***2 GÜNLÜK KOMA***
O kazadan sonra kendime gelmeyi beklerken bedenim sanki bana ait değilmiş gibi geliyordu. Büyük, beyaz ve güzel kanatlarım vardı. Bir melek misali göklerde süzülüyordum.
Masmavi gökyüzünde süzülürken, "Sanırım bu iyi bir şey. Demek ki ölmedim..." dedim boşluğa doğru.
"Nah iyi bir şey! Öldün sen kızım!" diyen boğuk ses yüzünden dengem bozuldu ve yere metrelerce yüksekten çakıldım. Burnum dahi kanamadı. "Ne oluyor böyle? Öldüm mü gerçekten?"
"Ölüler bir daha ölemez!" diyen gaipten sese ister istemez hak verdim. Beyaz kanatlar, gökten düşüp burnumun kanamaması... Ben gerçekten ölmüş olabilirdim. Normal şartlar altında yani fizik kurallarına göre en azından canımın acıması gerekiyordu.
"Yok ya ölsem bilirdim..." dedim kendi kendime. Kendimi bile ikna edememi
