พริกหวานขยับตัวในความมืด... ความรู้สึกว่างเปล่าข้างกายทำให้เธอค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย... มือของเธอควานไปบนเตียงกว้าง... แต่ก็สัมผัสได้เพียงความเย็นของผ้าปูที่นอน...
เธอตื่นมาไม่เจอเขา...
ความง่วงงุนหายไปเป็นปลิดทิ้ง... เธอลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียง... กวาดสายตามองไปรอบห้องที่มืดสลัว... มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา... ไม่มีวี่แววของฟรานเชสโก... นาฬิกาดิจิทัลข้างเตียงบอกเวลาเกือบตีสาม... หัวใจของเธอหล่นวูบ...
เขาออกไปทำงานอีกแล้วเหรอ...
ความคิดนั้นทำให้เธอรู้สึกหน่วงในใจ... แต่แล้วความรู้สึกที่มากกว่าความน้อยใจก็ถาโถมเข้ามา...เธอรู้สึกใจคอไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก... ความกังวลที่ไม่ทราบสาเหตุเกาะกุมหัวใจของเธอเอาไว้แน่น... เหมือนมีลางสังหรณ์ร้ายๆ เกิดขึ้น... เธอจำได้ดีว่าครั้งล่าสุดที่เขากลับมาพร้อมบาดแผล... มันทำให้เธอขวัญเสียไปมากแค่ไหน
เธอนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงคนเดียว...
