ผืนป่านั่งก้มหน้าเงียบอย่างขมขื่นกับสิ่งที่เกิดขึ้น เรื่องราวที่มีเขาเป็นต้นเหตุจนเรื่องราวแตกร้าวยากจะกู่กลับแบบนี้
แต่ความสำนึกต่างๆ ที่รู้สึกมันไม่ได้ทำให้ทุกอย่างดีขึ้นได้เลยสักนิด เขาสร้างบาดแผลและความเข้าใจผิดให้กับผู้หญิงคนหนึ่งไปอย่างสาหัส
เขาทำลายเธอด้วยมือของเขาซ้ำๆ จนถึงวินาทีสุดท้ายด้วยซ้ำ
“ถ้าพี่บอกว่าไม่มีความสุขเพราะพี่ไม่มีเมอยู่ในชีวิต เมจะเชื่อพี่ไหม” ผืนป่าเงยหน้าสบตากับหญิงสาวตรงหน้า ถามเธออีกครั้งด้วยความอยากรู้
“.....” เมลินญายกยิ้มบางเบาไม่ได้ตอบกลับไป ไม่กล้าเชื่อหรอกว่าจะเป็นแบบนั้นจริง ไม่อยากเข้าข้างตัวเองว่าเธอจะมีอิทธิพลต่อเขามากมายอะไร
และแน่นอนว่าผืนป่าเจ็บปวดกับรอยยิ้มนั้นของเธอ การปฏิเสธโดยไร้คำพูด การตอบรับด้วยรอยยิ้มแสนขมขื่น
เธอเองเจ็บปวดกว่าเขา ทรมานกว่าเขาเป็นไหนๆ
“พี่รู้ พี่เข้าใจเมทุกอย่าง...”
“แต่พี่ก็เห็นแก่ตัวอยากรักเม อยากมีเมในชีวิตลอด
