แม่ทัพผู้เคยนอนกินอยู่ในค่ายทหารเป็นเดือน ๆ บุรุษผู้เคยประกาศกร้าวว่าค่ายทหารคือบ้านและดาบคือภรรยา บัดนี้กลับยอมทิ้งกองทัพกลางวันแสก ๆ เพียงเพราะกลัวว่าจะกลับไปกินขนมเปี๊ยะของภรรยาไม่ทันเวลาเนี่ยนะ!
คนผู้นี้เปลี่ยนไปจนน่าสะพรึงกลัวเสียจริง
เฟิงอวิ๋นไม่สนใจสายตาตกตะลึงของใครทั้งสิ้น เขาสาวเท้ายาว ๆ ก้าวขึ้นไปเหยียบโกลนม้าศึกสีดำปลอด กระตุกสายบังเ**ยนแล้วฟาดแส้ม้าลงบนสะโพกสัตว์คู่ใจ ควบตะบึงฝ่าละอองฝุ่นดินมุ่งหน้าตรงกลับสู่เมืองหลวงด้วยความเร็วสูงสุดทันที
ในหัวของเขามีเพียงภาพใบหน้างดงามหมดจดและกลิ่นกายอันหอมสะอาดของสตรีที่กำลังรอคอยเขาอยู่เท่านั้น
เสียงเกือกม้าหยุดลงที่หน้าบันไดหินเรือนหลัก เฟิงอวิ๋นโยนสายบังเ**ยนให้บ่าวรับใช้ ก้าวยาว ๆ ผ่านซุ้มประตูวงเดือนเข้ามาโดยไม่คิดจะหยุดพักหายใจ
ทว่าภายในห้องโถงเรือนหลักกลับว่างเปล่า มีเพียงกลิ่นหอมกรุ่นของขนมอบและไอร้อนของสมุนไพรที่ยังลอยอวลอยู
