Temmuzun ortasında çoğu şey yoluna girmek üzereyken annem tekrar karşıma çıktı.
"Kızım hani Vildan teyzenin oğlu var ya..."
"Evet var anne... Kenan'a nolmuş?"
"Hah işte Kenan seninle evlenmeyi kabul etmiş. Akşama istemeye geleceklermiş."
Yuhunuz! Çüşünüz! Ohanız!
Annem kesinlikle rüyasında görüp gerçek sanmış olmalıydı. Başka izahı olamaz!
Daha iki hafta önce beni istemeyen adam Kenan değil miydi? Evlensek iki günde boşarım, diyen yine Kenan değil miydi? 'Evet, Kenandı!' diyerek cevap veren iç sesime saygılarımı ilettim. Her şeyi biliyordu. Bir ara iç sese fal mı baktırsam acep? İç ses avuçlarını iştahla ovalayıp 'Parasız bakmam!' dediğinde kahroldum. Resmen benden kötü huy kapmıştı.
"Mehir kızım sen ne diyorsun bu işe?" diyen annemin sesiyle kendime geldim.
"Anne sen ciddi mi
