“ไง ~ ยัยตัวแสบ.. บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าซนจนได้เรื่อง”
“ก็บอกแล้วไงว่าปล่อยยัยเปี๊ยกนี้ไว้คนเดียวไม่ได้!” มาโค่พูดขึ้นด้วยท่าทางที่ไม่ค่อยสบอารมณ์ก่อนจะเหลือบตามองร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม
“ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี้โคลด์!” ผมขมวดคิ้วยุ่งถามชายหนุ่มที่เป็นคนลั่นไกลปืนเมื่อสักครู่ ก่อนจะรีบอุ้มคนตัวเล็กไว้ในอ้อมแขน
อันที่จริงผมกับโคลด์เคยเป็นเพื่อนกันสมัยที่เรียนไฮสคูล จะบอกว่าเราอยู่กลุ่มเดียวกันเลยก็ว่าได้ แต่พอได้ข่าวการเสียชีวิตกระทันหันของแม่ตัวเองเขาก็บินกลับบ้านไปทันทีและไม่ติดต่อพวกเรามาอีกเลย..
“เรื่องนั้นไว้ทีหลัง.. รีบพาเอรีนออกไปก่อน” โคลด์หันกลับมาจ้องมองผมนิ่งก่อนจะเหลือบมองคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนของผม
“ฝากด้วยล่ะ..!” พูดจบผมก็รีบเดินออกมาทันที แต่ระหว่างที่สองเท้าก้าวเดินผมยังคงได้ยินเสียงสนทนาดังแว่วๆ เข้ามาในหู
“นายเหรอ.. ที่อยากได้ยัยเปี๊ยกของพวกเรา?!”
“กะ แกเ
