ถึงเรือน
เสียงฝีเท้าม้าหยุดลงตรงหน้าเรือนหานเฟิง บรรยากาศข้างหน้าทางเข้าช่างรมรื่น ด้านในเป็นบ้านไผ่ผสมไม้ ลานหน้าบ้านดูสะอาดตาแม้จะมีใบไผ่หล่นลงมาต่อเนื่อง ข้างบ้านยังปลูกผักไว้กิน
"โฮ่ง..ๆ "
เสียงเห่าดังมาแต่ไกล ทำเอาภาพฝันในหัวหายวับทันที
"เจ้าสุนัข...อย่ากัดข้านะ"
เจ้าหลงวิ่งพุ่งเข้ามาหาซูเหยาอ้าปากกว้างส่งเสียงร้อง โฮ่ง..ๆ
"จะกัดข้า"
ซูเหยารีบไปหลบด้านหลังหารเฟิง จังหวะนั้นเสียงเห่าก็เงียบลงกลับกลายเป็นอาการดีใจของสุนัขที่เจ้าของนั้นกลับมา มันหมุนลำตัวลอยไปมา กระโดดเลียแก้มสามีด้วยความดีใจ
"อ้าว...นึกว่าจะกัดที่ไหนได้..."
"ไอ้หลง เจ้านี่นะ" หานเฟิงลูบหัวเจ้าหลงไปมา
" หากเจ้าไม่อยู่มันจะไม่กลับมาเล่นงานข้าใช่ไหม"
หานเฟิงหัวเราะ
" ไม่หรอกเจ้าวางใจได้...เราเข้าไปด่านในกันเถิด"
หานเฟิงถือข้าวของเข้าไปโดยมีเจ้าหลงนั้นวิ่งนำหน้า มือผลักเปิดประตูบานใหญ่นำข้าวของไปไว้ท
