ตัวร้ายอะไรกัน! ผมก็แค่ตัวประกอบ

โรงเรียนใหม่ของมงคล

"พี่ เลิกทำตัวแบบนี้สักทีเถอะ" เสียงของพาฝันน้องชายของผมเอ่ยด้วยความรำคาญ

"ก็พี่ตื่นเต้นนี่" ผมเขย่าขาชนิดที่ว่าเบาะข้างหลังสามารถรับรู้แรงสั่นได้ ก็คนมันตื่นเต้นนี่หว่าจะได้เจอรูทฝันร้ายแล้ว ทำตัวแทบไม่ถูกเลย

"มาตื่นเต้นอะไรตอนนี้ ไร้สาระสิ้นดี" ก่อนอื่นก็ไอตัวนี้ผมคงต้องพยายามทำดีกับน้องตัวเองให้มากๆเพราะจำได้ลางๆว่าพาฝันเองก็เป็นต้นเหตุทำให้ผมดูแย่ในสายตาทุกคนเหมือนกัน

"นี่! น้องชายสุดที่รักของพี่" ผมดึงมือขาวจัดของฝันมากุมไว้แนบอกพลางส่งสายตาปิ๊งๆให้ หวังว่าน้องมันจะรับรู้ถึงความจริงใจของผม แต่เปล่าเลย ฝันทำหน้าแขยงพยายามจะสบัดมือให้ออกจากการเกาะกุม ทำไม! ผมออกจะหน้าตาหล่อแถมยังจริงใจสุดๆ เจ้าฝันนี่ช่างไม่รู้อะไรซะเลย

"ปล่อย! ไม่งั้นฉันจะถีบแก" สรรพนามเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จากพี่กลายเป็นแก ช่างน่าเอ็นดู(?)จริงๆ

"โถ่น้องพี่ พี่ขอโทษที่เคยแกล้งแกมาตลอดเพราะฉะนั้น...เรา ควรมาดีกัน นะ!"

"ไม่มีวัน! ปล่อย!" ฝันสะบัดออกเต็มแรงทำให้ฝ่ามือหลุดออกจากการกอบกุมผมแต่ทว่ากลับมาฟาดเข้าที่หน้าผมแทนซะนี่

"..." ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ ผมเองไม่ได้พูดอะไรไม่ใช่เพราะโกรธแต่เพราะเจ็บสุดๆเลยต่างหากยกปากแทบไม่ขึ้นแล้วเนี่ย

"แกอยากมากวนฉันเองนะ" ฝันเลิกสนใจผมแล้วหันไปเล่นโทรศัพท์ตัวเองต่อ

ชิ

คิดว่าหล่อมากเหรอ จะทำอะไรผมก็ได้งั้นเหรอ หึ คุณคิดถูกแล้ว!

ใช่ คิดถูกแล้ว! ยังไงคนหล่อกว่าก็ต้องชนะอยู่ทุกตอนของในนิยายนี่นา ฮุก คิดแล้วเศร้าชะมัด"

ตอนนี้รถตู้ของครอบครัวรุ่งวิจิตรได้เคลื่อนมายังหน้าโรงเรียน "ซิตี้โซล ไฮสคูล" เรียบร้อย

ผมก้าวลงจากรถตามด้วยพาฝันน้องรัก ตรงหน้าเป็นตึกขนาดใหญ่ มีหย่อมหญ้าไว้ให้ที่พักพิง มีสวนน้ำพลุตรงกลาง หรูชะมัดเลย

ขนาดชื่อโรงเรียนยังแปลกแหวกแนวสมกับเป็นเกมจีบหนุ่มค่ายดังสุดครีเอท! ผมนี่อยากจะยกนิ้วเป็นพันรอบ

"เป็นบ้ารึไงยกนิ้วอะไรคนเดียว เข้าไปในโรงเรียนได้แล้ว" พาฝันเดินผ่านผมไม่วายแขวะเป็นธรรมดา ท่าทางจะเกลียดเข้าไส้ โอ๊ะๆ ขนาดนี้คงเกลียดเข้ากระดูกดำแล้วม้าง

พาฝันไม่รอผมเลยสักนิด เดินนำหน้าไปหลายเมตรแล้ว

สาวๆนี่เหลียวตามองให้พรึ่บ เฮ้ มองมาทางนี้บ้างสิวะ

ผมโบกมือให้กับคนรอบตัวแต่เขากลับทำสีหน้าแปลกๆให้ผมซะงั้น ทำไมอะ!? หรือนี่คือความไม่ยุติธรรมของตัวร้าย

โหดร้ายที่สุด

ผมเลิกสนใจคนรอบข้างแล้วรีบไปเดินขนาบข้างเจ้าพาฝันแบบใกล้ชิด กลัวจะหลงเพราะผมก็ไม่รู้ต้องไปที่ไหนก่อนต้องทำอะไรยังไงบ้าง

"เราจะไปไหนกันเหรอ"

"ไปห้องเรียน ไม่ได้อ่านกระดาษรายงานที่คุณพ่อแนบไว้กับชุดนักเรียนรึไง"

"หึ ไม่อะ"

"เจริญ ก็เขาเข้ามาติดต่อทุกอย่างให้แล้วเลยไม่ต้องไปพบครูใหญ่ ให้เข้าห้องเรียนที่ห้อง A-5 เกรด11ได้เลย

"โห ห้อง A พี่เองก็ฉลาดเหมือนกันสินะ"

"หึ ผมน่ะฉลาดแต่พี่น่ะใช้เงินแก้ปัญหาต่างหาก"

"อ...ไอ้" ผมอยากจะด่าแต่ก็ต้องอดทนไว้

ฟู่ววว~

เพื่อชีวิตที่สงบสุข

เพื่อชีวิตที่สงบสุข

เพื่อชีวิตที่สงบสุข

ให้เย็นกว่านี้อีกนิดก็พระแล้วนะครับ เศร้าใจ น้องไม่รัก แล้วใครจะรักผมบ้างล่ะทีนี้

กลับมาสนใจสภาพโรงเรียนต่อดีกว่า บรรยากาศเหมาะกับการปิคนิคมาก โรงอาหารนี่ไม่ค่อยจำเป็นสำหรับผมเท่าไหร่ไม่ชอบที่คนเยอะๆ

เอ๊ะ ผมลืมจุดประสงค์ที่ควรทำรึเปล่านะ

ช่างเถอะวันแรกทำตัวสบายๆก่อน เดี๊ยวค่อยปฏิบัติการกู้ชีวิตของไอ้มงคลแบบจริงๆจังๆ

ผมแบกสังขารตัวเองตามน้องรักไปอย่างเงียบๆ ข้างนอกตึกว่าสวยแล้วข้างในแทบจะเรียกว่าวัง สีทองอร่ามไปทั่วตึก ห้องแบ่งออกเป็นชั้นๆอย่างชัดเจนว่าห้องไหนเป็นห้องไหน ห้องที่ผมกำลังไปเป็นห้องที่อยู่ข้างในสุด ดูก็รู้ว่าขนาดกว้างสมกับห้อง A

ผมชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะแตะไปที่เซนเซอร์หน้าประตูเพื่อเปิดออกส่วนพาฝันเข้าไปก่อนผมสักพักแล้ว

ติ๊ด

"เข้ามายืนตรงหน้าห้องสิจ๊ะ" เสียงครูผู้หญิงยืนอยู่ตรงโปรเจคเตอร์ขนาดมหึมากำลังกวักมือเรียกผมอยู่ ตรงนั้นมีพาฝันกำลังยืนอยู่ด้วยเหมือนกัน

ผมเดินไปอยู่ข้างๆน้องตัวเองแล้วเงยหน้ามองเพื่อนๆรอบห้อง

โคตรจะใหญ่ แล้วแต่ละคนเหมือนคัดหน้าตามาโดยเฉพาะ ผมกวาดสายตาไปทั่วห้องสักพักกว่าจะหมด

สายตาสะดุดไปที่คนคนหนึ่ง นั่งอยู่ริมหน้าต่างหลังสุดเขากำลังใส่แอร์พอตเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่างราวกับถ่ายเอ็มวีเพลงรัก ใบหน้าหล่อเหลาจมูกโด่งดวงตาคมสีเฮเซลเข้ากับสีผมบลอนด์น้ำตาลได้อย่างดี ไม่ว่ามองมุมไหนก็ดูดีไปหมด

ใช่แน่ๆ

พระเอกของเรื่องชัดๆ

ผมไม่รู้จะบรรยายความหล่อออกมายังไง เหมือนเทวดามาจุติโลกมนุษย์แบบนั้นเลย ให้ตายสิอิจฉาชะมัด

อาจจะเป็นเพราะผมมองเขานานเกินไปทำให้สายตาจากที่มองออกนอกหน้าต่างเหลือบมามองที่ผมเล็กน้อย ทำเอาเสียวสันหลังไปพักหนึ่งเลยทีเดียว...

ฮู่วว ใจเย็นหน่อยสิมงคล

สิ่งแรกที่เราต้องทำคือต้องห่างไกลจากเขามากที่...

"มงคลกับพรสวรรค์ไปนั่งข้าง 'นฤคินทร์' แล้วกันนะว่างสองที่พอดี ยกมือขึ้นให้เพื่อนดูตัวหน่อยสิ"

สิ้นเสียงครูนายพระเอกคนนั้นก็ยกแขนขึ้นเพื่อบ่งบอกว่าเขานี่แหละคือ นฤคินทร์

เพิ่งคิดไปอยู่หยกๆว่าต้องห่างกันแท้ๆ!

ลักษณะของห้องเรียนจะเป็นโต๊ะติดกันสามคนสองแถว แถวละ 5 โต๊ะ ซึ่งหมายความว่ามันจะใกล้ชิดกันมากไงล่ะ ผมจะทำไงดีเนี่ย

ผมเดินก้มหน้าเดินตามน้องของผมไปเงียบๆ พอถึงที่โต๊ะ ผมก็รีบดันตัวน้องชายเข้าไปก่อนเพื่อน จะได้คั่นกลางระหว่างผมกับพระเอกนั่น

พาฝันเองก็ไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจอะไร ดีมากน้องรัก!

แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อยอย่างน้อยก็ห่างกันตั้งวานึง

"มีหนังสือรึเปล่า" เสียงนุ่มทุ้มทำให้ผมหันไปหานายนฤคินทร์พระเอกสุดฮอตของเรา

แสงแดดอ่อนกระทบใบหน้าซีกนึงของเขา สีตาสะท้อนแวววับสวยงามทำเอาผมใจเต้นไปไม่เป็นกับความหล่อไม่มีที่ตินั่น

ห้ามนะ ห้ามหลงกลความหล่อของหมอนั่นเด็ดขาด นั่นน่ะรูทแห่งความชั่วร้ายของแกนะเว้ยมงคล สติ

เพี๊ยะ

เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับเนื้อเต็มแรง ไม่ต้องตกใจเพราะเป็นผมเองที่ตบแก้มตัวเองเพื่อเรียกสติ

"เขาโอเคไหมน่ะ? ดูเหมือนจะไม่มีสตินะ"

"เขาก็บ้าแบบนี้แหละอย่าไปสนใจเลย อ่อ ขอบคุณสำหรับหนังสือนะครับนฤคินทร์"

"เรียกคินก็ได้ไม่มีปัญหา"

"ผมชื่อพาฝันครับส่วนพี่ผมชื่อโชคดี เฮ้ เสียมารยาทนะ จะหลบหน้าทำไมเนี่ย!"

"ค..ใครหลบ! แค่แดดมันส่องตา" ผมก้มมุดๆตรงแขนเสื้อเจ้าน้องตัวปัญหา

"หึ" เขาหัวเราะในลำคอเชิงเย้ยหยันก่อนจะหันออกไปนอกหน้าต่างดังเดิม

มันจะเป็นยังไงต่อไปเนี่ย บ้าเอ๊ย คนเขาจะหลบหน้าดันได้มาอยู่ใกล้กว่าเดิมอีกซวยชะมัด

นายโชคดีคือผู้ที่ไม่มีโชคเลยต่างหาก ฮืออออออ