CHAPTER 1: Beginning

1743 Words
Third Person's POV Sa isang lugar ng exclusive subdivision ay may nakatirang mag-asawang Xavier at Esme. Silang dalawa ay nakatira sa malaking mansion kasama ang kanilang nag-iisang anak na babae na si Arrietty at ang tapat na tagapaglingkod na Butler nila Mga apat na taon pa lang sila sa pilipinas nag-immigrate, pero may nakilala agad silang tao na mapagkakatiwalaan nila... Sa edad pa lamang ng anak nila na tatlong taong gulang ay sinanay na nila ito at pinapaaral ng iba't-ibang bagay doon sa ibaba ng kanilang mansion na tinatawag na underground basement. Mahal na mahal nila ang kanilang anak kaya gagawin nila kung ano'ng nararapat ibigay at palaging ligtas ang kanilang munting prinsesa. Walang araw nila itong hindi pinapaaral, kaya kahit kalayaan ng bata maglaro ay malimit. Pero di naman kontra ang bata, sa katunayan ay masaya siya na kasama niya araw-araw ang mga magulang niya. Lumaking may muwang ang bata. Kaya kahit mahirap ang pinapagawa sa bata, basta para sa magulang niya, susundin niya. Mabuti nga ay may tapat siyang kaibigan na nakakasama, si Amber na kasing edad niya lamang. Ang magulang nila ay magkakaibigan kaya parati silang magkasama lalo na sa family picnic. Hanggang tumuntong siya sa edad na sampung taong gulang na ganun parin ang sitwasyon niya. Hindi na niya mapigilang magtanong... "Mom, can I ask you something?" Tanong ni Arrietty. Nag-aaral kasi siya ng ibang lengwahe kasama ang ina niya, ang ama niya naman may ginagawa sa harap ng computer na pinalilibutan ng mga inimbentong teknolohiya. "Yes my angel. What is it?" Ngiting tanong ng ina niya "Why do I also have to train martial arts and any defenses?.. I mean, I learn any kind of subjects, different kinds of language and learn everything for me to handle our company soon. So why?" Curious na tanong ni Arrietty "Uhmm... My angel, you've started training at the age of 3 and yet,,, ngayon mo lang natanong 'yan?" Kabadong tanong niya kay Arrietty dahil di niya alam kung ano ang tamang isagot "I. . . Don't have the time to ask." Sagot ni Arrietty, pero matagal na niya itong gustong itanong, she just doesn't wanted to doubt her parents. "My angel, it's for your own good too to learn some martial arts, to defense yourself. It's not also about the business. I'm just worried about your safety, my little angel." Paliwanag niya. "If you're that worried, then why not we hired more Butlers? Or not, cause I have you. You're so good at any martial arts." Puri niya sa kanyang ina. "My angel, not all the time you can rely on others, especially when we're not around with your dad." Mahinang sambit nito sa anak "I understand about that..." Huminto sa pag-aaral si Arrietty "I just can't clearly understand about something,,, I've train so hard like it's already a train for adults... I use many kinds of dangerous weapons, train an advance techniques of mixed martial arts. And there was a time, I killed a big boar using a gun that dad taught me. . . And I was 3 years old back then. . ." Tumingin siya sa kanyang ina na nakatitig sa kanya. "Am I still a normal kid, mom? It's not like I'm in trouble everyday or something, right? Why do I have to train like this kind of stuff?" Puna pa ni Arrietty, si Esme ay napahinto sa mga tanong ng anak niya... Tinignan niya ang kanyang asawa na napalingon sa pinag-uusapan nila, nagtitigan sila sandali at lumapit ang lalaki sa kanyang mag-ina. Lumuhod si Xavier sa harap ng kanyang anak "My angel, of course you're still a normal kid. Its just that, you're special. You're gifted. Brains, skills... And beauty... Just ignore those people of what they say to you." Ama niya na hinaplos ang kanyang pisngi. Alam kasi ni Xavier na kung ano ang nangyayari sa anak niya sa paaralan, merong nang-aapi nito. "But. . . Half of it they said was true." Nakayukong sabi ni Arrietty "Yes, but only half, right?" Napataas noo si Arrietty sa tanong ng ama. "You may be hurt, mad of what they said but you shouldn't. You'll only give them a hint that all was true... Because my angel, you know more than what they say, think more than you speak, and notice more than they realize." Nginitian niya ang kanyang anak "Di ba sabi ko sayo, wag kang magpadala sa sinasabi ng iba. Kung alam mo mismo ano ang totoo." Sabi ng ina niya na lumuhod rin sa harap niya, hindi alam ni Arrietty saan patungo ang kanilang pag-uusapan na naiintindihan naman niya ano ang ipinapahiwatig nila. Pero gusto niya ng mga totoong sagot sa mga tanong niya. Alam niya kasi mismo, na pinapalayo ng magulang niya na makuha niya ang mga sagot sa katanungan niya, na hindi niya malaman kung bakit. . . "But---" naputol ang sasabihin ni Arrietty ng may sinabi ang kanyang ama. "My angel, we know you have so many questions that you badly need an answer. But this is not the right time for you to understand our situation. But we promise you, when you turned 18, we'll let you know and understand everything behind this." Pasigurado ng ama, nabuhayan naman siya ng loob at nagbigay ng napakatamis na ngiti at tumango. "All you gotta do now is train hard and learn everything." Tugon ng kanyang ina "Yes mom, dad... I won't fail your expectations on me." "That's our little angel." Masayang sabi ni Xavier at hinalikan niya sa noo ang kanyang anak --------------------------------------------- Xavier's POV Nagdouble check ako sa mga wires kung may mali ba akong na connect. Nasa underground basement pa kami ng anak ko, nasa kabilang mesa siya hindi ko alam ano'ng ginagawa niya. It has been days though when she's so busy with her own stuff. Habang ang asawa ko nasa taas upang maghanda ng makakain kasama ang butler namin... Napahinto ako nang tawagin ako ng anak ko. "Dad! Dad! Look what I've invent!!!" Ang anak ko nagtatakbo papunta sakin "Really? Come here." Sabi ko, ibinigay niya sakin ang metal na hugis bilog na kasing laki ng palad ko. Sa gitna nito may ilaw na blue, medyo may kabigatan siya. "What is this?" Tanong ko habang pinagmamasdan, iniikot at iniisip kung ano ito. "Hahaha, guess." Sabi ng anak ko. "Is it something an upgrade machine? A toy? Or a drone? Is it from an engine? It looks like it. . . How to use this?" Marami kong tanong, di ko talaga mahula kung ano ito. I tried to open it, but it can't budge up. "Hahahaha, dad! It's no engine but it's a machine, haha. . . In fact, it's a weapon." Napatigil ako sa sinabi ng anak ko. . . A weapon??? "Here, let me show you how to use this, dad... Let's put it here, and stand aside dad we might get hurt." Lumayo kami for 4 meters pagkatapos niyang ilagay sa malaking ispasiyo ang metal na hugis bilog. "I have a remote, press the red button." Napalitan na kulay red ang blue na nasa gitna ng metal pagkatapos niyang pindutin na nasa remote "And watch this, dad *giggle*." My lovely daughter said. May tinapon siya'ng maliit na bola sa tapat ng inimbento niya... *Fwoosh* the ball turns into pieces by the red lights!!! It was like a laser coming out of the red light! "And here's the awesome part, dad..." May pinindot pa siya sa remote at biglang nawala yung inembento niya. . . Wait. . . What happened?! Where did that thing go?!... "It became invincible dad, *giggle*. It won't even detect by a metal radar." Sabi ng anak ko "It can detect any particular things once it's upfront of my invention and it can't hardly break. Dad, ain't I genius? *Giggle* It's almost perfect, but it takes time. I'm planning to invent about something strong weaponry or how about advance gadge---" excited na sinasabi ng anak ko But I cut her off when I put my hands on her shoulder, "My angel. . . Stop. . ." I know she's confused why I stop her... ". . . You're truly remarkable. . . That's why I am grateful for having a genius daughter like you, I am so proud because you inherit my skills. . ." "But I hope you stop invent some weaponry or anything. It might lead you to danger, and we can't afford to lose you because of that." Sabi ko. Di pa siya sumagot, yumuko siya at nagtatap sa mga fingers niya... "Can you do it for us?" Tanong ko "Mmh. . . Can I try dad? . . . . I love to invent some new stuff, so I can't truly promise. . . But I promise to use it in a good way. I won't even tell anyone about my inventions or show it. So please dad. . ." Sabi niya sabay taas ng kanang kamay niya... *Sigh* she's persistent, just like her mother... "Aahhh... Alright, but don't invent for now." Pagsuko kong sabi. "I promise." She sweetly said "Now then, go play there while I still have to finish this." Tatapusin ko na sana ito'ng trabaho ko nang may nagpop-out sa phone ko. Tinignan ko kung ano. . . *Blaagh* "Dad? Is there something wrong? You look flustered, you even drop your phone." Tanong ng anak ko, hindi ko man namalayan lumapit siya sakin. Ibinigay ng anak ko ang phone ko na muntik ko nang masira... Kinuha ko agad ang phone at itinago sa likod ko, "N-no, I'm fine. Just a little tired. . . You go to your mom. It's already lunch time." "Alright, dad." Arriet at lumabas na dito... Tinapon ko sa trash bin ang phone na giniba ko. At dali-dali ko'ng trinace ang number pagkatapos kong isaulo... They're in Paris, great. Iyan ang lugar na pinuntahan namin dahil sa business travel about last month ago. Sa'n nila nakuha ang number ko? Mabuti na lang at sim prepaid yung number. . . . . . . But still. . . I am tightening the security and block every hacks they'll do. . . I even strengthening the viruses if they will pass my security. . . This is a bother, how will I tell Esme about this? This won't last until they'll find us... We need to be prepared... It was still fresh what that person texted me... 'Hide, while you still can...'
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD