คุณหนูห้ามรัก[มาเฟีย]

คุณหนูทั้งสอง

อั่กกก..!!! ตุ๊บบบ!!!

"โอ๊ยยยย!!!"

"เอ๊ะ?! เอรีนนอนตกเตียงอีกแล้วเหรอ?" มิกิที่นั่งดูหนังอยู่หน้าคอมถอดหูฟังออกก่อนจะหมุนเก้าอี้หันกลับไปยังต้นเสียงและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกึ่งหัวเราะ เธอคือเพื่อนสนิทที่สุดของเอรีนและเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่ยอมทิ้งชีวิตเเสนสุขสบายเพื่อมาอยู่เป็นเพื่อนเอรีนที่หนีออกจากบ้านมาได้เเปดปีเต็มๆ

"ห่าว ~ ช่วงนี้ดันฝันเเต่เรื่องสมัยเด็กๆ นะสิ" เอรีนอ้าปากหาววอดพร้อมกับยกมือขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าขึ้น ถึงแม้ว่าใบหน้าตอนเพิ่งตื่นจะไร้เครื่องสำอางเติมเเต่งแต่มันกลับทำให้เอรีนดูมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้นเพราะริมฝีปากที่อวบอิ่มสีแดงจัดทำให้ใบหน้าของร่างบางดูขาวจนเกือบซีดถ้าไม่ติดว่าตรงผิวแก้มใสๆ ของเธอนั้นมีเส้นเลือดฝาดขึ้นจนเป็นสีแดงระเรื่อ ขนาดมิกิที่เป็นผู้หญิงด้วยกันยังอดละสายตาจากเอรีนไม่ได้เลย

"จ้องอะไรขนาดนั้น.. ใครเห็นเข้าคงคิดว่าเธอกำลังจะกินฉันนะมิกิ" เอรีนพูดขึ้นขณะที่ยังไม่ตื่นเต็มตา จากนั้นไม่นานเธอจึงลุกขึ้นเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นก่อนจะยกขึ้นดื่มทั้งขวด

"ฉันก็เกือบหลงเสน่ห์เธออยู่หรอก ถ้าไม่ติดว่าภาพลักษณ์ของเธอเมื่อก่อนกับตอนนี้มันต่างกันมากเเค่ไหน" มิกิพูดขึ้นก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอาเมื่อนึกถึงภาพเอรีนสมัยเด็ก แต่หลังจากที่เธอเเยกออกมาอยู่คนเดียวเอรีนก็ต่างจากเมื่อก่อนลิบลับ เธอกินง่ายอยู่ง่ายและหยาบกระด้างบ้างบางครั้ง และจากที่เคยชอบใส่เเต่ชุดกระโปรงตามเเบบฉบับของคุณหนูตระกูลผู้ดีก็เปลี่ยนเป็นใส่กางเกงแบบสบายๆ ดูออกจะกระโปโลด้วยซ้ำ พูดง่ายๆ ก็คือเธอไม่เหลือเค้าโครงคราบคุณหนูของตระกูลนักธุรกิจใหญ่ที่คลุมอำนาจเศรฐกิจทั้งทวีปไว้ในมือเลย

"เรื่องมันตั้งสมัยไหนแล้วยัยมิกิ ตอนนี้ฉันไม่ได้เป็นคุณหนูอะไรนั้นเเล้วนะ และฉันก็ชอบชีวิตที่เป็นอิสระแบบตอนนี้มากกกก!!!!" เอรีนลากเสียงยาวต่อท้ายก่อนเดินเข้าไปใกล้มิกิที่นั่งขัดสมาธิกอดอกอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะคอม

"......"

"เข้าใจมั้ยคุณหนูมิกิ?!" เอรีนฉีดยิ้มกว้างก่อนจะใช้นิ้วดีดตรงหน้าผากของมิกิเหมือนทุกครั้งที่เธออยากแกล้งเพื่อนสนิทสาวของเธอ

"โอ๊ยย.. รู้เเล้วน่า~ แกเองก็ไม่ต้องเรียกฉันเเบบนั้นเเล้วนะ" มิกิทำหน้ามุ่ย ก่อนจะทำตาลุกวาวและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงร่าเริง " ว่าเเต่เรื่องสมัยเด็ก.. หมายถึงรักเเรกคนนั้นใช่ป่ะ?! ><" มิกิรีบพูดขึ้นหลังจากเเย่งโทรศัพท์ไปจากมือของเอรีนก่อนจะรีบใช้มืออุดปากเอรีนไว้เพื่อไม่ให้เธอก้นด่าบอสอันเป็นที่รักของเธอ

"อ่อย!! อ่ะ (ปล่อยนะ) " เอรีนพยายามที่จะดึงมือของมิกิออกเเต่มีหรอที่เรี่ยวเเรงของหน่วยจู่โจมขององค์กรข่าวกรองที่ใหญ่สุดในทวีปจะผลักออกกันได้ง่ายๆ

[โอ้!! งั้นเหรอ งั้นอีกสิบนาทีเจอกันนะยัยตัวเเสบทั้งสอง] บอสพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงร่าเริง

ติ๊ด!!!

"ไอ้บอสเวรรร!!!!" เอรีนตะโกนขึ้นทันทีหลังจากที่มิกิปล่อยมือออกและเป็นจังหวะเดียวกันกับที่บอสกดตัดสายทิ้งไปแล้ว

"พอเลยๆ รีบๆ ลุกไปอาบน้ำได้เเล้ว โดนตัดเบี้ยเลี้ยงเมื่อไหร่มีหวังอดตายกันพอดี" มิกิพูดขึ้นอย่างจำใจเมื่อได้ยินร่างบางสบถคำหยาบออกมา ซึ่งถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะรีบห้ามปรามเพื่อนสาวเเล้ว เเต่ด้วยวันเวลาผ่านไปจนทำให้มิกิเริ่มชินกับพฤติกรรมอันหยาบคายของเพื่อนของเธอ

"รู้แล้วน่า~ สักวันฉันจะเเฮกข้อมูลบอสให้หมดเลยคอยดู หึๆ !!" เอรีนพูดขึ้นก่อนจะหัวเราะด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

"แล้วก็หยุดทำหน้าเเบบนั้นด้วย ขนลุกซะไม่มี"มิกิพูดขึ้นหลังจากที่เห็นรอยยิ้มที่เเสนเจ้าเล่ห์ของเพื่อนสาวผุดขึ้นบนใบหน้าอันไร้เดียงสา เธอรู้จักความเเสบของเอรีนดีและบ่อยครั้งที่เธอต้องคอยห้ามเพื่อไม่ให้ยัยตัวเเสบไปแกล้งสมาชิกในองค์กรคนอื่นๆ แต่เอรีนก็คือเอรีนนั้นเเหละถึงเธอจะเเสบซนยังไงเเต่ทุกคนในองค์กรก็ยังเอ็นดูเธออยู่ดี