คุณหนูห้ามรัก[มาเฟีย]

พี่เอรีน หนูเอรีน

"พี่ไรเนล!!!"

เสียงเรียกของสาวน้อยวัยห้าขวบทำเอาเด็กหนุ่มวัยสิบขวบต้องหยุดชะงักก่อนจะหันไปมองดูสาวที่กำลังวิ่งมาหาเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

ไรเนลหนุ่มน้อยที่มีใบหน้าคมเข้มตั้งเเต่เด็กซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากพ่อเเละเเม่ที่เป็นชาวตะวันตก เส้นผมสีดำสนิทมาเเต่กำเนิดและดวงตาที่เขียวมีมรกตทำให้ใบหน้าของเด็กหนุ่มดูหน้าหลงใหลและลึกลับมากขึ้น คิ้วที่คมเข้มพาดเฉียงจนเกือบเป็นเส้นตรงรับกับสันจมูกที่โด่งรั้นสวยจนได้รูป เเพขนตาที่หนางอนทำให้ดวงตาของเด็กหนุ่มดูมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้น ริมฝีปากที่หยักลึกสีแดงสดทำให้เด็กหนุ่มดูจิ้มลิ้มเหมาะกับวัยจนน่าจุ๊บ ใครๆ ที่ได้เห็นใบหน้าที่สละสวยราวกับเทพบุตรก็ต่างจะอยากกระโจนเข้าหาเด็กหนุ่มทันทีถ้าไม่ติดว่าเขาคือ ผู้นำตระกูลรุ่นถัดไปของตระกูลเซบาโต้ ซึ่งเป็นองค์กรมาเฟียที่ใหญ่ที่สุดในทวีปก็ว่าได้....

"เอรีน อย่าวิ่งเเบบนั้นสิ เดี๋ยวก็หกล้มหรอก" เด็กหนุ่มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรนเเต่เเววตากลับฉายเเววอบอุ่นเเละอ่อนโยนต่างกับภาพลักษณ์ที่เขาเเสดงต่อคนอื่นที่ปกติเเล้วทั้งเงียบขรึมและเย็นชา

เอรีนเป็นสาวน้อยเจ้าของเรือนผมสีดำเข้มและมีดวงตาสีน้ำเงินเข้มจัดบวกกับเเพขนตาที่หนางอนของเธอแล้วมันทำให้เธอดูลึกลับเเละมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก จมูกที่โด่งรั้นรับกับริมผีปากอวบอิ่มสีเเดงจัดจนน่าจุ๊บและความดื้อรั้นของเอรีนหายวับไปเมื่อได้เห็นท่าทางดุกดิกน่ารักของเด็กน้อยวัยห้าขวบที่ใครต่อใครเห็นก็อดหลงในความน่ารักของเธอไม่ได้

"ก็เอรีนคิดถึงพี่ชายนี่นา~" เสียงเจื้อยเเจ้วและน้ำเสียงออดอ้อนของสาวน้อยทำให้ไรเนลคลี่ยิ้มออกมาพร้อมกับทรุดตัวลงให้ความสูงเท่ากับเอรีนพร้อมกับเอื้อมมือไปลูบหัวให้เอรีนอย่างอ่อนโยน

"มาอ้อนพี่เเบบนี้ แอบไปดื้อใส่ใครมาใช่มั้ย? หืม ~" ไรเนลเอ่ยถามอย่างรู้ทัน เพราะเขารู้จักความดื้อของสาวน้อยดี เขามองสาวน้อยที่เบือนหน้าหนีพร้อมกับหลบสายตาทันทีเมื่อเขาพูดจบ

"ปะ เปล่าสักหน่อย~" เอรีนตอบพร้อมกับมุ้ยปาก

"หื้ม.. ไหนเอรีน มองหน้าพี่สิ" ไรเนลพูดขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือไปจับศีรษะของเอรีนหันกลับมามองหน้าเขา

"คะ เค้าเปล่านะ!!!" เอรีนตอบพร้อมกับหลับตาเเน่น

"ถ้าไม่ยอมบอกพี่ งั้นพี่ก็ช่วยเอรีนไม่ได้นะสิ~" ไรเนลพูดพร้อมกับทำคอตก เขามักจะใช้วิธีนี้ทุกครั้งเพื่อให้สาวน้อยยอมพูดความจริง

"กะ ก็..."

"เอรีนนนน!!!!" เสียงตะโกนไล่หลังของเด็กหนุ่มวัยสิบขวบที่วิ่งหน้าตั้งมุ่งตรงมาทางเอรีนเเละไรเนลด้วยท่าทางขึงขังพร้อมกับในมือของเขาที่ถือตุ๊กตากระต่ายที่เปื้อนคราบน้ำส้มทำให้ไรเนลรู้ได้ทันทีเลยว่าคนตัวเล็กเเอบไปดื้อใส่ใครมา

"เฮือกกก!!" เอรีนสะดุ้งตกใจก่อนจะรีบวิ่งไปหลบหลังไรเนลเเบบทุกครั้งทำเอาเด็กหนุ่มต้องส่ายหน้าไปมาด้วยความเอือมระอา เพราะเป็นเรื่องปกติที่พี่น้องคู่นี้จะสลับแกล้งกันไปมา

"ออกมาเลยนะ ไม่ต้องไปหลบหลังไรเนลเลย!!!"

"ไม่เอาหรอก เเบร่ ><" เอรีนชะโงกหน้าโผล่มาจากด้านหลังของไรเนลเล็กน้อยก่อนจะเเลบลิ้นปลิ้นตาใส่เอริวซึ่งเป็นพี่ชายคนเดียวของเธอ เอริวมีใบหน้าคล้ายกับเอรีนอย่างกะเเฝดเเต่ติดที่ว่าเอริวเป็นผู้ชายนั้นเอง ถึงเอริวจะชอบเเกล้งเอรีนไม่แพ้กันเเต่เขาก็เป็นพี่ชายที่หวงน้องสาวเอามากๆ ซึ่งบางครั้งไรเนลก็โดนกีดกันไม่ให้เข้าใกล้น้องสาว

"ไรเนล เเกหลบไปเลยนะ หยุดให้ท้ายเอรีนสักที!!!" เอริวพูดพร้อมกับมือเท้าสะเอว

"นายเองเวลาโดนเอรีนอ้อนก็ใจอ่อนทุกครั้งไม่ใช่หรือไง?" ไรเนลเลิกคิ้วถาม ทำเอาเอริวถึงกับเถียงไม่ออก

"เอรีน.." ไรเนลทรุดเข่าลงพร้อมกับเรียกชื่อสาวน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"...."

"ทำไมถึงเเกล้งพี่เขาเเบบนั้นละครับ?" ไรเนลพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกับใช้เเววตาที่อบอุ่นมองตรงไปที่เอรีน สาวน้อยเมื่อได้ยินแบบนั้นก็อ้ำอึ้งก่อนจะตัดใจพูดออกมาพร้อมกับกำมือเเน่น

"กะ ก็พี่เอริวบอกว่ายังไงพี่ไรเนลก็ไม่เเต่งงานกับเอรีนนี้ค่ะ" เอรีนตอบเสียงสั่น จากนั้นไม่นานหยดน้ำตาใสๆ ก็ไหลรินลงอาบแก้มที่ป่องจนน่าหยิกเมื่อไรเนลได้ยินเเบบนั้นจึงรีบหันกลับไปมองเอริวที่ยืนกอดตุ๊กตากระต่ายที่เลอะไปด้วยคราบน้ำส้มซึ่งเป็นฝีมือของน้องสาวสุดที่รัก

เมื่อเจ้าตัวโดนไรเนลจ้องอย่างไม่วางตาเขาจึงเกาเเก้มแก้เก่ออย่างสำนึกผิดเพราะทำให้น้องสาวของตัวเองต้องร้องไห้

"เอรีน.. พี่ผิดเองแหละ อย่าร้องไห้เลยนะ" เอริวรีบเข้าไปปลอบน้องสาวของตัวเองเเต่กลับทำให้สาวน้อยร้องไห้หนักกว่าเดิม เอริวจึงรีบหันไปขอความช่วยเหลือจากไรเนลทันที เขาพยักหน้ารับก่อนจะใช้มือเเตะไหล่ของเอริวเบาๆ เพื่อเป็นสัญญาณบอกให้เขาหลบออกไปก่อน

"เฮ้อ.. งั้นฝากด้วยล่ะ ฉันเอาตุ๊กตาไปให้แม่บ้านซักก่อนละกัน" พูดจบเอริวก็รีบวิ่งออกไปอย่างคอตกเพราะง้อน้องสาวไม่สำเร็จ

"เอรีน มองหน้าพี่สิครับ" ไรเนลพูดขึ้นหลังจากที่เอริวเดินออกไปได้สักพัก

"ฮึก ฮึก ฮืออ ฮึก ฮืออออ" เอรีนยังคงร้องไห้สะอื้นไม่ยอมหยุดเเต่ก็ยอมมองไรเนลเเต่โดยดี

"ตาบวมหมดเเล้วนะ เดี๋ยวก็ปวดตาหรอก" ไรเรลพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้กับสาวน้อยด้วยความอ่อนโยน

"พี่ไรเนลจะเเต่งงานกับใครเหรอค่ะ?" สาวน้อยพูดขึ้นพร้อมเสียงสะอื้น

"หืม.. ไม่รู้สิ"ไรเนลพูดขึ้นและทำท่าครุ่นคิดก่อนจะพูดขึ้นด้วยสายตาที่เป็นประกาย "แล้วเอรีนอยากเเต่งกับพี่ไหมครับ?"

"อยากสิ.. ก็พี่ไรเนลเป็นของเอรีนนี้คะ!!!" เอรีนตะโกนลั่นทำเอาไรเนลถึงกับเบิกตากว้าง เมื่อได้ยินคำตอบเขาจึงเผลอคลี่ยิ้มออกมาก่อนจะเอื้อมมือไปลูบศีรษะของสาวน้อยและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"โอเครครับ งั้นถ้าเอรีนโตขึ้นเรามาเเต่งงานกันนะ"

"จริงนะ.. ถ้าพี่ไรเนลไม่รักษาคำพูดละก็ เอรีนจะไม่โผล่หน้าไปเจอพี่ตลอดชีวิตเลย!!!"

"ครับ พี่สัญญาเลย" ไรเนลพูดขึ้นพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างก่อนจะยกนิ้วก้อยขึ้นเเละยื่นไปตรงหน้าเอรีน สาวน้อยจึงรีบยกนิ้วก้อยขึ้นเกี่ยวกับนิ้วก้อยของเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็วพร้อมกับคลี่ยิ้มกว้างออกมาเช่นกัน

"สัญญากันเเล้วนะ"

"ถ้าถึงตอนนั้นเเล้วต่อให้เอรีนจะปฏิเสธพี่ก็ไม่ยอมหรอกนะ" เด็กหนุ่มพึมพำออกมาเบาๆ

"หืม... เมื่อกี้พี่ไรเนลพูดว่าอะไรนะคะ?!" สาวน้อยที่มัวเเต่ดีใจทำให้ได้ยินสิ่งที่เด็กหนุ่มพูดไม่ชัด

"พี่บอกว่าเราเข้าไปข้างในกันดีไหม ทุกคนคงจะรอเราเเย่แล้ว?" เด็กหนุ่มพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มกว้างออกมาก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับเอื้อมมือไปเกาะกุมมือสาวน้อยไว้และจูงมือเธอให้เดิมตาม

"ไปสิๆ ~ เอรีนจะบอกทุกคนเรื่องนี้ให้หมดเลย!!!" สาวน้อยพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงทั้งๆ ที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังเดินเข้าไปในถ้ำเสืออย่างไม่รู้ตัว