Tandang-tanda ko pa kung ano ang mga sinabi ko kay Aravella noong oras na iyon. Iyon ang pinakapaborito kong alaala sapagkat iyon na rin ang nagsilbi kong huling alaala noon bago ako maglaho. Tinanggap ko na ako ay hindi nakatakdang mabuhay. Ba hindi na ako mabibigyan ng pagkakataong makasama pa ang mga mahal ko sa buhay. Kaya pinipigilan ko na lamang noon na wag maiyak sapagkat gusto ko pa ring magmukhang astig na paningin ni Aravella. Umiiyak na rin kasi siya at paulit-ukit niyang binibigkas ang mga salitang nais kong marinig muka sa kanya. Mas lalong humirap ang gagawin kong pamamaalam ngunit kinaya ko pa rin sapagkat ako si Yohan Caleb--- hindi ako umuurong kapag may dapat akong gawin.
"Tama na, Aravella. Ayoko nang tumakas. Pagod na ako. Bagkus ay pagbigyan mo ako sa isang kahilingan
