เสียงที่คุ้นเคยกำลังมาหาซูเหยา ดักทางเข้าออกไม่อยากให้นางนั้นออกไป เพราะท่านพ่อคิดว่านางนั้นขโมยสมบัติอย่างอื่นไปด้วยจึงขอให้สาวใช้ข้าวของที่อยู่ในมือ
"ค้นมันออกมา" ท่านพ่อสั่งสาวใช้เสียงแข็ง
"หยุดนะ " ซูเหยาเดินมาบังของส่วนตัว
"นี้เจ้า...กล้าขัดคำสั่งข้ารึ"
"ใช่...ท่านไม่มีสิทธิ์มาค้นอะไรของข้าเพราะที่ผ่านมาท่านไม่ได้ให้อะไรข้าเลย ท่านทำเช่นนี้มันขูดเลือดขูดเนื้อกันชัดๆ"
" พี่สาว..อย่าว่าท่านพ่อผู้อื่นเห็นเข้าจะดูไม่ดีนะเจ้าคะ" เฟิ่งจูงเอ่ยแทรก
" หึ..เรื่องเอาดีเข้าตัวน้องสาวช่างถนัดเสียจริง"
ซูเหยาพูดเสียงเย็น ดูทรงอำนาจ
"ไม่ต้องไปสนใจนางข้าสั่งให้พวกเจ้าค้น"
ท่านพ่อยกมือสั่งการกระดิกนิ้วสาวใช้ 6-7 คนเดินเข้ามาพร้อมๆกัน แต่ท่าทางไม่ได้เหมือนจะมาขนของเหมือนจะมารุมทำร้ายมากกว่า จึงตั้งรับเหตุการณ์ไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ
"ถอยออกไปไม่เช่นนั้น ตาย"
ซูเหยาเดินอย่างองอาจไปหยิบไม้หน้าส
