มือเล็กๆ ของเธอสั่นเทาในตอนแรก... แต่เมื่อสติกลับเข้าที่... ทุกการกระทำของเธอก็เปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลและมั่นคง... เธอค่อยๆ ใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดคราบเลือดรอบๆ ปากแผลที่น่ากลัว... ฟรานเชสโกไม่ได้แสดงอาการเจ็บปวดออกมาเลยแม้แต่น้อย... เขานั่งนิ่ง... ปล่อยให้เธอจัดการทุกอย่าง... สายตาของเขาจ้องมองแต่ใบหน้าหวานที่กำลังก้มหน้าก้มตาอย่างตั้งอกตั้งใจ... หยาดน้ำตาเม็ดเล็กๆ ที่ยังคงเกาะอยู่ที่ปลายขนตาของเธอมันก็ทำให้หัวใจของเขารู้สึกเหมือนถูกบีบรัดจนแน่นอก
ทุกสัมผัสที่แผ่วเบาจากปลายนิ้วของเธอ... มันไม่ได้มีแค่ความเย็นของยาฆ่าเชื้อ... แต่มันส่งผ่านความรัก... ความห่วงใย... และความกลัวที่เธอมีต่อเขา... จนเขารับรู้ได้ทั้งหมด
หลังจากที่เธอพันผ้าพันแผลผืนใหม่เสร็จเรียบร้อย... เธอก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา... ดวงตาคู่สวยยังคงแดงก่ำและบวมช้ำจากการร้องไห้... ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น... เหมือนกำลังช
