“พ่อค้า...เสื้อบุรุษฝั่งนี้ ข้าเหมาหมด!”
“หะ…คุณหนูว่าเหมาหมดหรือ” พ่อค้าอ้าปากค้าง
“ใช่ ห่อให้ข้าเดี๋ยวนี้” ซูเหยายื่นตั๋วเงินให้ทันที พ่อค้าตาโต รีบรับไว้แล้วสั่งลูกน้องห่อเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว
“ไม่เยอะไปหน่อยหรือ” หานเฟิงก้มถามเบา ๆ
“แค่นี้นิดเดียวเอง”
เขาคิดในใจ นิดเดียวของนาง น่าจะพอเปิดร้านใหม่ได้ทั้งแถบ
ระหว่างรอ นางเหลือบไปเห็นร้านขนมหวานสีสดสะดุดตา จึงสะกิดแขนสามี ส่งสายตาอ้อน ๆ ไปทางนั้น
“อยากกินหรือ”
ซูเหยาพยักหน้า มือใหญ่ของเขาคว้ามือเล็กไว้แน่นแล้วจูงไปด้วยกัน นางมองมือที่ถูกจับ ใจเต้นแรงจนต้องกลั้นหายใจ “หู…” ถอนใจออกมาแรง
“เจ้าเป็นอะไรหรือ”
“เปล่า ๆ ไม่มีอะไร” เธอยิ้มแก้เก้อก่อนเอ่ยสั่งขนม แต่ยังไม่ทันพูดจบ เสียงใครบางคนก็ดังแทรก
“ฉันเหมาหมดนี่เลย!”
เสียงคุ้นเคยทำให้ซูเหยาหันขวับ “ไม่เห็นหรือว่าข้ามาก่อน”
“อ้าว พี่สาว ข้าไม่ทันเห็นเลยจริง ๆ” เฟิ่งจูโบกพัดยิ้มหวาน
