อุ้มรักคุณพ่อแสนร้าย

อารัมภบท

ตอนที่ 1

อารัมภบท

แสงสีทองยามบ่ายที่สาดส่องลงมา ไม่สามารถมองเห็นเส้นขอบฟ้าของอีกฝั่งได้ ด้วยแสงนั้นสาดกระทบกับตึกสูงใหญ่ในกรุงเทพฯ เมืองฟ้าอมร ที่ตั้งตระหง่านเบียดเสียดกันโดยไม่หวั่นไหวต่อแสงเดือนแสงตะวันที่ไม่ช้าก็จะเลือนหายไป ทว่าแสงมากมายจากตึกก็จะส่องสว่างขึ้นมาทดแทนแสงเหล่านั้น

ดั่งว่าเป็นเมืองที่ไม่มีวันหลับไหล

เจนจิรา วรเดชา ยืนอยู่หน้าตึกสูงใหญ่ที่่ตั้งตะหง่านในย่านธุรกิจ มีอักษร LAA Group Thailand ปรากฏอยู่ด้านหน้า

เธอยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเป็นเวลาห้าโมงห้าสิบนาที แล้วสูดลมหายใจเข้าปอด ด้วยตอนนี้ใกล้ถึงเวลานัดหมายแล้ว

ร่างบางระหงราวนางแบบด้วยส่วนสูงกว่าร้อยหกสิบเก้าเซ็นติเมตร ซึ่งสูงกว่าผู้หญิงไทยโดยทั่วไปอยู่ในชุดเดรสสีฟ้าอ่อน ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราสวยผุดผาดสะดุดตาด้วยเครื่องหน้าเด่นชัด ตามสไตล์หญิงเอเชียที่เป็นเอกลักษณ์

หญิงสาวเดินมาหยุดยังเคาน์เตอร์ด้านหน้า และกำลังจะโน้มหน้าไปบอกประชาสัมพันธ์คนสวยที่ทำสีหน้าเรียบนิ่ง

ทว่าเสียงของชายในชุดสูทสีดำดังขึ้นก่อน

"คุณเจนใช่มั้ยครับ? เชิญทางนี้ได้เลยครับ คุณลีออนรออยู่"

"ค่ะ"

ลีออน แอนเดอร์สัน

เธอรู้จักเขาดี

ผู้ชายที่เป็นเจ้าของ LAA Group ผู้ดำเนินธุรกิจโลจิสติกส์ รายใหญ่ของสวีเดนที่มีสาขาและสำนักงานอยู่ทั่วโลก และมีสินทรัพย์มากมายจนติดอันดับ 1 ใน 200 มหาเศรษฐีของโลก

เขากับเธอต่างกันราวฟ้ากับเหว

ไม่มีทางที่จะมาบรรจบพบเจอกันได้

หากไม่ใช่เพราะภารกิจบางอย่าง ที่เธอเคยได้ทำร่วมกับเขา และภารกิจนั้นได้ถูกปิดตายและเก็บเป็นความลับมานานกว่าหกปี

เธอพยายามจะลืมเรื่องราวเหล่านั้น

หากว่า...

ไม่ได้รับการติดต่อจากลูกน้องของเขา

"คุณลีออนจะบินมาดูสาขาที่ไทยและต้องการจะพบคุณเจนจิราครับ"

คำบอกสั้นๆ ที่ไม่มีคำอธิบายอะไรต่อจากนั้น เป็นแค่ประโยคบอกเล่ากึ่งคำสั่ง ว่าเธอจะต้องมาพบเขาโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้น

ตึกแอลเคเคไทย มีทั้งหมดสามสิบชั้น ชายชุดสูทสีดำอายุราวสี่สิบกลางๆ ที่เธอทราบว่าชื่อ เจค เดินนำทางพาเธอเข้ามาในลิฟท์แล้วกดชั้น 29 บรรยากาศในลิฟท์เงียบงัน ไม่มีการพูดคุยอะไรนอกจากนั้น

เจค เดินนำมายังห้องที่อยู่ในสุด สีโทนดำน้ำตาลตัดกับสีเบจของประตูห้อง ดูสง่าและน่าเกรงขาม ถึงไม่บอกก็รู้ว่านี่น่าจะเป็นห้องของประธานใหญ่แอลเคเคกรุ๊ป

"เชิญครับ"

ประตูห้องถูกเปิดออก เพื่อให้เธอเดินเข้าไป โดยเจคไม่ได้ตามมา เจนจิรา สูดลมหายใจเข้าปอดตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะผลักบานประตูให้กว้างแล้วเดินเข้าไป

ร่างหนากำยำนั่งหันหลังอยู่บนเก้าอี้นวมตัวใหญ่ คล้ายไม่ยินดียินร้ายกับการปรากฏตัวของเธอเลยสักนิด เจนจิรามองบ่าหนาด้านหลังที่โผล่พ้นขอบเก้าอี้หนังราคาแพง เห็นท้ายทอยที่ล้อมด้วยเรือนผมสีน้ำตาลเข้ม เขาเอียงคอเล็กน้อย นิ้วเรียวสวยกดยังขมับตัวเองและเคาะเบาๆ คล้ายกำลังครุ่นคิดกับสิ่งที่เพ่งมองไปด้านหน้า

เขาไม่เอ่ยอะไร

เหมือนไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าเธอเดินเข้ามาในห้องนี้

กระนั้น เจนจิรา ก็รับรู้ได้ถึงกระแสอันตรายบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของเขา

"สวัสดีค่ะ เห็นคนบอกว่าคุณลีออนต้องการพบเจน"

เธอเอ่ยทำลายความเงียบเป็นภาษาอังกฤษ

"นั่งลงซิ"

เขาเอ่ยตอบเป็นภาษาไทยอย่างชัดเจน

"ค่ะ"

พอทราบว่าแม้เขาจะเกิดและเติบโตอยู่ที่สวีเดน แต่มารดาของลีออนเป็นคนไทย เขาเคยบอกเธอว่าในครอบครัวของเขาเวลาคุยกันจะใช้ภาษาไทยเป็นหลัก

นี่คงเป็นสาเหตุที่เขาเลือกเธอ

เป็นผู้หญิงไทย

ให้ทำภารกิจที่สำคัญของเขา

"สบายดีมั้ยเจน?"

ร่างหนาหมุนเก้าอี้เอี้ยวตัวกลับมา เจนจิรา รีบหลุบสายตาลงต่ำทันที ด้วยไม่กล้าที่จะมองและสบตากับเขาโดยตรง

คิ้วหนาเข้มของ ลีออน กระตุกขึ้น

ขณะมองรูปร่างอรชรของหญิงสาวตรงหน้า

"สบายดีค่ะ"

เธอตอบเป็นภาษาไทยอย่างสุภาพ ขณะก้มหน้ามองมือตัวเองที่กุมประสานกันไว้แน่น ก่อนเอ่ยถามเข้าเรื่องในทันที "คุณลีออนต้องการพบเจนด้วยเรื่องอะไรคะ?"

ดวงตายาวของ ลีออน หรี่แคบลง

"เวลาคุยกับฉัน มองหน้าฉันด้วย"

เขาสั่งเสียงเข้ม

"ค่ะ"

เจนจิรา เงยหน้าตามเขาบอก ก่อนจะกระพริบตาถี่รัว เมื่อสบตากับดวงตาสีน้ำตาลเข้มจากใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตร เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นหน้าเขาชัดๆ ด้วยลีออนไม่ชอบปรากฏตัวตามสื่อ แม้เขาจะเป็นเจ้าของ LAA Group แต่เขาก็จะให้ผู้บริหารและทีมงานออกนอกหน้าแทนมาตลอด

เธอเคยเจอเขาอย่างผิวเผิน ตอนที่ทำภารกิจให้เขาเมื่อหกปีที่แล้ว

แต่เธอเพิ่งจะเคยเห็นหน้าเขาชัดๆ ในวันนี้

ลีออน เป็นคนที่มีกรอบหน้าเด่นชัด ทั้งดวงตากลมโตที่มีเสน่ห์ล้ำลึกพาดทับด้วยคิ้วดกหนา และจมูกโด่งเป็นสันรับริมฝีปากอิ่มหยักสวยได้รูป

เขาคือผลผลิตที่พระเจ้าสร้างสรรค์

เขาจึงเป็นพวกนิยมความสมบูรณ์แบบ (Perfectionism) ในทุกๆ เรื่อง

"เหมือนเธอจะอวบขึ้นนะ"

เขาเอ่ยเสียงราบเรียบ ขณะไล้สายตามองสำรวจผู้หญิงตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา ผู้หญิงไทยคนที่เขาคัดเลือกจากผู้หญิงเกือบหมื่นคน เพื่อให้มาทำการผสมเทียมให้เกิดการปฏิสนธิด้านนอกหรือการทำเด็กหลอดแก้ว (IVF) ก่อนจะฉีดกลับเข้ารังไข่เธอเพื่อให้เธออุ้มท้องลูกของเขา เมื่อหกปีที่แล้ว

แน่นอนเขาไม่ได้ทำวิธีการนี้ที่ไทย

ด้วยมีกฎหมายรองรับ เพราะเขากับเธอไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน และเขาไม่ต้องการผูกมัดกับใครแบบนั้น แต่เขาต้องการไข่ของผู้หญิงไทยที่สมบูรณ์ทั้งร่างกายและจิตใจ ซึ่งเจนจิราเหมาะสมทุกอย่าง

เธอได้รับค่าจ้างในจำนวนเกือบแปดหลัก

และมีสัญญาต่อกันอย่างชัดเจน ว่าทุกอย่างต้องปิดเป็นความลับ และหลังจากคลอดลูกแล้วสิทธิ์ของลูกจะเป็นของเขาเพียงคนเดียว

แต่หลังจากนั้นเธอกับเขาก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย จนกระทั่งวันนี้

"ค่ะ ถ้าเทียบกับตอนนั้นน้ำหนักเจนขึ้นมาประมาณห้ากิโลกรัมค่ะ"

เธอเอ่ยบอกพร้อมอมยิ้มไปด้วย

ลีออน ขยับกายเล็กน้อย ด้วยจะเพิ่งเคยเห็นหน้าเธอชัดๆ ในรอบหลายปี แม้ความจริงตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เขาให้คนของเขาเฝ้าติดตามและสังเกตเธอมาตลอด

แต่เมื่อเจอหน้าหญิงสาว

ก็ทำให้เขาเริ่มจะหายใจติดขัด

"แต่เหมือนจะสวยขึ้นกว่าเดิม"

"คะ?"

เจนจิรา ขมวดคิ้วเหมือนไม่เชื่อที่ได้ยินคำชมจากปากหยักสวยของเขา

"ตอนนี้อเล็กซ์ อายุห้าขวบแล้วกำลังดื้อและซนมาก แต่แข็งแรงและฉลาดเป็นกรด คงเพราะน้ำเชื้อดีและรังไข่มีคุณภาพ"

เขาเอ่ยถึงลูกชายอย่างภาคภูมิใจ

ขณะที่คนฟังเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น ด้วยรู้ดีว่าตนเองไม่มีสิทธิ์ แม้จะคิดถึงเลือดเนื้อเชื้อไขที่เป็นของเธอ แต่ก็หวั่นไหวทุกครั้งเมื่อได้ยินเรื่องราวนี้

แม้จะพยายามเก็บเข้าไปลึกที่สุดในใจก็ตาม

"ค่ะ"

"ฉันขอบคุณในเรื่องที่ผ่านมา ที่เธอทำภารกิจนี้เป็นอย่างดี และทำตามสัญญาที่บอกไว้อย่างเคร่งครัดทุกอย่าง"

นิ้วเรียวแข็งเคาะบนโต๊ะช้าๆ

เจนจิรา รู้สึกอึดอัด ด้วยไม่อยากจะนั่งฟังเกี่ยวกับเรื่องราวในอดีตที่เธอฝังกลบไปนานแล้วอีก จึงเอ่ยถามเขาตรงๆ

"แล้ว? ที่คุณลีออนเรียกเจนเข้ามาพบในวันนี้ ต้องการคุยเรื่องอะไรเหรอคะ? บอกเจนมาตรงๆได้เลยค่ะ"

"ฮึ!"

ลีออน กดยิ้มมุมปาก

เขาชอบบุคลิกเธอก็ตรงนี้แหละ จึงได้คัดเลือกมารับภารกิจนี้เมื่อหกปีที่แล้ว และในเมื่อเธอถามตรงๆ เขาก็เอ่ยบอกเธอตามตรง

"ตอนนี้อเล็กซ์ห้าขวบกว่าแล้ว แล้วฉันมาคิดดู การมีลูกชายแค่คนเดียวมันค่อนข้างจะเสี่ยงไปหน่อย ฉันอยากได้ลูกเพิ่มอีกจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ได้"

เจนจิรา ตาเบิกโพลงขึ้น

ตอนนี้เธออายุยี่สิบหกปี และมีหน้าที่การงานที่เปลี่ยนไปจากตอนที่เพิ่งเรียนจบใหม่ๆ หากเธอมารับงานนี้อีกซึ่งต้องใช้ระยะเวลาเป็นปีกว่าจะคลอด ย่อมส่งผลกระทบกับวิถีชีวิตในปัจจุบันของเธอเป็นอย่างแน่นอน

"หมายถึงจะให้เจนทำแบบเดิมเหรอคะ?"

เธอเอ่ยถามทันที แม้จะไม่อยากทำอีก แต่ก็อยากถามย้ำเขาเพื่อความแน่ใจ

"ใช่"

ลีออน พยักหน้า ก่อนจะเหยียดกายลุกขึ้น เดินมาชิดร่างของเธอ แล้วโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้ พร้อมเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"แต่ครั้งนี้ ฉันอยากจะเอาน้ำเชื้อฉันเข้าไปในตัวเธอด้วยวิธีธรรมชาติ"

*************