไหน?"

"คือเจน...."

เจนจิรา ก้มหน้าลง เม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น ไม่รู้จะอธิบายบอกเขายังไง กับความรู้สึกที่ผ่านมาของตนเองด้วยในสัญญานั้นมีข้อห้ามในส่วนนี้อยู่แล้ว

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของลีออนหรี่แคบลง

"อยากเจออเล็กซ์มั้ย?"

"คะ?"

เธอเงยหน้าขึ้นทันที ด้วยไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน "ดะได้เหรอคะ? เจนมีสิทธิ์เจอคุณหนูอเล็กซ์ได้เหรอคะ?"

มุมปากของลีออนยกโค้งขึ้น

"ได้ซิ! ในสัญญาก็ระบุไว้ว่าเธอมีสิทธิ์เจอกับลูก ถ้าหากฉันอนุญาต อยากจะเจอไหมล่ะ?"

ลูก!!!

เป็นสรรพนามที่เธอไม่กล้าจะเรียก

แต่ เจนจิรา ก็เอ่ยบอกไปอย่างที่ใจตัวเองต้องการ

"อยากเจอค่ะ คุณลีออนอนุญาตให้เจนไปเจอคุณหนูอเล็กซ์ที่สวีเดนได้ใช่มั้ยคะ?'

"เปล่า"

ลีออนขยับตัวเล็กน้อย หันไปทางประตูห้องที่ถูกเปิดออก "อเล็กซ์มาไทย"

เจนจิราขมวดคิ้วขึ้น และหันไปมองตามเขา ก่อนที่เธอจะตัวชาวาบ คล้ายหัวใจหยุดเต้นลงชั่วขณะ เมื่อเห็นร่างของเด็กชายวัยห้าขวบกว่าๆ เดินเตาะแตะเข้ามาในห้อง ใบหน้ากลมบ๊องแบ๊วราวตุ๊กตาล้อมรอบด้วยเรือนผมหนาสีน้ำตาลเข้ม แสนน่ารักน่าชัง

"ลุงเจคบอกให้ผมเข้ามาหาแด๊ดครับ"

เด็กชายเอ่ยบอกเป็นภาษาไทยอย่างชัดเจน ก่อนจะหันมามองผู้หญิงเอเชียรูปร่างบอบบาง แสนสวยที่นั่งตรงข้ามกับผู้เป็นพ่อ เด็กน้อยจึงเอียงคอถาม

"แด๊ดมีแขกอยู่เหรอครับ?"

"ครับ"

"พี่สาวเป็นใครเหรอครับ? สวยจัง"

เจนจิรา ได้แต่นั่งนิ่งราวร่างโดนช็อตด้วยไฟฟ้า เมื่อสบตากับนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้ม ที่มองเธออย่างฉงน

จนเธอได้แต่อ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ออก

"อะ ...เอ่อ"

"นี่คือคุณเจน เป็นเพื่อนร่วมงานของพ่อครับ และอาจจะมาเป็นพี่เลี้ยงของหนูชั่วคราว"

"พี่เลี้ยง?"

เด็กชายทำสีหน้าลิงโลดอย่างเห็นได้ชัด ด้วยตนเองอยากจะมีพี่เลี้ยงเป็นคนไทยมาตั้งนานแล้ว และหากผู้เป็นพ่อยอมให้มีพี่เลี้ยงคนไทยในช่วงที่อยู่ที่นี่ อาจจะมีแนวโน้มว่าเขาจะได้เรียนและอาศัยอยู่ที่ไทยอย่างแน่นอน

"จริงเหรอครับแด๊ด?"

ดวงตาเม็ดลำไยสีน้ำตาลสุกสกาวสดใส ขณะถามย้ำผู้เป็นพ่อ ก่อนจะหันมามองใบหน้าสวยผุดผาดของเจนจิราคล้ายต้องการความมั่นใจ

"...."

"จริงมั้ยละเจน?"

ลีออน เอ่ยถามเธอคล้ายมัดมือชก และเขารู้ว่าเจนจิราไม่มีทางปฏิเสธ

"อ่า คือ"

หญิงสาวยังคงอ้ำอึ้ง ยิ่งยามร่างเล็กของเด็กชายเดินมาใกล้ แล้วเอื้อมมือเล็กมาแตะแขนของเธอ พร้อมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวานใสเป็นภาษาไทยอย่างชัดเจน

"จริงเหรอครับ? พี่สาวคนสวยจะมาเป็นพี่เลี้ยงให้ผมจริงๆ ใช่ไหมครับ ผมดีใจที่สุดเลยที่จะมีพี่เลี้ยงเป็นคนไทย"

หัวใจของ เจนจิรา กระตุกวูบ

ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาในจิตใจอย่างรวดเร็ว ทั้งดีใจ อิ่มเอมใจ ปลื้มปริ่ม และวูบโหวงอยู่ในอกพร้อมๆ กัน เมื่อเห็นสิ่งมีชีวิตที่เป็นส่วนหนึ่งของเลือดเนื้อเชื้อไขของตน เติบโตเป็นมนุษย์ผู้ชายที่แสนจะน่ารักน่าชังและเฉลียวฉลาดขนาดนี้

ทว่าเธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยคำว่า ลูก กับเด็กชายตรงหน้า

กระนั้นความรู้สึกด้านดีก็มีมากกว่าด้านลบ เมื่อร่างเล็กขยับนั่งบนโซฟาตัวเดียวกับเธอ เพียงแค่นั้นก็เหมือนกำแพงหนาในใจของเธอได้พังทลายลงในทันที

ทำให้เธอเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ค่ะ เจนจะมาเป็นพี่เลี้ยงของคุณหนูค่ะ"

ไม่ว่าเขาจะมัดมือชกเธอหรือไม่ก็ตาม แต่ตอนนี้เธอรู้สึกอยากอยู่ใกล้ชิดกับเด็กชายผู้นี้เป็นอย่างยิ่ง แม้จะเป็นเพียงเรื่องชั่วคราว แต่ก็สร้างความรู้สึกอิ่มเอมในใจของเธออย่างล้นเหลือ

"เย้ๆๆๆ ผมดีใจที่สุดในโลกเลยครับ"

อเล็กซ์ ตะโกนร้องอย่างลิงโลด จนแก้มขาวยุ้ยไหวระริก เจนจิรา เริ่มจะอดใจไม่ไหว เลยยกมือขึ้นเพื่อจะปัดปอยผมเล็กๆ ที่ระอยู่ข้างแก้มของหนูน้อย

ทว่าเสียงแหบห้าวของ ลีออน ดังขึ้นก่อน

"อเล็กซ์ เดี๋ยวไปรอพ่อข้างนอกกับลุงเจคนะคนเก่ง พ่อขอคุยงานกับพี่เลี้ยงของหนูก่อน"

"ครับผม"

แม้จะอยากพูดคุยต่อกับพี่เลี้ยงคนสวยเพียงใด แต่เมื่อเป็นคำสั่งของพ่อ อเล็กซ์ ก็จำต้องทำตามอย่างเคร่งครัด "เดี๋ยวค่อยคุยกันนะครับพี่เจน ผมไปหาลุงเจคก่อน"

เจนจิรา ได้แต่มองร่างเล็กที่เดินห่างออกไปจนพ้นประตู หัวใจเธอเริ่มกลับมาเต้นแรงอีกครั้ง ความรู้สึกมากมายปะเดปะดังเข้ามา แต่เธอทำได้เพียงบีบมือเข้าหากันแน่น

และตระหนักได้ว่าเขากำลังเอาสิ่งนี้ที่เป็นจุดอ่อนในใจของเธอ มากดดันเธอ

"คุณลีออนทำแบบนี้ทำไม?"

"ฉันทำอะไร?"

คิ้วหนากระตุกขึ้น "เธอเป็นคนบอกเองว่าอยากเจออาเล็กซ์ และเมื่อกี้เธอก็เป็นคนตอบตกลงเองว่าจะมาเป็นพี่เลี้ยงของอเล็กซ์"

"คุณ!!"

หญิงสาวเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น แม้จะโมโหเขาเพียงใด แต่ส่วนหนึ่งเริ่มต้นมาจากตัวเธอเอง จะไปโทษใครได้

ร่างหนาเหยียดกายลุกขึ้น

แล้วเดินมาย่อกายลงนั่งข้างกับเธอ

"ไม่มีอะไรที่จะได้ดั่งใจเราทุกอย่างหรอกเจน ....ทุกอย่างต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยนเสมอ"

*********