เล่ห์รักร้ายลูกชายเจ้าสัว

อยากใกล้ชิด

ตอนที่ 2

อยากใกล้ชิด

พลอยขวัญ รู้สึกขนอ่อนในกายเริ่มลุกชูชันเมื่อริมฝีปากของเขากระซิบชิดริมหูของเธอ และรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนพร้อมถ้อยคำที่ชวนให้หัวใจเธออ่อนปวกเปียก ด้วยไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาแสดงท่าทีหมาหยอกไก่ในลักษณะนี้กับเธอ

หญิงสาวรีบผละห่างออกจากเขา

แต่ แทนไท โน้มร่างลงมาใกล้ แล้ววางมือโอบกับขอบโต๊ะกักขังเธอไว้ในอ้อมแขนแข็งแรง ร่างของเขากับเธอห่างกันเพียงคืบ กลิ่นกายหอมสะอาดผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากเรือนกายบุรุษ ทำให้ลมหายใจของเธอคล้ายจะเริ่มติดขัด

ตัวเขาหอมและมีเสน่ห์ เธอรู้มาตลอด

และเธอเตือนตัวเองอยู่เสมอว่าไม่ให้เคลิบเคลิ้มไปกับเขา

"คุณแทน! ขยับออกไปหน่อยค่ะ"

เธอปรามเขา เมื่อรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะสูญเสียการควบคุม

แทนไท หรี่ตามอง

และแสยะยิ้มเล็กน้อย เมื่อเห็นมารยาของคนตรงหน้า

"ทำไมล่ะครับ ทีเมื่อสักครู่นี้คุณยังกอดแนบชิดกับเตี่ยในห้องได้เลย รู้ไหมผมเห็นภาพเมื่อกี้ในห้องเตี่ย แล้วผมรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจมาก ทำไมต้องทำให้ผมเห็นด้วยละครับพลอย?"

เขาแสร้งเอ่ยเสียงอ่อย

รู้หรอกน่าว่านังแม่มดเจ้าเสน่ห์ มีเล่ห์เหลี่ยมที่ไม่ธรรมดา

ดังนั้นเขาจึงจะต้องมีมากกว่า

"ท่านเจ้าสัวเป็นพ่อบุญธรรมของพลอย คุณแทนอย่าพูดถึงท่านในทางที่เสียหายเลยค่ะ อีกอย่างตอนนี้พลอยเป็นน้องบุญธรรมของคุณแทนไท ยังไงได้โปรดเมตตาพลอยด้วยเถอะค่ะ"

มารยา!!!

แทนไท สบถอยู่ในใจ ขณะที่ใบหน้าหล่อเหลายังเรียบเฉย

"พลอยครับ พี่น้องอะไรกัน? เราไม่ใช่สายเลือดเดียวกันซะหน่อย และคุณเองก็ยังสาวและสวยขนาดนี้ อายุก็ไม่ต่างจากเด็กเลี้ยงหลายๆ คนของเตี่ยเลย จะให้ผมเชื่อได้ยังไงว่าคุณไม่ใช่เมียอีกคนของเตี่ย"

น้ำเสียงแทนไทอ่อนลง คล้ายตัดพ้อน้อยใจเต็มทน

"แต่ผมเข้าใจนะ เพราะเตี่ยก็มีเมียเด็กหลายคนอยู่แล้ว เพียงแต่ว่าผมรู้สึกเสียดายที่เตี่ยต้องมีคุณเป็นเมียอีกคน รู้ไหมผมปวดใจแค่ไหนเวลาที่เห็นคุณอยู่กับเตี่ยและดูแลชิดใกล้เตี่ยแบบนี้"

แม้จะเป็นถ้อยคำที่เสแสร้ง แต่บางส่วนเขาเอ่ยตามความจริง เพราะเตี่ยของเขามีคู่นอนและเลี้ยงเด็กไว้ไม่รู้กี่คน บางคนอายุน้อยกว่าพลอยขวัญอีก

แต่บอกแล้วไงว่าเขาไม่เคยคิดจะใส่ใจ

หากผู้หญิงเหล่านั้นไม่ล้ำเส้นแบบที่ยัยแม่มดทำ

"มันไม่ใช่อย่างที่คุณแทนคิดค่ะ"

หน้าสวยเบี่ยงหลบ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเขาจะต้องมาทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหว

ทั้งที่เธอพยายามหักห้ามใจอยู่ตลอดเวลา

"ผมรู้ว่าผมคิดมาก อาจจะเป็นเพราะว่าผมรู้สึกดีกับคุณมั้ง แล้วจะให้ผมยอมรับคุณเป็นน้องบุญธรรมนะเหรอ? ผมคงทำไม่ได้หรอกนะครับ"

พอเขาเอ่ยออกไปเช่นนี้ ใบหน้าของยัยแม่มดเจ้าเล่ห์ก็แดงก่ำไปจนถึงใบหู ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าหล่อนจะเสแสร้งใสซื่อได้ขนาดนี้

"คุณแทน!! คุณไม่ควรพูดแบบนี้!"

มือเล็กพยายามดันร่างของเขาออกห่าง แต่ใบหน้าหล่อเหลากลับโน้มลงต่ำยิ่งกว่าเดิม จนปลายจมูกโด่งชิดกับเนื้ออ่อนบริเวณซอกคอระหง

กลิ่นกายสาวจากร่างของยัยแม่มดเจ้าเล่ห์

ทำให้เขารู้สึกราวจะคลั่ง

หอมชะมัด!!!

"ทำไมล่ะครับ ผมรู้นะว่าพลอยก็รู้สึกดีที่ได้อยู่ใกล้ผมแบบนี้ ผมมองแววตาคุณออกนะ ก็เลยขอกับเตี่ยให้คุณมาเป็นเลขาผมไง"

เขาหยอดคำหวานต่อ

ยัยแม่มดเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น

ชายหนุ่มมองกิริยานั้น พลันก็รู้สึกเหมือนลำคอของตัวเองเริ่มจะแห้งผาก อยากรู้นักว่ารสชาติของริมฝีปากอิ่มจิ้มลิ้มสีลูกพีชที่แสนฉ่ำวาว ตรงหน้าจะหอมหวานสักแค่ไหน

เดี๋ยวสิ!!! ไม่นะ!! เขาจะหลงกลมารยาของยัยแม่มดไม่ได้เด็ดขาด

ยัยนี่ต้องหลงกลเขาต่างหาก

แทนไท ตะโกนบอกตัวเองในใจ

"พลอยไม่ได้คิดกับคุณแทนแบบนั้นค่ะ"

เธอหลบสายตาเขาและเบี่ยงตัวออกห่าง ทำให้ปลายจมูกเขาสัมผัสกับผิวแก้มเนียนใสที่นุ่มหยุ่นราวน้ำนม

ลมหายใจของเธอระส่ำยิ่งกว่าเดิม

ความรู้สึกเหมือนโดนไฟร้อนนาบบริเวณนั้น

หัวคิ้วของ แทนไท กระตุกไหว เมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มละมุนจากพวงแก้มสาว

อารมณ์บางอย่างแล่นปรี่เข้ามาในใจเขา

แต่ชายหนุ่มพยายามสะกดข่มมันไว้อย่างยิ่งยวด และย้ำบอกตัวเองไว้ในใจ ..ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่

ยัยแม่มดพลอยขวัญ กำลังจะร่ายมนต์เสน่ห์ใส่เขา และเขาจะหลงเสน่ห์เธอไม่ได้เด็ดขาด

เขาจะต้องร่ายมนต์กลับ

"คุณโกหกน่าพลอย ผมรู้นะว่าคุณชอบแอบมองผม"

เขาเอ่ยเสียงเรียบนิ่ง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ

"พลอยไม่ได้แอบมองคุณ คุณแทนกำลังเข้าใจผิดค่ะ"

พลอยขวัญ ตาลุกวาวและรีบหลบตาเขาเมื่อได้ยินถ้อยคำนั้น แม้รู้ดีว่าเขากำลังแกล้งเธอ แต่เธอก็กำลังข่มความรู้สึกของตัวเองอย่างยิ่งยวด เพราะที่เขาพูดมาคือความจริง เพราะเธอชอบแอบมองและสังเกตเขาอยู่เสมอ

และเขาคงรู้ตัว ถึงได้เอามาย้อนเธอแบบนี้

"พลอยครับ"

แทนไทเสียงอ่อนลง อย่างมีชั้นเชิง

"รู้ไหมว่าคุณกำลังทำให้ผมปวดใจ แค่เห็นคุณคลอเคลียอยู่กับเตี่ยแบบเมื่อกี้ ผมก็รู้สึกแย่จนแทบจะบ้าแล้ว คุณยังมาพูดจาแบบนี้กับผมอีก ...ได้โปรดเห็นใจกันบ้างซิครับ”

เขาแสร้งถอนหายใจออกมา และขยับกายออกห่าง ด้วยต้องการจะเล่นเกมส์กับเธอต่อด้วยการรักษาระยะห่างกับเหยื่อ

เพื่อให้เธอตายใจ

ท่าทีของยัยแม่มดดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย

"พลอยไม่รู้ว่า คุณแทนหมายถึงอะไร? แต่การที่คุณแทนให้พลอยมาเป็นเลขา พลอยก็จะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดค่ะ แต่ก็คงจะเป็นแค่ผู้ช่วยที่เสริมงานของพี่อ้อยนะคะ เพราะพลอยเองก็ยังต้องดูแลท่านเจ้าสัวอยู่"

"ผมรู้ครับ"

แทนไทตีหน้าเศร้า "ผมรู้ดีว่ายังไงสำหรับพลอยผมคงสำคัญอันดับสองรองจากเตี่ยอยู่แล้วละครับ ผมคงเป็นได้แค่นั้น ...ผมเข้าใจพลอยนะครับ"

เขาพูดอะไร!

ช่างสรรหาถ้อยคำมาจู่โจมหัวใจเธอเสียเหลือเกิน

"คุณแทนอย่าพูดเปรียบเทียบกับท่านเจ้าสัวในลักษณะนี้เลยค่ะ คนอื่นมาได้ยินเข้าจะดูไม่ดี ตอนนี้พลอยรับทราบหน้าที่ของตัวเองเบื้องต้นแล้วค่ะ ส่วนที่จะต้องซัพพอร์ตเสริมร่วมกับพี่อ้อย พลอยจะพยายามเรียนรู้ให้เร็วที่สุดค่ะ ยังไงพลอยต้องขอตัวก่อนนะคะ"

เธอรีบเบี่ยงประเด็นเข้าเรื่องงาน ด้วยไม่อยากให้เขาพูดไปเรื่อยเปื่อยมากกว่านี้ หญิงสาวเหยียดกายลุกขึ้นพร้อมโค้งตัวให้เขาด้วยท่าทีนอบน้อมเพื่อเตรียมเดินออกจากห้อง แต่มือหนาดังคีบเหล็กคว้าข้อมือเธอไว้ก่อน

ด้วยความไม่ระวังตัวทำให้ร่างของเธอเสียหลักโน้มไปด้านหลัง จนแผ่นหลังบางปะทะกับอกแกร่งของเขา

"อ๊ะ!!”

“จะรีบไปไหนครับคนสวย?”

เขาถามชิดริมหูขาว

“คุณแทน! ปล่อยพลอยค่ะ"

พลอยขวัญตระหนกกว่าเดิม

เมื่อวงแขนแข็งแรงสวมกอดเธอไว้แน่นจนร่างด้านหลังของเธอเบียดชิดกับร่างหนาแน่นเครียดของเขา

หัวใจของพลอยขวัญเต้นระส่ำ

เหมือนมีกลองหลายร้อยใบตีอยู่ในนั้น

แทนไท ยกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ ดวงตาคู่สีนิลเข้มดำมืดลง ทว่ามีประกายที่เร่าร้อนอยู่ในนั้น ความคิดบางอย่างแล่นขึ้นมาในหัว ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะโน้มลงซุกยังซอกคอระหง สูดดมกลิ่นหอมละมุนจากเรือนกายสาวเข้าไปเต็มปอด

พร้อมกระซิบบอกเสียงต่ำพร่า

"พลอยครับ ...กลิ่นของคุณเร้าใจผมมากเลยครับ"

**************