หมับ!
“นี่คุณ!” เมลินญาตกใจกับการกระทำของคนตรงหน้าอย่างมาก ร้องขึ้นและพยายามสะบัดแขนออกจากมือของเขา มองซ้ายมองขวาเพื่อหาคนช่วย ยังโชคดีที่ตอนนี้พึ่งหกโมงกว่าๆ ยังมีคนพอเหลือที่สวนอยู่
“เดี๋ยวๆ ฉันไม่ใช่ตัวร้ายนะ” พายุรีบร้องบอกเธอทันทีเมื่อเห็นท่าทีที่เหมือนกำลังจะร้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่น
“งั้นก็ปล่อย!” เมลินญาพูดขึ้นเสียงแข็ง มองมือที่เขาจับเธอไว้
“ได้ แต่ช่วยฟังฉันก่อน” จะปล่อยให้เธอไปอย่างที่เข้าใจเขาผิดแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด
“.....” เมลินญามองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง แววตาติดไปทางดุดันเล็กน้อย
ซึ่งพายุก็ยอมปล่อยมือออกและยกมือขึ้นสองข้างเป็นสัญลักษณ์ของการยอมแพ้และบริสุทธิ์ใจ
“ฉันชื่อพายุ และที่บอกว่ามีที่ที่ทำให้เธอหายเบื่อได้ก็คือ...” เขาแนะนำตัวพร้อมกับกำลังบอกให้เธอได้เข้าใจ ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูของเธอในประโยคสุดท้าย
“!” เมลินญาได้ยินแบบนั้นก็เบิกตาขึ้นด้วยความตกใจ
“ที่
