“แล้วถ้าเมบอกว่าเมไม่ได้ต้องการแล้วล่ะ” ไม่รู้ว่ามันคือคำถามหรือคำบอกเล่า
แต่คนฟังอย่างผืนป่าเหมือนจะตายลงตรงนี้ เหมือนหน้าอกข้างซ้ายถูกควักออกมาเหยียบซ้ำๆ เพื่อแกล้งให้ใกล้ตายแต่ก็ให้เรียนรู้ความเจ็บปวดตรงหน้าไม่หยุด
“ลุกขึ้นเถอะพี่ป่า อย่าพึ่งพูดอะไรในตอนที่เมไม่คิดจะกลับไปเลย” สุดท้ายเธอก็พ่ายแพ้ให้กับความกลัว ผละตัวถอยออกจากเขา บอกให้เขาลุกขึ้น ไม่แม้แต่จะยืนรอคนบาดเจ็บลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง นำเข้าไปในบ้านก่อนอย่างไม่เหลียวหลังแม้แต่น้อย
น้ำตาลูกผู้ชายมองร่างบางและแผ่นหลังเล็กที่ดูแน่วแน่กว่าอดีตด้วยความเจ็บปวด
วันวานเธอรักเขายิ่งกว่าใคร เขาเป็นครอบครัวของเธอ เป็นคนเดียวที่เธอเหลืออยู่ในชีวิต ให้เขาจับมือเธอเดินทางในแต่ละวันด้วยฐานะสามี เชื่อใจทุกอย่าง มั่นใจในตัวเขาไปหมด
ส่วนเขา เห็นความรู้สึกเหล่านั้นของเธอเป็นอะไร ทำไมถึงได้ย่ำยีมันไม่เหลือชิ้นดี ทำไมถึงได้ทำร้ายผู้หญิงตัวเล็กๆ
