ตอนที่ 10
หลุมพราง*NC
"คุณแทนเมามาก พักผ่อนดีกว่าค่ะ"
"ผมจะพักได้ยังไง ให้นอนทั้งชุดทำงานแบบนี้จะนอนสบายตัวได้เหรอครับ?"
แทนไท ผุดกายลุกขึ้นนั่งบนเตียง ดวงตาคมเข้มปรือมองเธอ ถึงแม้เขาจะเมา แต่สายตาคู่เมานั้นก็ยังสะกดเธอไว้นิ่ง จนหญิงสาวไม่อาจจะขยับออกนอกห้องได้
"คุณแทนจะอาบน้ำเหรอคะ? งั้นพลอยจะเตรียมน้ำอุ่นให้"
"ครับ แต่ผมอาบเองไม่ได้นะผมเมาขนาดนี้ พลอยต้องช่วยอาบให้ผมด้วยนะครับ"
เธอกัดริมฝีปากแน่น ขณะถอยห่างจากเขา
"คุณแทนคะ? พลอยว่ามันคงไม่เหมาะค่ะ"
"ไม่เหมาะยังไงครับ? ผมแค่อยากอาบน้ำ แต่ผมมึนหัวอยู่ ถ้าอาบเองในห้องน้ำแล้วเกิดล้มหัวฟาดพื้นขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ? ผมอาจนอนเป็นอัมพาตย์ไปตลอดชีวิต คุณจะไม่สงสารผมเลยหรอกครับ?"
เขารุกต่อด้วยน้ำเสียงเมาแต่ออดอ้อน พลอยขวัญเริ่มหน้าแดงก่ำ ก่อนจะถอนหายใจ
"....."
"นะครับ ผมอยากพักผ่อนแล้ว ช่วยพาผมไปอาบน้ำหน่อยเถอะครับ"
"ก็ได้ค่ะ"
เธอใจอ่อนจนได้ ไม่แน่ใจว่าเพราะสายตาและท่าทางที่เหมือนลูกหมาโกลเด้นท์ของเขา หรืออาจจะเป็นเพราะส่วนลึกจากหัวใจเธอเองกันแน่
พลอยขวัญพยุงร่างหนาเข้าห้องน้ำ ที่แยกส่วนเปียกส่วนแห้งอย่างชัดเจน เขาถอดเสื้อผ้าตัวเองออกจนเหลือเพียงบ๊อกเซอร์สีดำเพียงตัวเดียว
เธอเตรียมน้ำอุ่นให้เขาในอ่าง พอหันกลับมาก็ชะงักเล็กน้อย เมื่อเห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าแน่นเครียดที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและหน้าท้องแบนราบเห็นร่องวีไลน์อย่างชัดเจนยืนอยู่ข้างหน้าเธอในระยะกระชั้นชิด
สายตาเธอหยุดชะงักอยู่แค่ตรงนั้น
ไม่กล้าที่จะมองต่ำกว่าขอบบ๊อกเซอร์ด้านล่างลงไปได้เลย
แทนไท ยิ้มมุมปากพร้อมขยับร่างเข้าใกล้
"จ้องมองผมใหญ่เลย อยากเห็นมากกว่านี้ไหมล่ะครับ"
สายตาของเขาแพรวพราวระยับ พลอยขวัญรู้สึกราวกับว่าเขารู้และเข้ามาเขย่าหัวใจเธออย่างแรง ตาของเธอพร่ามัว ขณะพยายามเบี่ยงมองไปทางอื่น เมื่อเขาก้มลงถอดชั้นในปราการด่านสุดท้ายลงไปกองกับพื้น
"คุณแทน!!"
"อยากมองก็มองสิครับ ผมไม่ได้ว่าอะไรซะหน่อย ผมชอบที่พลอยมองแบบนี้เสียด้วยซ้ำ"
คนเมาหัวเราะร่า ขณะก้าวเข้าไปในอ่างแล้วย่อกายลงนั่ง
พลอยขวัญยังยืนตัวแข็งทื่ออยู่อีกฝั่ง โดยไม่รู้ว่าตัวเองคิดผิดหรือคิดถูกกันแน่ ที่ยอมเข้ามาในห้องน้ำกับเขาอย่างง่ายดาย
"ไหนบอกจะช่วยผมอาบ ทำไมยืนนิ่งแบบนั้นล่ะครับ?"
"...."
"มานี่สิพลอย มาถูหลังให้ผมหน่อย"
คนเมาออดอ้อนต่อ
เขาเมาบ้างก็จริง แต่ก็ไม่ได้เมามากขนาดไม่มีสติในแบบที่เห็นนี้ แทนไทเป็นคนรักษาภาพพจน์และสติของตัวเองเสมอ ด้วยความรับผิดชอบที่ใหญ่หลวงต่อองค์กรและตระกูล ดังนั้นเขาจึงต้องทำทุกอย่างด้วยความระมัดระวังและมีสติมาโดยตลอด เขาไม่ชอบให้สิ่งภายนอกแม้กระทั่งแอลกอฮอล์มาควบคุมตัวเขาได้ ไม่เคยมีเลยสักครั้งเดียว
เพียงแต่กิริยาตั้งแต่ลงจากรถจนถึงตอนนี้ มันคือการแสดงของเขาเท่านั้น
และก็เหมือนจะได้ผล ที่ตอนนี้เขาหลอกล่อยัยแม่มดให้หลงกลเขาบ้างได้แล้ว
"ค่ะ"
พลอยขวัญ ย่อกายลงนั่งตรงขอบอ่าง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบสบู่เหลวมาถูตามแผ่นหลังเขาเบาๆ อย่างกล้าๆ กลัวๆ
"พลอยครับ! อย่าถูแค่ด้านหลังสิ ถูด้านหน้าให้ผมด้วยครับ"
ใบหน้าของพลอยขวัญแดงก่ำยิ่งขึ้นกว่าเดิม ก่อนที่เธอจะผละตัวออกห่างและลุกขึ้น
"พลอยว่าคุณแทนถูตัวและอาบน้ำเองดีกว่าค่ะ ดูแล้วน่าจะเริ่มสร่างเมาแล้ว"
เธอถอยหลังไปยืนจนชิดตรงมุมกระจก
แทนไทมองกิริยานั้น พลางคิดว่าเธอกำลังเล่นบทบาทสาวใสซื่อบริสุทธิ์
แค่เห็นผู้ชายแก้ผ้า!!
อะไรจะเกิดอะไรขนาดนั้น?
ทำยังกับไม่เคย!
"ก็ได้ครับ ผมรู้ว่าผมไม่ได้สำคัญอะไรกับคุณพลอย"
เขาแสร้งเอ่ยตัดพ้อน้อยใจ บีบสบู่เหลวมาใส่มือแล้วถูตัวเองอยากลวกๆ แกล้งถูถูกบ้างผิดบ้าง งกๆ เงิ่นๆ แต่หางตาก็คอยเหลือบมองคนที่กำลังยืนหันหลังให้
"แต่อย่าเพิ่งออกไปนะครับ รอผมอาบน้ำเสร็จก่อน ผมยังไม่หายมึนหัวเลย ถ้าผมลื่นล้มคุณจะได้ดูทัน"
เมื่อได้เสแสร้ง ก็ต้องเสแสร้งต่อให้ถึงที่สุด แม้ความจริงเขารู้สึกแค่เพียงกรึ่มๆ เท่านั้น และสติสตางค์ของเขาก็อยู่ครบถ้วน ไวน์ในงานเลี้ยงแค่ไม่กี่แก้วแค่นี้ ไม่สามารถทำอะไรเขาได้อยู่แล้ว
พลอยขวัญยืนนิ่งจนเขาอาบน้ำเสร็จ ร่างหนาก็ก้าวเท้าออกจากอ่าง
"หยิบผ้าขนหนูให้ผมหน่อยครับ"
เธอยื่นผ้าขนหนูให้เขาโดยที่หันหลังให้ ไม่หันหน้ามามอง
แทนไท รู้สึกขำจนต้องหัวเราะออกมา
"ทำไมล่ะครับ? เมื่อกี้คุณยังมองผมตาเป็นมันเลย หันมามองอีกสิครับ ผมไม่ได้ว่าอะไร"
"คุณแทนรีบเช็ดตัวแล้วใส่เสื้อผ้าเถอะค่ะ เดี๋ยวจะไม่สบาย"
"เช็คให้หน่อยสิครับ"
เขาเดินมาเบียดชิดตัวเธอจากด้านหลัง "ผมหนาวจังครับพลอย"
"คุณแทน!"
พลอยขวัญจะเบี่ยงตัวหลบ แต่วงแขนแข็งแรงได้โอบกอดเธอไว้ ใบหน้าหล่อเหลาซุกยังซอกคอระหง
โอ้ กลิ่นของยัยแม่มด ช่างหอมยั่วยวนชะมัด!!
"ไม่เอาน่าพลอย อย่าผลักไสผมแบบนี้ รู้ไหมว่าผมทรมานแค่ไหน"
เขากระซิบเสียงแหบพร่าชิดริมหูขาว ออดอ้อนคำหวานที่แสนจะฝืนใจ
และเหมือนจะได้ผล ท่าทีของเธอโอนอ่อนลง
เขาจับร่างให้หันหลังกลับมามอง ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยสั่นระริก เป็นกริยาที่แสนน่ารังแก แทนไทพยายามย้ำบอกตัวเองว่านี่คือหลุมพรางของยัยแม่มด
"มองผมสิครับพลอย ผมอยากให้คุณมอง"
"คุณแทนเช็ดตัวเองเถอะค่ะ รีบเช็ดให้เสร็จ"
เธอไม่ยอมมองลงไปต่ำ ด้วยรู้ดีว่าร่างกายเขาเปลือยเปล่า และเธอสัมผัสได้ถึงความแข็งเครียดจากกึ่งกลางกายเขาที่เบียดชิดเมื่อสักครู่นี้
"มองผมครับพลอย"
แทนไท ไม่สนใจกิริยาเขินอายของเธอ เขาจับมือของเธอแล้วทาบลงมันอกข้างซ้าย "รู้ไหม? ผมรู้สึกตื่นเต้นแค่ไหนเวลาที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับคุณ"
พลอยขวัญ สัมผัสได้ถึงความผ่าวร้อนและเสียงเต้นของหัวใจของเขา
ทว่าตอนนี้หัวใจของเธอก็เต้นระส่ำไม่ต่างกัน
"คุณแทน!"
"ได้ยินเสียงหัวใจผมไหม ว่ามันร่ำร้องหาแต่พลอย"
เขาฝืนใจหยอดคำหวานต่อ ขณะที่เลื่อนมือต่ำลงยังแผ่นท้องแน่นเครียด หญิงสาวชะงักมือเล็กน้อยแต่เขาดันมือเธอให้ลงไปสัมผัสกับความเป็นชายที่แข็งขึงเต็มไปด้วยเส้นเอ็นปูดโปน
"คุณแทนคะ!"
"ครับ"
เธอจะพยายามดึงมือกลับ แต่เขากุมมือเธอเพื่อให้เธอโอบกุมมันเอาไว้ ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงคลอเคลียบริเวณใบหู กดจูบขบเม้ม จนร่างเล็กสั่นสะท้าน
"จับมันสิครับ แล้วจะรู้ว่ามันโหยหาพลอยมากแค่ไหน"
"มะ ไม่ค่ะ"
"อย่าหลอกตัวเองเลยพลอย คุณชอบผม และคุณเองก็อยากสัมผัสผม เหมือนที่ผมอยากสัมผัสคุณ"
เขากระซิบริมหู ก่อนจะไล้จูบไปทั่วกรอบหน้างาม ก่อนจะหยุดที่ริมฝีปากอิ่มจิ้มลิ้ม เขาแลบลิ้นเล็มหยอกล้อเธอเล่นสลับกับจูบเบาๆ ขณะที่มือหนาบังคับให้มือนิ่มของเธอรูดรึงท่อนลำร้อนที่เริ่มจะแข็งพองใหญ่ยิ่งขึ้นกว่าเดิม
"ดีจังครับที่รัก"
เขาฝืนเอ่ยเรียก ด้วยคำหวานอาบยาพิษ และถ้อยคำนั้นก็ดึงอารมณ์ของพลอยขวัญให้ดำดิ่งไปกับสัมผัสของเขาอย่างง่ายดาย
ด้วยเป็นครั้งแรกที่เธอเคยแตะต้องความเป็นชาย และโดนปรนเปรอจนรู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งตัวแบบนี้
"มองผมสิครับพลอย ไม่ต้องหลับตา"
"....."
เธอไม่ตอบ แต่ปรือตามองเขาอย่างเขินอาย ขณะที่มือนิ่มโอบกุมและรูดรึงตามจังหวะที่มือเขาประคอง ใบหน้าหล่อเหลาสูดปากอย่างทรมาน
มือนิ่มฉิบหาย!! แค่มือยังขนาดนี้
ถ้าได้เข้าไปข้างในตัวเธอ เขาจะรู้สึกดีแค่ไหน
"อื้อออ"
เขาเลื่อนริมฝีปากมาประกบจูบปิดปากเธออย่างหนักหน่วง และพลอยขวัญก็เผยอรับจูบที่ร้อนแรงจากเขาอย่างไม่อิดออด ลิ้นสากร้อนแทรกซอนสอดลึกตวัดควานสัมผัสความหวานล้ำ ที่ทำให้เขารู้สึกราวจะคลั่ง
แทนไทดูดรัดปลายลิ้นของเธออย่างหื่นกระหาย ขณะที่มือหนาทาบทับให้มือนิ่มของเธอเร่งจังหวะถี่กระชั้นขึ้น ดึงอารมณ์ของเธอให้เตลิดเปิดเปิง
และดำดิ่งไปกับแรงพิศวาสที่เขาเตรียมจะมอบให้
*************