เล่ห์รักร้ายลูกชายเจ้าสัว

หวั่นไหวทุกครั้งที่อยู่ใกล้

ตอนที่ 4

หวั่นไหวทุกครั้งที่อยู่ใกล้

"พระอาทิตย์จะขึ้นทางทิศตะวันตกหรือยังไง ร้อยวันพันปีลื้อไม่เคยจะโผล่หน้ามากินข้าวเย็นที่บ้าน"

ฮ้ง เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น แม้น้ำเสียงจะกึ่งตำหนิ แต่ดวงตาก็ทอแสงอ่อนลงเป็นประกายคล้ายลิงโลดใจยิ่งนัก ด้วยความจริงนั้นตนอยากจะให้บุตรชายกลับมาทานข้าวที่บ้านด้วยอยู่แล้ว

"แปลกตรงไหนล่ะครับเตี่ย ผมเองก็อยากจะมาทานฝีมืออร่อยๆ ของคนเก่งของเตี่ยบ้าง อีกอย่างช่วงนี้เพนท์เฮ้าส์ผมกำลังจะรีโนเวท บ้านตรงสาธุก็อยู่ไกลออฟฟิศไปหน่อย ผมเลยว่าจะกลับมาอยู่ที่บ้านดีกว่า"

แทนไท เอ่ยเสียงเอื่อยเฉื่อย ขณะนั่งลงยังเก้าอี้ตัวเดิมที่เขาเคยนั่งตรงข้ามกับยัยแม่มด ดวงตาคมเข้มหรี่แคบลงเมื่อมองคนตรงหน้าที่วางสีหน้าเรียบเฉยและกำลังใส่ใจกับอาหารของตน

ไม่สนใจจะเงยหน้ามองเขาแม้เพียงนิด

"คุณหนูไม่บอกล่วงหน้าเลยว่าจะมา ป้าเลยไม่ได้เตรียมของโปรดคุณหนูไว้เลยค่ะ คุณหนูจะทานอะไรคะ? ป้าจะได้รีบไปจัดการให้"

ป้าอ่อน ค่อนข้างเป็นกังวล

แต่แทนไทส่ายหน้า และยกมือขึ้นปราม

"ไม่เป็นไรครับป้า ผมกินได้หมดแหล่ะ เอาเมนูเหมือนพลอยเขาก็ได้"

เขาเหลือบมองสปาเก็ตตี้เห็ดหอมที่เธอกำลังทานอยู่

พลอยขวัญ แทบจะวางช้อนส้อมในมือลง ทั้งประหลาดใจที่จู่ๆ เขาก็กลับมาทานข้าวที่บ้าน และยังบอกกับทุกคนว่าจะกลับมาค้างที่นี่

"งั้นเดี๋ยวป้าจัดการให้นะคะ ว่าแต่คุณหนูจะเริ่มมาค้างที่นี่วันไหนคะ?"

ป้าอ่อนถามต่อสีหน้าเต็มไปด้วยความลิงโลด

"วันนี้เลยครับป้า ฝากป้าช่วยเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้ผมใหม่ด้วยนะครับ"

พลอยขวัญ นั่งทานอาหารเงียบๆ ด้วยท่าทางนอบน้อม แต่ยังคงชำเลืองมองท่านเจ้าสัวและบุตรชายที่คุยกันด้วยเรื่องสัพเพเหระ และเธอก็สังเกตได้ว่าท่านเจ้าสัวดูจะดีใจที่แทนไทกลับมาพักอยู่ที่บ้าน ต่างจากเธอที่รู้สึกกระอักกระอ่วนในใจ ด้วยสายตาที่เขามองเธอพร้อมท่าทางแปลกๆ นั้น

ท่าทางแปลกๆ ที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ

เมื่อมื้อเย็นสิ้นสุดลง หญิงสาวรีบปลีกตัวมาจัดการธุระตัวเองที่ห้องส่วนตัว ด้วยยังเห็นสองพ่อลูกคุยกันต่อที่ห้องนั่งเล่น ซึ่งน่าจะเป็นเรื่องงาน แต่แน่นอนว่าสีหน้าท่าทางของท่านเจ้าสัวดูสดชื่นขึ้นกว่าปกติมาก

นั่นทำให้เธอรู้สึกสบายใจตามไปด้วย

บางทีการที่เขามาพักอยู่ที่บ้านอาจจะเป็นผลดีกับท่านเจ้าสัว เธอคิดเช่นนั้น

กระนั้นเมื่อเธอรู้ว่าท่านเจ้าสัวเดินขึ้นมาด้านบน หญิงสาวก็รีบเปิดประตูเข้าไปในห้องท่าน พร้อมยกยาลดน้ำตาลในเลือดและยาลดความดันที่เตรียมไว้แล้วไปให้ด้วย

"คุณนุชแจ้งว่าระดับน้ำตาลของท่านดีขึ้น ตอนนี้ให้ทานแค่วันละเม็ดก่อนนอนก็พอค่ะ ใช้วิธีดูแลด้วยการควบคุมอาหารเป็นหลักค่ะ และถ้าระดับน้ำตาลปกติคงที่ต่อไปอาจจะทานแค่สามวันครั้งก็ได้ค่ะ"

"ขอบใจหนูมาก ว่าแต่เมื่อไหร่จะเรียกฉันว่าเตี่ยซะที เหมือนที่ลูกคนอื่นๆ เรียก"

ฮ้ง รับยาในมือมากินอย่างว่าง่าย

วันนี้รู้สึกสบายใจหลายอย่าง อีกทั้งลูกชายของแก้วหัวแหวนก็ตัดสินใจกลับมาพักอยู่ที่บ้าน ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ตนเคยชวนหลายครั้งแล้ว ไม่นึกว่าจู่ๆ แทนไท จะตัดสินใจกลับมาจริงๆ ในวันนี้

นั่นทำให้ฮ้งเอนกายลงนอนอย่างผ่อนคลาย

"พลอยว่า ให้พลอยเรียกว่าท่านเจ้าสัวแบบนี้ดีแล้วล่ะค่ะ แค่นี้ก็ถือว่าเป็นความกรุณาสำหรับพลอยมากๆ แล้วค่ะ"

เธอไม่ถนัดจริงๆ ที่จะให้เรียกเจ้าสัวฮ้งว่า เตี่ย นั่นคล้ายกับว่าเธอไปตีเสมอตนกับบรรดาลูกๆ ของท่าน

แค่คิดเธอก็รู้สึกไม่สบายใจแล้ว

และแค่ได้มีโอกาสมาทำงานและดูแลผู้มีพระคุณของครอบครัว พลอยขวัญก็ดีใจมากพอแล้ว

“ก็ได้ เอาที่หนูสะดวกใจก็แล้วกัน”

ฮ้ง ไม่เซ้าซี้ต่อให้หญิงสาวลำบากใจ

ด้วยคิดว่าสักวันหนึ่งพลอยขวัญอาจจะสะดวกใจเอง สักวัน...

หลังทานยาได้ไม่นาน เจ้าสัวก็หลับสนิท ผ่อนคลาย ส่งเสียงลมหายใจอย่างสม่ำเสมอ พลอยขวัญเดินออกมาข้างนอกเพื่อจะกลับห้องตนและปิดประตูเบาๆ อย่างระมัดระวัง

ทว่าก็ต้องสะดุ้งเล็กน้อย

เมื่อเห็นร่างหนาของ แทนไท ยืนกอดอกอยู่หน้าประตูห้อง

"คุณแทน!!"

"ตกใจอะไรขนาดนั้นครับ?"

ดวงตาคมหรี่แคบลง ร่างหนาขยับเข้ามาใกล้ พลอยขวัญถอยห่างออกสองก้าวโดยอัตโนมัติ จนรู้สึกตัวได้ว่าแผ่นหลังบางของเธอชิดกับผนังห้องไปแล้ว

"คุณแทน ช่วยถอยไปด้วยค่ะ พลอยขออนุญาตเข้าห้องไปพักผ่อนค่ะ"

เธอหลบตาเขา ด้วยความรู้สึกผ่าวร้อนในห้องทำงานเมื่อช่วงบ่ายยังตราตรึงอยู่ในโสตประสาท ทั้งสายตาคำพูดและลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรวยรินประทับยังผิวอ่อนของเธอ

"ดีใจไหมครับ? ที่ผมกลับมาพักที่บ้าน"

"ดูท่านเจ้าสัวดีใจมากนะคะ พลอยเคยได้ยินท่านบ่นหลายครั้งแล้ว เห็นท่านดีใจ พลอยเองก็ดีใจไปด้วยค่ะ"

เธอตอบเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามข่มความประหม่าให้อยู่ลึกในใจอย่างที่สุด

"ผมไม่ได้หมายถึงเตี่ย! ผมหมายถึงคุณ?"

เขาสาวเท้าอีกก้าวจนประชิดตัวเธอ

แทนไท วางมือทาบกับผนัง กักขังตัวเธอไม่ขยับออกไปไหน หญิงสาวเงยหน้ามองตาเขาเขม็ง เมื่อถูกต้อนจนมุม และเธอเริ่มรู้สึกอึดอัด แม้เธอจะตัวสูงเกือบร้อยเจ็ดสิบเซ็นต์

แต่ก็ยังสูงแค่หน้าอกของเขาเท่านั้น

"คุณท่านดีใจพลอยก็ดีใจด้วยค่ะ"

เธอย้ำอีกครั้ง

"ไม่เอาสิครับ"

แทนไท โน้มหน้าลงต่ำ

พยายามย้ำบอกตัวเองว่าไม่ได้อยากดอมดมกลิ่นหอมละมุนจากตัวยัยแม่มดนี่หรอกน่า นี่แค่เป็นหนึ่งในแผนการที่ทำให้อีกฝ่ายตายใจเท่านั้น

"เอาความรู้สึกคุณสิครับพลอย ทำไมต้องพูดถึงคนอื่นด้วย"

เขากระซิบเสียงแหบห้าว

"คุณท่านไม่ใช่คนอื่นนะคะ!"

"คุณทำให้ผมปวดใจอีกแล้วนะพลอย ผมอุตส่าห์ทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้ใกล้ชิดกับคุณนะครับ ผมแค่อยากจะรู้ว่าคุณจะรู้สึกดีใจเท่านั้น บอกผมหน่อยซิครับคนสวย"

"คุณแทนถอยออกไปก่อนได้ไหมคะ? เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นจะดูไม่ดีนะคะ"

ตอนนี้เจ้าสัวฮ้งหลับไปแล้ว เวลานี้ด้านบนแม่บ้านและสาวรับใช้จะไม่ขึ้นมาเดินเพ่นพ่านหากไม่จำเป็น แต่ยังไงเธอก็อดที่จะระแวงไม่ได้

หัวคิ้วของแทนไทกระตุกขึ้น

"ทำไมเหรอครับ? ถ้าคนอื่นมาเห็นคุณจะทำยังไง? จะบอกกับคนอื่นหรือเปล่าว่าผมหลงเสน่ห์คุณ?"

เสียงของเขาต่ำพร่ากระตุกหัวใจพลอยขวัญ แต่ความหมายของถ้อยคำนั้นมันจู่โจมเข้าไปในหัวใจของเธอมากกว่าอีก

แทนไท เศวตสิริ เขาเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์อย่างเหลือร้าย เพียงคำพูดไม่กี่คำจากริมฝีปากหยักสวยได้รูปของเขา ก็ทำหัวใจเธอแทบจะทะลุออกมานอกอกเสียให้ได้

"........"

พลอยขวัญนิ่งอึ้ง ด้วยไม่รู้จะเอ่ยถ้อยคำใดต่อ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนต้องมนต์จากชายหนุ่ม จนร่างกายไม่อาจจะขยับเขยื้อนไปไหนได้

นั่นทำให้ แทนไท ยิ่งได้ใจ มุมปากของเขายกโค้งขึ้น

"รู้ไหมครับพลอย ว่าทุกครั้งที่ผมได้อยู่ใกล้คุณ ผมไม่อาจจะหักห้ามใจตัวเองได้เลย ตอนนี้ผมรู้แล้วแหล่ะว่าทำไมเตี่ยและใครๆ ถึงได้หลงเสน่ห์คุณ"

เขาหยอดคำหวานต่อ นิ้วเรียวไล้ยังกรอบหน้างามช้าๆ ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยช้อนมองเขาอย่างเย้ายวนกับถ้อยคำหวาน ชายหนุ่มพยายามสะกดกั้นตัวเองไว้

ว่านี่คือเล่ห์มารยาอย่างหนึ่งของแม่มด

"คุณแทนอย่าทำแบบนี้เลยค่ะ!"

น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นระริก เมื่อนิ้วเรียวของเขาไล้ยังริมฝีปากอิ่มของเธอช้าๆ จนความรู้สึกบางอย่างแล่นมาในใจเธอ

"ผมทำยังไงเหรอครับ?"

นิ้วชี้ของเขากดลงให้เรียวปากอิ่มจิ้มลิ้มเผยอออกจากกัน

"...."

พลอยขวัญ รู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอกำลังจะขาดห้วงเสียให้ได้

"พลอย ...ผมขอจูบคุณนะครับ"

"มะ อื้อ...."

ไม่ทันจะเอ่ยห้าม น้ำเสียงของเธอก็หลุดหายไปในลำคอ เมื่อเขาบดริมฝีปากจูบลงมาอย่างหนักหน่วงปิดกั้นทุกถ้อยคำใดๆ ของเธอ

**************