Begin
1410 Words
ตระกูลเซบาโต้
แกร๊กๆ
"ฟู่วววว ~" ชายหนุ่มที่เพิ่งออกมาจากห้องประชุมของตระกูลยกบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบเพื่อระบายความตึงเครียดก่อนจะพ่นควันขาวคลุ้งออกจากปาก บรรยากาศในยามค่ำคืนและควันที่ขาวคลุ้งลอยวนบนอากาศทำให้เขาพลันนึกถึงใบหน้าของร่างบางที่เขาเฝ้าคิดถึงมาเนิ่นนาน
"ได้ข่าวว่าจะไปประชุมสมาพันธ์มาเฟียที่แถบเหนือเหรอ?" เสียงใครบางที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้ความคิดของเขาหยุดชะงัก
"อืม" ชายหนุ่มตอบสั้นๆ โดยไม่คิดจะหันกลับไปมองผู้ที่มาเยือน เพราะมีไม่กี่คนที่สามารถเดินเข้าออกตระกูลเซบาโต้ได้อย่างสบายใจเฉิบและจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเอริวพี่ชายของเอรีนนั้นเอง และถ้าไม่ติดว่าพ่อเเม่ของพวกเราเป็นเพื่อนรักกันเเล้วละก็.. เขาคงจะเดินเข้ามาเเบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด
"ไปเกือบทั่วทั้งทวีปแล้วยังหายัยตัวเเสบไม่เจออีก เฮ้อออ..." เอริวพูดขึ้นด้วยสีหน้าหนักใจพร้อมทั้งถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เพราะถึงเเม้ว่าพวกเขาจะระดมคนของทั้งสองตระกูลหรือแม้เเต่จะสั่งให้พวกสมาพันธ์มาเฟียช่วยกันตามหาแล้วเเต่ก็ไม่พบร่องลอยของเอรีนอยู่ดี
"......"
"ไรเนล.. นาย..?!" ในขณะที่เอริวพูดจบเขาจึงหันไปหาไรเนลที่เงียบไปสักพักเเต่ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของชายหนุ่มที่เรียบตึงเเต่เเววตาของเขากลับฉายเเววเป็นประกายราวกับคนโกรธจัด
"ฉันต้องการเอรีนจริงๆ .." ชายหนุ่มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหนักแน่น
"........" เอริวเบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำพูดของไรเนลเเละไม่อยากจะคิดเลยว่าลำพังคนตัวเล็กๆ อย่างเอรีนจะไปสู้อะไรกับไรเนลได้ถ้าหากในวันนึงเธอถูกพบตัวเข้า อีกทั้งตอนนี้ไรเนลเองก็ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลเซบาโต้แล้ว ซึ่งตอนนี้เขามีทั้งเงินและอำนาจไว้ในมือ เเค่เพียงเขากระดิกนิ้วก็สามารถฆ่าคนได้ด้วยซ้ำ เเละตัวเขาเองก็รู้จักนิสัยของไรเนลดีว่าเจ้านั้นเป็นคนยึดติดขนาดไหน
"น้องสาวนายทำให้ฉันเเทบบ้าเเล้วนะ!!" ไรเนลพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกก่อนจะเสยผมที่ปรกขึ้น
"เฮ้อ.. ยังไงนายก็ชอบเอรีนมาตั้งเเต่เด็กแล้วนี่เนอะ" เอริวถอนหายใจออกมาพร้อมกับตบไหล่ไรเนลหนึ่งที
"......"
"แต่ถ้านายทำให้เอรีนของฉันเจ็บตัวละก็.. ถึงเเม้ว่าจะเป็นนาย ฉันก็ไม่ปล่อยไว้หรอกนะ!!" เอริวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกก่อนจะเดินหันหลังกลับออกไปทันทีหลังจากพูดจบ
'ฉันจะทำยังไงกับเธอดีนะ เอรีน' ไรเนลพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกหลังจากที่เอริวเดินออกไปได้สักพักพร้อมทั้งหักบุหรี่ที่ตัวเองเพิ่งจุดสูบลงทิ้งกับพื้นอย่างไม่ใยดี เเววตาที่เคยอบอุ่นเเละอ่อนโยนเมื่อนึกใบหน้าของร่างบางในเมื่อก่อนเเปรเปลี่ยนเปลี่ยนเเววตาที่เป็นประกายราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจ้องจะตระครุบเหยื่อ เขาเฝ้ารอร่างบางมาแปดปีเต็มๆ และถ้าต้องรอมากกว่านี้เขาคงจะเป็นบ้าไปจริงๆ เเน่
แถบเหนือ
CBT CLUB
"ฮ่าววว ~ ถึงสักที คิดว่าต้องนั่งจนเป็นง่อยซะเเล้ว" เซบาสเตียนพูดขึ้นหลังจากที่เครื่องบินเจทส่วนตัวลงจอดสนิทบนรันเวย์ส่วนตัวที่อยู่ด้านหลังของคลับ เขาคือหนุ่มหล่อเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ทอง ที่มีส่วนสูงเกินหนึ่งร้อยแปดสิบหก เเพขนตาที่หนางอนปกคลุมล้อมรอบกรอบดวงตาที่มีนัยต์ตาสีม่วงเข้มและใฝเล็กๆ ตรงบริเวณหางตาทำให้เขาดูเจ้าเล่ห์มากยิ่งขึ้น จมูกที่โด่งจนเป็นสันรับกับริมฝีปากหยักลึกสีชมพูอ่อนๆ ใบหน้าที่ได้รับอิทธิพลมากจากชาติตะวันตกทำให้สาวๆ หลายคนต่างหลงเสน่ห์ของเขาจนโงหัวไม่ขึ้น อีกทั้งเขาคือทายาทตระกูลมาเฟียที่เป็นหนึ่งในพันธมิตรของตระกูลเซบาโต้อีกด้วย
"กูก็เห็นมึงหลับมาตลอดทาง ยังจะบ่นอีก" ดิเอโก้พูดขึ้นทันทีหลังจากเห็นเพื่อนบ่นกะปอดกะแปด เขาก็เป็นหนึ่งในพันธมิตรมาเฟียเช่นกัน เเละทั้งสองคนยังเป็นเพื่อนสนิทของไรเนลที่เป็นผู้นำพันธมิตรมาเฟียอีกด้วย ดิเอโก้เป็นหนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่นซึ่งทำให้เขาตัวสูงจนเกือบถึงหนึ่งร้อยเก้าสิบสองเซน ถึงเเม้ว่าเขาออกจะค่อนข้างผอมเเต่อัดเเน่นไปด้วยกล้ามเนื้อที่เขาคอยออกกำลังกายสม่ำเสมอ รอยสักบริเวณเเขนขวาลามไปถึงเเผ่นหลังที่สักความหมายประจำตระกูล ใครๆ ที่ได้เห็นก็รับรู้ได้ทันทีว่าเขาคือยากูซ่า ซึ่งครอบครัวฝั่งเเม่ของดิเอโก้คือยากูซ่าเเต่ตัวเขาเองนั้นอยากที่จะเป็นมาเฟียตามคุณพ่อมากกว่าจึงจำเป็นต้องสักสัญลักษณ์ของเเก๊งค์ยากูซ่าไว้เพื่อให้ทุกคนที่นั้นได้รับรู้ว่าเขาก็เป็นทายาทที่จะสืบทอดต่อและไม่เคยคิดที่จะทิ้งเเก๊งค์
"ใครจะเหมือนมึงล่ะ.. เล่นซะมิเชลล่าเดินลงจากเครื่องไม่ได้เลย" เซบาสเตียนเอ่ยเเซวเมื่อเห็นว่านางเเบบสาวที่เพื่อนของเขาพามานั้นลุกจากเตียงไม่ขึ้นหลังจากที่พวกเขาได้ทำกิจกรรมร่วมกัน
"ส่งมิเชลล่ากลับไปซะ.. " ดิเอโก้หันไปสั่งมือขวาของเขาที่ยืนอยู่ด้านหลังพร้อมทั้งถอนหายใจออกมา
"ครับนาย" มือขวาของดิเอโก้ตอบสั้นๆ พร้อมกับหันไปสั่งลูกน้องของเขาอีกที
"โห!!! ใช้เสร็จก็ทิ้งเลยหรือไง ~" เซบาสเตียนยังคงเเซวต่อพร้อมด้วยสายตาเจ้าเลห์
"อย่างกับมึงไม่ทำ?!" ดิเอโก้เลิกคิ้วอย่างรู้ทัน
"ไปกันหรือยัง?!" เสียงไรเนลที่เพิ่งเดินลงมาจากเครื่องบินเจทดังขึ้นทำเอาบทสนทนาเมื่อครู่ของทั้งสองหนุ่มต้องหยุดชะงักจนต้องหันกลับไปมองคนต้นเสียง
"มึงนั้นเเหละ.. เสร็จแล้วยัง?" เซบาสเตียนถามขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ้มเมื่อเห็นว่าเพื่อนหนุ่มของเขาเดินลงมาด้วยท่าทางที่กำลังจัดเสื้อสูทให้เข้าที่เข้าทางแต่ก็ปกปิดรอยแดงบริเวณซอกคอที่เเดงเถือกของเขาไม่ได้ ไรเนลเดินลงมาพร้อมกับคามิเลียที่เป็นนางเเบบดังระดับโลก เธอพยายามเดินเร่งฝีเท้าให้ทันกับไรเนลและต้องเดินคล้องเเขนชายหนุ่มไว้เพื่อกันไม่ให้ตัวเองล้มลง เพราะตอนนี้เรี่ยวเเรงที่เธอมีเริ่มจะไม่หลงเหลืออยู่แล้วหลังจากที่ได้ทำกิจกรรมบนเตียงร่วมกันกับไรเนลตั้งเเต่ขึ้นเครื่องตอนนี้เเค่เดินให้เป็นปกติยังเดินลำบากเลย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าก่อนหน้านี้เธอเจอศึกหนักขนาดไหน
"ไปสิ.. เห็นว่าครั้งนี้สมาพันธ์หน่อยข่าวกรองจะเข้าร่วมด้วย" ไรเนลพูดขึ้นพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก ซึ่งถ้าถามว่าศัตรูที่น่ารำคาญของสมาพันธ์มาเฟียนั่นคืออะไร.. มันไม่ใช่การทรยศหรือหักหลังกันภายในองค์กร แต่เป็นหน่วยข่าวกรองที่อ้างตัวว่าเป็นแหล่งข่าวแต่เเท้จริงแล้วการทำงานของหน่วยข่าวกรองก็ไม่ต่างอะไรกับการรับจ้างเป็นอาชญากร พวกเขารับทำงานทุกรูปแบบหากว่าเงินถึงเท่านั้นโดยไม่สนผลที่ตามมา และทุกครั้งที่พวกเขาทำภารกิจพวกตำรวจหรือแม้กระทั้งผู้ที่อยู่ภายใต้กฎหมายก็ต่างเพ่งเล็งมาที่องค์กรมาเฟียที่ไรเนลเป็นผู้นำอยู่ทำให้พวกเขาทำงานหรือขยายธุรกิจกันอย่างยากลำบาก เพราะอำนาจรัฐบางส่วนต่างก็ซื้อข้อมูลมาจากหน่วยข่าวกรองทั้งนั้น พวกเขาจึงหลับหูหลับตาในสิ่งที่องค์กรทำ แต่กลับใส่ความสมาพันธ์มาเฟียเสียมากกว่าเพื่อหาคนที่จะรับผิดชอบหลังจากหน่วยข่าวกรองปฏิบัติภารกิจเสร็จ
- Writer
