ตอนที่ 2 พี่จะทำอะไร? NC18+

1373 Words

ตอนที่ 2 พี่จะทำอะไร? NC “กล้าดีนี่ เดินเข้าห้องผู้ชายที่เปลือยล่อนจ้อน แถมยังอารมณ์ค้างอยู่แบบนี้...” เสียงกระซิบจบลง แต่เขายังไม่ยอมผละออกจากข้างใบหู ลมหายใจอุ่นเป่ารินผ่านลำคอระหง คลุ้งด้วยกลิ่นบุหรี่ที่ควรน่ารังเกียจ หากกลับทำให้หัวใจเธอเต้นแรงอย่างไม่สมเหตุผล ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ใกล้เกินกว่าระยะที่เรียกว่าปลอดภัย "อื้อ พี่กฤตย์" เพียงเสี้ยววินาที มือหนาก็รวบเอวบางดึงเข้าหาลำตัว จากนั้นยกเธอขึ้น พาแผ่นหลังเล็ก ๆ ไปแนบกับผนังสีขาวของห้อง ความตกใจทำให้กุมภาทำอะไรไม่ถูก ร่างกายแข็งทื่อ ยอมปล่อยให้เขาควบคุมทุกการเคลื่อนไหวอย่างง่ายดาย “พะ…พี่จะทำอะไร?” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างตะกุกตะกัก ก่อนที่กุมภาจะช้อนสายตาขึ้นมอง ราวกับเพิ่งเรียกสติกลับคืนมา ความต่างของส่วนสูงที่ห่างกันหลายสิบเซนติเมตรบีบให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นสบตาเขา โดยไม่รู้เลยว่าท่าทางนั้นกลับยิ่งกระตุ้นความรู้สึกของชายหนุ่มให้พลุ่งพล่านกว่าเดิม "กึก" ได้ยินเสียงกัดฟันจากเขาราวกับกำลังข่มกลั้น ดวงตาคมที่เคยดุดันเมื่อครู่คลายความแข็งกร้าวลง ทว่ายังฉายแววความต้องการอยู่ไม่น้อย สายตาของเขากวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ผู้หญิงตรงหน้า แม้อยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ กลับปลุกเร้าเขาได้อย่างน่าประหลาด โดยไม่จำเป็นต้องยั่วยวนด้วยท่าทางใด ๆ เลย “พี่ก็จะลงโทษ ที่เธอมาขัดจังหวะจนทำให้เหยื่อพี่หนีไป เธอต้องรับผิดชอบ” คำพูดนั้นตามมาพร้อมกับมือหนาที่เอื้อมไปจำปอยผมสลวยขึ้นมา สูดดมกลิ่นอ่อน ๆ จากผู้หญิงตรงหน้า กลิ่นที่ไม่อาจอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ มันไม่ใช่น้ำหอมราคาแพงแบบที่ผู้หญิงคนอื่นนิยมใช้ หากเป็นเพียงความหอมจางคล้ายแป้งเด็ก ทว่ากลับชวนให้หลงใหลจนเขาอดไม่ได้ แม้สมองจะพยายามสั่งให้ยับยั้งชั่งใจ แต่ร่างกายกลับเคลื่อนไหวเร็วเกินกว่าจะควบคุม “พี่กฤตย์…อื้อ” เสียงนั้นถูกกลืนหายไปทันทีเมื่อริมฝีปากเย็นชืดประกบลงมา เป็นครั้งแรกที่หญิงสาวได้ลิ้มรสสัมผัสจากปากของใครสักคน กลิ่นบุหรี่อ่อน ๆ ผสานกับกลิ่นเนื้อกายของชายหนุ่มทำให้กุมภาชะงัก ร่างกายแข็งทื่อไปทั้งตัว ดวงตาที่จ้องมองเธอยังคงแข็งกร้าว หากทว่าการสอดประสานผ่านเรียวลิ้นที่ส่งมากลับนุ่มนวลอย่างตรงกันข้าม “อื้อ…” เสียงครางอู้อี้เล็ดลอดออกมาจากลำคอ มือเรียวพยายามทุบอกกว้างเพื่อประท้วง ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมผละ เหมือนอ้อยที่เข้าปากช้างไปแล้วคงยากจะแย่งคืน ร่างกำยำบดเบียดเข้าหา ขณะมือหนึ่งประคองเอวกิ่วไว้แน่น อีกมือค้ำหลังคอไม่เปิดโอกาสให้เธอหลบหนี เพียงจังหวะที่เขาแทรกปลายลิ้นเข้ามา ความรู้สึกก็วูบไหว ดวงตาคู่งามหลับพริ้มโดยไม่รู้ตัว การต่อต้านที่เคยแข็งขืนค่อย ๆ อ่อนยวบ ราวขี้ผึ้งต้องไฟ จูบที่มากด้วยประสบการณ์นั้นค่อย ๆ ปลุกบางสิ่งในกายของหญิงสาวให้ตื่นขึ้น “อึก…” เขาถอนริมฝีปากออกมาเมื่อรับรู้ว่าอีกฝ่ายเริ่มขาดอากาศหายใจ ทว่ามือยังคงโอบประคองร่างที่อ่อนระทวยไว้ในอ้อมแขน ดวงตาคู่งามค่อย ๆ เปิดขึ้น มันฉ่ำวาวด้วยไฟที่เขาเป็นคนจุดขึ้นมา แม้ลมหายใจจะยังติดขัด แต่ใบหน้าในยามนี้กลับใกล้เคียงคำว่ายั่วเย้าที่สุด อย่างน้อยก็ในความคิดของกฤตย์ ภาพนั้นทำให้เขาแทบเสียสติ ความรู้สึกแน่นตึงใต้ผ้าขนหนูเริ่มก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง ยิ่งเธอพยายามกัดฟันควบคุมตัวเองมากเท่าไร เขาก็ยิ่งรับรู้ถึงแรงกระตุ้นที่ทวีขึ้นเท่านั้น ร่างหนาขยับบดเบียดความแข็งขืนเข้าหาเธอที่หน้าท้อง คล้ายกับจะบอกว่าเขาไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีก และเธอคือเหตุผลนั้น “เธอทำให้พี่แข็ง” “พี่ก็แข็งกับผู้หญิงทุกคนนั่นแหละ” เธอตอบออกมาเหมือนประชด ดวงตาคู่งามเสหลบ ขณะร่างเริ่มดิ้นประท้วงขลุกขลิก “พี่เป็นผู้ชายนะ ไม่มีเมียแล้วซื้อกินก็ไม่ผิดสักหน่อย ไม่ได้ไปผิดลูกเมียใคร” เขาพูดด้วยสีหน้าราบเรียบ พร้อมพยายามช้อนคางเธอให้เงยขึ้นสบตา “หน้าไม่อาย พี่มัน…อื้อ” คำพูดขาดหายเมื่อริมฝีปากของเขาประกบลงมาอีกครั้ง แต่คราวนี้สิ่งที่เธอรับรู้ได้มีเพียงความถนอมอ่อนโยน ก่อนที่เขาจะผละออกไปเพียงเสี้ยววินาที “ใช่ พี่มันน่าไม่อาย นิสัยแย่กว่าหมาอย่างที่เธอว่านั่นแหละ” สิ้นคำ เขายกตัวเธอขึ้นอุ้มในท่าเจ้าหญิง ไม่คิดไม่ฝันว่าเขาจะแข็งแรงขนาดที่ยกเธอทั้งตัวขึ้นอุ้มได้โดยที่เธอไม่ทันได้รู้ตัวด้วยซ้ำ “ปล่อยนะพี่กฤตย์ พี่จะทำอะไรฉัน” “เดี๋ยวไปปล่อยที่เตียง” ว่าแล้วก็สืบเท้ามุ่งหน้าไปที่เตียง แต่ยังไม่ทันถึง เสียงวิ่งวุ่นและเสียงร้องก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ โฮ่ง โฮ่ง เหมี้ยว! ก่อนที่ร่างใหญ่ของหมาโกลเด้นและร่างเล็กของแมวขนฟูสีขาวจะไล่ล่ากันเข้ามา พุ่งชนขาของชายหนุ่มเต็มแรงจนเกิดเสียง ตุ๊บ ดังสนั่น “ไททั่น สโนว์ หยุดวิ่งไล่กันเดี๋ยวนี้นะ!” ชายหนุ่มที่สวมเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวเอ็ดเสียงดัง ความตื่นตัวเมื่อครู่หดหายไปในทันที เมื่อหมาและแมวของเขาวิ่งวนปั่นป่วนไปทั่วห้องอย่างไม่เกรงใจใคร ร่างเล็กในอ้อมแขนสบโอกาสก็ผละออกจากเขาอย่างรวดเร็ว มือรีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ ใบหน้าสวยฉายแววโล่งใจชัดเจน และก่อนที่ความกระอักกระอ่วนจะหวนกลับมาเล่นงานอีกครั้ง เธอก็ฉวยกระเป๋าขึ้นมา ตั้งใจจะออกไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด “เดี๋ยว กุมภา” เสียงเรียกดังไล่หลัง ทว่าเธอไม่หยุดฟัง ยิ่งออกไปจากที่นี่ได้ไวเท่าไร ชีวิตของเธอก็ยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น นับว่าเป็นโชคดีที่เธอยังไม่เผลอไผลไปกับเขามากกว่านี้ ตุ๊บ ร่างใหญ่ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนแรง หลังจากจัดการกับหมาและแมวให้ออกจากห้องไปได้เรียบร้อย มือหนายกขึ้นก่ายหน้าผาก ขณะความคิดหวนกลับไปติดอยู่กับภาพของหญิงสาวที่เพิ่งเดินออกจากห้องไปเมื่อครู่ เขาเลื่อนมือหนาลงมาที่จมูก สูดดมกลิ่นกายอ่อนจางของเธอที่ยังติดค้างอยู่ปลายนิ้ว ก่อนที่ก้านนิ้วจะเลื่อนมาแตะริมฝีปากของตัวเอง เมื่อนึกถึงจูบที่ไร้เดียงสาแต่น่าหลงใหลนั้น นั่นพาให้เขาย้อนนึกถึงคำพูดของภรรยาที่เอ่ยไว้ก่อนจากไป “พี่ช่วยใจดีกับกุมภาหน่อยนะคะ ถ้าเป็นไปได้...หากเธอต้องการ พี่ช่วยรับเธอเป็นภรรยาได้ไหม” ตอนนั้นเขาเพียงหัวเราะ บอกว่าเธอเพ้อเจ้อ ในสายตาเขากุมภาเป็นแค่น้องสาวคนหนึ่ง ไม่เคยคิดเกินเลยไปกว่านั้น หากแต่วันนี้พอได้สัมผัสเข้าจริง ๆ เธอกลับทำเอาเขาแทบคลั่งจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ แค่คิดถึงเธอ ใต้ผ้าขนหนูที่อ่อนปวกเปียกเมื่อครู่ก็กลับมาแข็งตึงอีกครั้งอย่างน่ารำคาญ จนเขาต้องกระชากมันทิ้งออกไป ก้านนิ้วค่อย ๆ สัมผัสกับความคับตึงนั่นอย่างเบามือ ก่อนจะเลื่อนมาแตะรอยแยกที่มีน้ำใสปริ่มออกมาจากส่วนปลาย “อ่า แม่งเอ๊ย เด็กคนนั้นทำเราเสียหมาเลย” เกิดมาทั้งชีวิตเขาไม่เคยคิดว่าจะต้องมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ความอัดอั้นที่ไม่รู้จะระบายออกตรงไหนยิ่งสุมอก ยามนึกถึงริมฝีปากจิ้มลิ้มที่แสนเย่อหยิ่งนั่น ร่างกายก็เผลอตอบสนองจนมือหนาคว้ากำความแข็งตึงไว้แน่น ก่อนจะเริ่มขยับข้อมือช้า ๆ เพื่อปลดปล่อยตัวเอง ***

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more