คุณหนูห้ามรัก[มาเฟีย]

ชื่อจริง

“…..” ฉันยังคงหลับตาแน่นพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ตัวเองไม่ได้ยินมานานแสนนาน

หมับ!!!

“อ่ะ.. ปล่อยนะ!! ลุงเป็นใครค่ะ?!” ฉันร้องขึ้นเมื่อจู่ๆ โดนกระชากให้ขึ้นไปนั่งอยู่บนตักแกร่งของพี่ไรเนลโดยที่เขากอดฉันไว้แน่น และแรงกระชากเมื่อครู่ทำให้ฉันเผลอลืมตาอย่างไม่รู้ตัว

“หึ..!” ชายหนุ่แสยะยิ้มมุมปากพร้อมกับกอดรัดเอวบางไว้แน่นกว่าเดิม นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มที่น่าหลงใหลสะท้อนอยู่ในดวงตากลมโตคู่นั้นกลับทำให้ชายหนุ่มจำเธอได้ทันที!

“ไอ้เนล!! นั้นเด็ก 18 นะโว้ยยย!!! อยากโดนพรากผู้เยาว์หรือไงว่ะ!!!” เซบาสเตียนตะโกนลั่นเมื่อเห็นไรเนลจ้องมองร่างบางจนแทบว่ากลืนกิน

“หุบปากน่าเซบาส.. นี้เรื่องของกู พวกมึงอย่ายุ่ง!!” ไรเนลพูดเสียงแข็งและยังคงไม่ยอมคลายอ้อมกอด เขาเอื้อมมือไปหยิบซิกก้าที่ตั้งอยู่ด้านข้างก่อนจะยกขึ้นจุดสูบพร้อมกับปล่อยควันขาวคลุ้งพ่นใส่คนตัวเล็กที่กำลังดิ้นคลุกอยู่ในอ้อมกอดเขา

“แค่กๆ แค่กๆ แค่กๆ !!!” ฉันถึงกับสำลักควันทันทีหลังจากเผลอสูดดมเข้าไป

‘คนนี้ใช่พี่ไรเนลที่ฉันรู้จักหรือป่าวนะ..’ ฉันได้แต่ขบคิดในใจ

ทั้งเซบาสเตียนและดิเอโก้ต่างก็ส่ายหน้าไปมาด้วยความเอือมนะอา เพราะรู้จักนิสัยเพื่อนของเขาดีว่าถ้าหากอยากได้อะไรแล้วละก็.. อะไรคงจะหยุดไม่ได้

“ไง~ พอจะจำลุงคนนี้ได้แล้วยัง?” พูดจบไรเนลยังคงพ่นควันใส่คนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนตักต่อจนทำให้คามิเลียที่นั่งอยู่ด้านข้างเริ่มกัดฟันแน่นเพราะไม่ชอบอ้อมกอดที่ไรเนลโอบกอดอยู่กับผู้หญิงคนอื่น แต่เธอก็ทำได้แค่นั่งมองอยู่เฉยๆ

“แค่กๆ หยุดนะคะ แค่กๆ พี่ไรเนล..!!!” ฉันเผลอเรียกชื่อชายหนุ่มทันทีเมื่อเห็นเขาทำท่าจะสูบต่อก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปากทันทีเพราะอาการสำลักควันอย่างรุนแรง

เมื่อได้ยินคำพูดที่คุ้นเคยจึงแสยะยิ้มมุมปากพร้อมกับทิ้งซิกก้าลงบนที่เขี่ยบุหรี่อย่างไม่ใส่ใจ

“นี้มันเรื่องอะไรว่ะ?!” เซบาสเตียนพูดขึ้นด้วยความสงสัยซึ่งไม่ต่างอะไรกับทุกคนที่นั่งอยู่บนรถโดยเฉพาะคามิเลียที่ตอนนี้เธอแทบเก็บสีหน้าไว้ไม่อยู่

“ปล่อยได้แล้วคะพี่ไรเนล” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับใบหน้าบึ้งตึงและพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนแกร่ง

“ไม่!!” ชายหนุ่มตอบสั้นๆ พร้อมกับกอดรัดร่างบางแน่นกว่าเดิม

“ปล่อยนะ!!!!” ร่างบางพูดพร้อมกับใช้ปลายเล็บจิกลงบนท่อนแขนแกร่ง

“หยุดดื้อได้แล้ว..” ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบโดยที่ไม่สนใจว่าร่างบางจะหยิกแขนของเขาจนมีเลือดซึมออกมา

“พี่นั้นแหละที่ดื้อ!!! ปล่อยเอรีนเลยนะ!!!”

“ไม่.. ต่อให้เราหยิกพี่จนแขนลายก็ไม่ปล่อยหรอก!!” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ฉันที่เห็นท่าทางที่ไม่ทุกข์ร้อนของพี่ไรเนลจึงเม้มปากเป็นเส้นตรงก่อนจะจ้องมองเขาอย่างวางตา ตั้งแต่เมื่อแปดปีก่อนจนถึงตอนนี้.. เขาก็ยังเป็นเหมือนใช่มั้ย ถึงเขาจะทำตัวอ่อนโยนกับฉันสักแค่ไหนแต่เขาก็ยังโอบกอดผู้หญิงคนอื่นอยู่ดี แต่ก็อย่างว่าแหละมันก็เป็นฉันเองที่รักเขาข้างเดียวมาตั้งแต่ไหนแต่ไร อย่าไปคิดถึงคำสัญญาอะไรนั้นเลยเพราะมันก็เป็นเพียงคำพูดของเด็กๆ ที่ยังไม่โตเท่านั้น!

ชายหนุ่มต้องนิ่งชะงักไปเมื่อสังเกตเห็นว่ารอบๆ ดวงตากลมโตเริ่มมีน้ำตาเอ่อคลอจนแทบล้นออกมา

“เอรีน..” ชายหนุ่มพูดเสียงอ่อนและเต็มเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน

หงับบ!!!

น้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความห่วงใยของพี่ไรเนลทำให้ฉันรู้สึกโกรธพี่เขาหนักกว่าเดิมจึงก้มลงกัดลงบนไหล่กว้างของเขาอย่างเต็มแรง

ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมาก่อนจะโอบกอดเธอไว้และลูบศีรษะของร่างบางอย่างอ่อนโยน เพราะในสมัยเด็กเขามักจะโดนร่างบางกัดบ่อยครั้งเวลาที่เธอโกรธมากๆ

คนตัวเล็กที่เห็นท่าทางไม่ทุกข์ร้อนของชายหนุ่มจึงค่อยๆ ละริมฝีปากออกมาและจ้องมองชายหนุ่มอย่างไม่วางตาพร้อมกับเม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นตรงและรีบขยับตัวถอยห่างชายหนุ่มทันที ไม่นานนักบนเสื้อของชายหนุ่มเริ่มเลือดไหลซึมออกมาตามรอยฟันของร่างบาง ทุกคนที่นั่งอยู่บนรถถึงกับเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกล้าทำให้ผู้นำสมาพันธ์มาเฟียอย่างไรเนลเลือดตกยางออก

“หายโกรธพี่แล้วยังครับ?” ชายหนุ่มถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกับใช้นิ้วเกลี่ยปอยผมของร่างบางขึ้นทัดหู ใบหน้าที่เป็นสีแดงระเรื่อเพราะความโกรธจัดเมื่อครู่ทำเอาไรเนลเผลอยิ้มออกมา

“ไม่!” ฉันตอบพร้อมกับเผลอมุ้ยปากออกมาอย่างลืมตัวก่อนจะเหลือบไปเห็นพี่ไรเนลที่แอบหลุดขำออกมา

“หืม ~ แล้วพี่ต้องทำยังไงให้ยัยตัวแสบหายโกรธพี่เนี่ย ~” ชายหนุ่มพูดขึ้นเสียงอ่อนพร้อมกับทำคอตกใส่คนตัวเล็ก

“หืม.. อะไรว่ะเนี่ย!!” เซบาสเตียนพึมพำออกมาอย่างไม่เชื่อตาตัวเองเมื่อเห็นเพื่อนตัวดีของเขากำลังแสดงความอ่อนโยนออกมาอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน

“อะไรกันค่ะไรเนล? คุณมีน้องสาวทำไมไม่เห็นบอกคามิเลียเลยล่ะคะ?” คามิเลียพูดแทรกขึ้นพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างเพื่อเก็บความขุ่นมัวที่เกิดขึ้นในใจของเธอ

“…..” ชายหนุ่มจ้องมองคามิเลียโดยไม่ปริปากพูดใดๆ เขาถอนหายใจออกมาก่อนจะเปิดปากพูดแต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เปล่งเสียงออกมา คนตัวเล็กรีบพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“ค่ะ.. หนูเป็นน้องสาวของพี่ไรเนลคะ ว่าแต่พี่เป็นแฟนของพี่ไรเนลเหรอค่ะ?” ฉันเอียงคอถามโดยไม่สนสายตาของพี่ไรเนลที่จ้องมองมาด้วยแววตาที่ไม่พอใจ

“ใช่คะ.. เราคบกันมาสักพักแล้ว” คามิเลียฉีกยิ้มกว้าง

ฉันที่ได้ยินคำตอบถึงกับนิ่งชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ถึงนี้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันเจอเหตุการณ์แบบนี้นี้แต่ก็เตรียมใจไว้บ้างแล้ว และหลังจากเหตุการณ์วันนั้นฉันก็บอกกับตัวเองแล้วว่าจะตัดใจจากพี่ไรเนล แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้กันอีกในรอบแปดปีในสภาพที่พี่เขากำลังคลอเคลียอยู่กับผู้หญิงอื่น!

“นี้มันเรื่องอะไนกันว่ะไอ้เนล?! พวกกูไม่เห็นรู้เลยว่ามึงมีน้องสาว?”

“ก็อย่างที่เห็น…” ไรเนลตอบสั้นๆ ทำเอาเพื่อนทั้งสองขมวดคิ้วยุ่ง เพราะปรับอารมณ์เข้ากับเพื่อนไม่ทัน พวกเขาไม่รู้ว่าอะไรทำให้เพื่อนเขาอารมณ์เสียทั้งๆ ที่เมื่อกี้เขาอารมณ์ดีอย่างออกนอกหน้าอยู่เลย

“เฮ้อ.. ชื่อจริงๆ ชื่ออะไรล่ะ?” ดิเอโก้ถามขึ้นพร้อมกับจ้องมองไปทางคนตัวเล็ก

“เอรีนคะ เมื่อกี้ขอโทษด้วยนะคะ พอดีมีเหตุผลบางอย่างเลยต้องปิดปังตัวตน” เอรีนโน้มตัวลงอย่างสุภาพเพื่อขอโทษเซบาสเตียนและดิเอโก้

"เดี๋ยวนะ.. เธอคงไม่ใช่ลูกสาวคนเดียวของตระกูลเคนโนช่าที่หายตัวไปใช่มั้ย...." ดิเอโก้ถามขึ้นพร้อมกับขมวดคิ้วยุ่งทำเอาบรรยากาศภายในรถถึงกับเงียบสงัด

"เอ่อ.."

"ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ะ... รู้ไหมว่ารางวัลตามตัวเธอได้นะ พันล้านเลยนะ!!!" เซบาสเตียนรีบพูดขึ้นพร้อมกับเเววตาที่ลุกวาว

"ว่าเเต่.. เธอซ่อนตัวจากสมาพันธ์มาเฟียกับคนของครอบครัวเธอได้ยังไง.. สาวน้อย?!" ดิเอโก้เลิกคิ้วถามทำเอาทุกคนต้องหันมาจดจ่อที่ร่างบางทันที แม้จะเป็นคำถามง่ายๆ เเต่มันก็เป็นคำถามที่ทุกคนไม่ทันคิดเหมือนกัน

"กะ.. ก็ปลอมตัวไปเรื่อยๆ" ฉันกลั้นใจตอบหลังจากเงียบไปสักพัก

“อย่าให้รู้นะว่าใครช่วยเธอทำเรื่องแบบนี้.. ฉันจะฆ่าทิ้งให้หมด” ไรเนลพึมพำออกมาเบาๆ ทำเอาบรรยากาศทั้งรถเงียบสงัดเว้นเสียแต่คนตัวเล็กที่ขมวดคิ้วยุ่งทันทีหลังจากที่ชายหนุ่มพูดจบ

“ทำไมพี่โตมาเป็นคนแบบนี้ ห้ะ!!!” ฉันพูดขึ้นเสียงแข็งพร้อมทั้งกอดอกจ้องมองพี่ไรเนลอย่างไม่วางตา

“แล้วมันเป็นเพราะใครล่ะ?” ชายหนุ่มพูดขึ้นพร้อมกับแววตาเจ้าเล่ห์ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวเกลี่ยลงบนแก้มใสของร่างบางจนทำให้แก้มใสๆ ของเธอเริ่มแดงระเรื่อ

“มะ ไม่รู้สิคะ..” ท่าทางเจ้าเล่ห์ของพี่ไรเนลทำเอาฉันถึงกับใจเต้นไม่เป็นส่ำจนต้องรีบเบือนหน้าหนีอีกทาง

“เอ่อ.. ว่าแต่ยังให้ไปส่งตามที่อยู่ที่บอกมาหรือเปล่า?” เสียงดิเอโกดังขึ้นจังหวะร่างบางจึงรีบปัดมือของชายหนุ่มออกทันที