เล่ห์รักร้ายลูกชายเจ้าสัว

คำหวานอาบยาพิษ

ตอนที่ 7

คำหวานอาบยาพิษ

(เป็นเหี้ยอะไรว่ะครับเพื่อน โทรมาหากูตอนตีสามแบบนี้ มึงต้องมีเหตุผลดีๆ แล้วล่ะ ไม่งั้นมึงตายแน่!!!)

เสียงของ จักรกริช เพื่อนสนิทที่ดังจากปลายสายทำให้ แทนไท สบถออกมาเบาๆ

"กูนอนไม่หลับ"

เขานอนกระสับกระส่ายมาตั้งแต่เที่ยงคืนแล้ว และไม่มีทีท่าว่าจะหลับได้เลย ยิ่งนึกถึงสัมผัสของผิวนุ่มเนียนละเอียดจากเต้าทรวงที่ติดอยู่ตรงปลายลิ้น จิตใจของแทนไทก็ร้อนรุ่มขึ้นมายิ่งกว่าเดิม

(อะไรของมึง! เรื่องแค่นี้จะกวนบาทารึไง มึงกลับไปนอนคฤหาสน์ เตียงมันใหญ่มากไม่คุ้นล่ะสิ ถึงนอนไม่หลับ)

แม้จะรู้ถึงอาการนอนไม่หลับของเพื่อนสนิท แต่จักรกริชก็ยังไม่วายกวนบาทาอยู่เช่นเดิม

(หรือว่ามึงตื่นเต้นที่มีน้องสาวคนสวยมาเพิ่มอีกคน มึงยังไม่ชินอีกเหรอวะ? นอกเหนือจากทอปัด กูก็เห็นมึงบอกกูตลอดว่ามีน้องเพิ่มอยู่เป็นประจำ มึงยังจะตื่นเต้นอยู่อีกรึไง?)

"ก็คนอื่นเป็นน้องจริงๆ ของคุณนี่หว่า ถึงจะเป็นคนละแม่ก็เถอะแต่อย่างน้อยก็มีสายเลือดเกี่ยวเนื่องกัน และยังไม่เคยมีน้องคนไหนมานอนอยู่ในบ้านใหญ่ ในห้องตรงข้ามห้องกูติดกับห้องเตี่ยกูแบบนี้"

อีกอย่างเป็นน้องบุญธรรม

หรือเป็นเมียเตี่ยอีกคนก็ไม่รู้?

(เออ!! มึงก็อย่าคิดมาก ปลงๆ ซะบ้างเถอะ ดีแล้วไงเขามาอยู่บ้านใหญ่จะได้มีคนมาคอยดูแลเตี่ยมึง! ถึงเจ้าสัวจะมีลูกมีเมียเยอะขนาดนั้น แต่จะมีสักกี่คนวะที่เตี่ยมึงเปิดใจรับได้ขนาดนี้)

"แบบนี้มันค่อนข้างจะเปิดรับเกินไป และเหมือนจะมายุ่งวุ่นวายเกี่ยวกับทรัพย์สินแล้วก็พินัยกรรมของเตี่ยกูด้วย"

(แล้วไง? มึงไม่ยอมรับเขา อยากจะไล่น้องพลอยขวัญออกจากบ้านอย่างนั้นเหรอ?)

ความจริงเขาก็อยากทำแบบนั้น!

แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะดูท่าทางเตี่ยจะรักจะหลงเจ้าหล่อนอยู่พอสมควร

"เปล่า"

(กูดูท่าทางน้องเขาก็ดูใสชื่อและดูน่ารักดีนะ เห็นมึงก็พูดคุยกับเขาดีนี่หว่า อย่าบอกนะว่ามึงแกล้งทำ)

"กูไม่มีทางสนิทใจกับคนที่เข้ามาวุ่นวายกับพินัยกรรมของเตี่ยกูอย่างเด็ดขาด คำพูดหวานๆ พวกนั้น ก็แค่ยาพิษจากปากของกูเท่านั้นแหละ"

(ไอ้แทน!! มึงนี่มันชั่วจริงๆ)

"แต่ตอนนี้กูดึงตัวมาเป็นเลขาส่วนตัวของกูล่ะ เผื่อจะได้เบนความสนใจจากเรื่องนั้นบ้าง"

และเพื่อเขาได้มีโอกาสเลียบเคียงสืบเรื่องของเธอได้ง่ายขึ้น

(กูว่ามึงคิดมากไปเองหรือเปล่า? เตี่ยมึงไม่ใช่คนโง่นะ นั่นมันสมองระดับเจ้าสัวฮ้งนะโว้ย! ถ้าถึงขนาดกล้าเอาเด็กนั่นมาไว้ในบ้านใกล้ชิดกับตัวเองขนาดนี้ กูว่าถ้าไม่ใช่คนที่ไว้ใจได้ หรือมีฝีมือ หรือมีของดีจริงๆ ไม่มีทางหรอก กูว่านะ)

"ก็นั่นแหล่ะ! ก็เพราะอย่างนี้ไงกูถึงไม่ไว้ใจ มึงก็รู้นี่หว่า! ร้อยวันพันปีเตี่ยกูเคยไว้ใจและเปิดรับใครขนาดนี้ซะที่ไหนกันเล่า!แม้กระทั่งลูกในไส้เองก็ตามเถอะ จะมีใครได้เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ซะที่ไหนกัน มันแปลก! มันแปลกมากๆ โครตจะผิดปกติมากๆ เลย!"

(ไหนมึงบอกว่านี่เป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทเตี่ย ก็คงเป็นจุดนี้หรือเปล่า? ที่ทำให้ระดับเจ้าสัวไว้วางใจที่สุด)

"ไม่น่าจะเป็นแค่เรื่องนั้น เตี่ยกูคิดจะทำอะไรซับซ้อนมากกว่านั้น มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่ เชื่อกูสิ กูคิดไม่ผิดแน่”

“แต่กูไม่สนหรอก! และกูรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา เหมือนมีมนต์วิเศษร่ายให้เตี่ยกูหลง และกูจะไม่ยอมให้ยัยแม่มดนี่มาเปลี่ยนแปลงพินัยกรรมครอบครัวกูอย่างเด็ดขาด"

(มึงอาจคิดผิดก็ได้ มึงมันดื้อ! คิดมากประสาทแดกไปซะเปล่า แต่ก็ช่างมึง! กูจะนอนละ! มึงก็นอนได้แล้ว แล้วนอนไม่หลับก็อย่าไปแดกยานอนหลับล่ะ เดี๋ยวจะไม่ได้ตื่นมาระรานน้องเขาอย่างที่มึงตั้งใจ!)

สิ้นเสียงบ่นพึมพำสายของเพื่อนสนิทก็ถูกตัดไป แทนไท ผ่อนลมหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะพยายามขับไล่ความร้อนรุ่มที่เริ่มจะปะทุขึ้นมาในใจอีกรอบ ค่อยๆ ข่มตาลง บังคับตัวเองให้หลับอย่างยากเย็น

.

.

แม้งานผู้ช่วยเลขาให้กับพี่อ้อย จะเป็นสิ่งที่ไม่คุ้นชินเท่าใดเลย แต่ พลอยขวัญ ก็ตั้งใจที่จะเรียนรู้และรับฟังอย่างเต็มที่ กระนั้นทางพี่อ้อยก็ยังไม่ได้ถ่ายเทงานให้เธอมากนัก ด้วยรู้ว่าพลอยขวัญยังต้องรับผิดชอบดูแลงานส่วนของเจ้าสัวฮ้งอยู่อีก

ดังนั้นงานส่วนใหญ่ทั่วไปที่เธอต้องทำ จะเป็นการดูแลตารางงานของ แทนไท ซึ่งไม่มีอะไรซับซ้อนมากนัก เพราะส่วนใหญ่เลขาคู่ใจของเขาจะจัดการไว้เป็นอย่างดีอยู่แล้ว

"พลอยย้ายมาทำงานอยู่ชั้นนี้แล้วเหรอ? เมื่อสักครู่ผมเดินไปชั้น 9 แต่คุณกุ้งบอกว่าพลอยมาเป็นเลขาช่วยงานให้กับคุณแทนแล้ว"

เสียงทักที่อยู่หน้าโต๊ะทำให้พลอยขวัญเงยหน้าขึ้นมอง

"คุณนพ"

คิ้วเรียวสวยของเธอขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

นพรัตน์ เป็นแฟนของสารินี ลูกสาวของเอิบ ที่เป็นเมียคนที่สองของเจ้าสัวฮ้ง เธอเคยเจอกับนพรัตน์ไม่กี่ครั้ง ตอนอีกฝ่ายมาหาสารินีที่นี่ และได้เจอข้างนอกเลยบังเอิญ ซึ่งพลอยขวัญเองไม่อยากจะพูดคุยด้วยมากนัก ด้วยรู้ว่าสารินีไม่ชอบที่แฟนหนุ่มของตนมาพูดคุยกับเธอ

กระนั้นเธอก็ตอบอีกฝ่ายไปด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ

"ใช่ค่ะ! ตอนนี้พลอยมาเป็นผู้ช่วยเลขาของพี่อ้อยให้กับคุณแทนไท"

"งั้นเหรอ? แปลกดีนะ ปกติคุณแทนจะไม่ค่อยรับใครมาเป็นเลขาง่ายๆ แบบนี้หรอก"

ดวงตาของ นพรัตน์ วาวระยับ เมื่อมองกรอบหน้าสวยผุดผาดตรงหน้า ผิวเนียนละเอียดที่โผล่พ้นสาบเสื้อตัวสวยนั้น ยามที่สายตาจ้องมอง ก็เหมือนต้องมนต์ นพรัตน์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ เธอช่างสวยเหลือเกิน

สวยฉิบหาย!!!

"พี่นพทำไมมาหาสาแล้วไม่บอกคะ? จะเดินมาตรงนี้ทำไมกัน? ทำไมไม่ไปรอสาในห้องรับรองชั้นสี่!!!"

เสียงแหลมปี๊ดแกมออกคำสั่งที่ดังมาจากด้านหลัง

ทำให้ นพรัตน์ ถึงกับส่ายหน้าอย่างระอา แต่ก็ยังคงยิ้มให้กับ สารินี แฟนสาวของตนด้วยท่าทีออดอ้อน

"ก็เห็นน้องในแผนกบอก ว่าสากำลังติดประชุมอยู่นี่นา พี่ไม่อยากรบกวนการทำงานของสา ก็เลยเดินมาทักทายให้กำลังใจกับพลอยสักหน่อย เพราะเห็นบอกว่าเขาถูกย้ายมาช่วยงานคุณแทนแล้ว"

ใบหน้าเฉี่ยวของ สารินี บึ้งตึงขึ้น

"ฮึ! แล้วทำไมจะต้องมาหา ต้องมาให้กำลังใจกันด้วย เดี๋ยวเตี่ยรู้เข้าก็จะถูกตำหนิเปล่าๆ"

"อะไรกันเรื่องแค่นี้ทำไมจะต้องตำหนิด้วย? พี่ก็แค่มาทักทายน้องพลอยและให้กำลังใจในงานใหม่ของเขาเท่านั้น อีกอย่างก็รู้อยู่แล้วว่าพลอยขวัญเป็นลูกบุญธรรมของท่านเจ้าสัว แล้วก็เป็นน้องของสาด้วยนิ"

พลอยขวัญ ได้แต่ก้มหน้ารับฟังทั้งสองโต้เถียงกันไปมา พี่อ้อยนั้นเดินไปคุยกับฝ่ายบัญชีชั้น 5 ตอนนี้เธอเลยนั่งอยู่หน้าห้องของแทนไทคนเดียว

"ใครบอกน้อง! สาไม่ได้นับว่าเป็นน้องซะหน่อย"

สารินี โพล่งออกมายังเหลืออด หล่อนไม่พอใจที่ผู้หญิงคนนี้เข้ามามีบทบาททั้งในบ้านใหญ่และออฟฟิศของเศวตศิริ เพราะว่าทั้งๆ ที่หล่อนเป็นลูกแท้ๆ ของเจ้าสัวฮ้ง และจบการศึกษาจากเมืองนอกเมืองนาความรู้สูง แต่ตำแหน่งหน้าที่การงานเริ่มต้นที่นี่ก็เป็นได้เพียงแค่ฝ่ายพัฒนาธุรกิจ

ที่เป็นเพียงฝ่ายปฏิบัติการเท่านั้น ไม่ได้อยู่ในตำแหน่งที่โดดเด่นในองค์กรอะไรเลย

แต่ทว่าลูกบุญธรรมของเตี่ยคนนี้ กลับได้รับความวางใจในการรับผิดชอบโครงการสำคัญหลายอย่าง และที่สำคัญท่าทางของเจ้าสัวฮ้งยังดูเอ็นดูเป็นพิเศษมากกว่าลูกอีกหลายๆ คนของเตี่ยเสียอีก

อีกทั้งสารินีรู้สึกไม่ถูกชะตา รู้สึกไม่ชอบที่ผู้หญิงคนนี้เอาซะเลย เพราะหล่อนดูสะสวยมีเสน่ห์สะดุดตาดูโดดเด่นเกินไป โดดเด่นกว่าคนอื่น โดดเด่นกว่าเธอ จนทำให้ นพรัตน์ แฟนของหล่อนที่คบหากันได้ระยะหนึ่งมีท่าทีสนอกสนใจยัยผู้หญิงคนนี้อย่างชัดแจ้ง

ดูกี่ที ดูยังไงก็ไม่ถูกชะตาเอาซะเลย เห็นแล้วก็หมั่นใส้

ยิ่งตอนนี้ แทนไท ยังรับมาเป็นเลขาอีก

"สา! เบาๆ หน่อย เสียงดังเกินไปแล้ว! อายคนอื่นบ้างสิ คนเริ่มหันมามองกันแล้ว"

นพรัตน์ เตือนแฟนสาวเมื่อเห็นพนักงานที่อยู่อีกฝั่งหันมามองพวกตน เขาค่อนข้างอ่อนอกอ่อนใจกับการเอาแต่ใจรวมถึงการพูดและการแสดงตัวของสารินีมาโดยตลอด แต่จะทำไงได้ เพราะอย่างน้อยนี่ก็คือลูกสาวของเจ้าสัวฮ้ง ที่เขาตั้งใจจะคบหาเพื่อยกระดับฐานะของตัวเองขึ้นมามากกว่านี้ให้ได้ มันก็เท่านั้น!

แม้จะต้องทนพฤติกรรมของหล่อนบ้าง นพรัตน์ ก็พยายามเอาหูไปนาเอาตาไปไร่มาตลอด

"ทำไมจะต้องอาย! คนที่ตั้งใจจะมาอ่อยแฟนคนอื่นต่างหากล่ะ ที่ควรจะต้องอาย"

"สา!! หยุดนะ! พูดอะไรนะ?"

นพรัตน์ ปรามเมื่อเหลือบไปเห็นสีหน้าของพลอยขวัญที่เจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ด้วยลึกๆ แล้วเขามีความเอ็นดูหญิงสาวคนนี้ หากเขาไม่ได้อยู่ในสถานะแฟนของสารินีในตอนนี้ก็คงจะดีมากกว่านี้

"คุณสาเข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะ คุณนพแค่เดินมาทักทายพลอยเท่านั้น ไม่มีอะไรมากกว่านั้น"

พลอยขวัญ เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ใบหน้าสวยมองทั้งคู่โดยไม่แสดงกิริยาใดๆ นั่นทำให้นพรัตน์ยิ่งรู้สึกชื่นชมเข้าไปใหญ่ ต่างจากสารินีที่มีสีหน้าขุ่นเคืองด้วยอารมณ์ที่เหมือนอิจฉาริษยาขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

"ทักทายเหรอ? จะให้ฉันเชื่อได้ยังไงเป็นแบบนั้น ฉันเห็นสายตาที่เธอมองพี่นพดูยังไงก็รู้ว่าอ่อย!"

"สา!! หยุดหัวร้อน หยุดกล่าวหาคนอื่นได้แล้ว!"

"แล้วจริงไหมล่ะ? ฉันพูดถูกไหมล่ะ!"

สาริณียังไม่ยอมหยุด ยิ่งเห็นว่าแฟนหนุ่มของตนให้ท้ายผู้หญิงตรงหน้า หล่อนก็ยิ่งอารมณ์คุกรุ่นยิ่งขึ้นกว่าเดิมไปอีก

"เสียงดังจัง! มีอะไรกัน!"

เสียงเข้มห้าวและทรงพลัง ของรองประธานเศวตสิริ ทำให้สารินีหุบปากแทบไม่ทัน

"พี่แทน!"

"นี่มันหน้าห้องเป็นที่ทำงานของพี่ และพี่กำลังคุยงานผ่าน video conference กับพันธมิตรที่จีน เสียงดังไปถึงข้างในจนคู่ค้าแซว! สามีอะไรกับเลขาพี่เหรอ?"

ดวงตาสีนิลเข้มเขม็งของชายหนุ่มส่องประกายน่ากลัวบางอย่าง เมื่อเหลือบมองหน้าของนพรัตน์ สลับกับมองเลขาคนสวยของตน

"ขอโทษค่ะ ไม่ได้มีอะไรค่ะ สาแค่มาตามพี่นพเท่านั้น พี่นพไปกันเถอะค่ะ สาเสร็จงานแล้ว"

หล่อนรีบหันกลับมาคว้าข้อมือแฟนหนุ่ม ให้เดินตามออกไป ถึงอย่างไรแทนไทก็ไม่ใช่บุคคลที่สมควรจะมาเล่นลิ้นด้วย นอกจากเจ้าสังฮ้งแล้ว ก็มีบุตรชายคนโตนี่แหละที่ทุกคนเกรงขาม

แทนไท หรี่ตามองตามหลังของทั้งคู่ที่เดินทางออกไปเข้าลิฟท์ ก่อนจะถอนลมหายใจออกมาเมื่อโน้มหน้าลงมองยัยแม่มดต้นปัญหา และเขาสังเกตว่าเสื้อครอบของเธอนั้นถูกรั้งลงต่ำ จนเห็นเนินอกอวบอิ่มขาวสล้าง จนเขาเองยังน้ำลายสอ

แหมๆๆ ขนาดนี้!! แล้วยังบอกว่าไม่อ่อย

"คุณเป็นอะไรไหม? เขาว่าอะไรคุณหรือเปล่าครับ?"

กระนั้นเขาก็เอ่ยถามน้ำเสียงสุภาพด้วยถ้อยคำและท่าทีที่ห่วงใย แม้ใจจริงจะไม่ได้คิดเช่นนั้น ด้วยในใจอยากรู้ว่านพรัตน์มาคุยอะไรกับเธอมากกว่า

"ไม่เป็นไรค่ะ ไม่มีอะไร! แค่คุณนพเดินมาทักทายปกติ แล้วคุณสาก็เดินมาตามเท่านั้นค่ะ"

พลอยขวัญตอบเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ความจริงเธอพร้อมที่จะรับมือกับทั้งคู่อยู่แล้ว ถึงแม้แทนไทจะไม่เดินออกมาก็ตาม ด้วยเธอรู้ว่าควรจะต้องโต้ตอบและวางตัวอย่างไร

และพอจะมองออกว่านพรัตน์ดูชีกอกับเธอมากแค่ไหน และต้องการอะไรกันแน่

"ผมไม่ชอบเลยครับ"

แทนไท โน้มหน้าก็มาใกล้ ก่อนจะกระซิบบอกคำหวานที่อาบยาพิษข้างหูขาวของเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าชวนรัญจวนใจ

"ที่เขามากะลิ้มกะเหลี่ยคุณแบบนี้ ...ผมหวงนะครับ"

**************