Sumagap ng hangin si Rigor habang nakapikit ang mga mata.
“Sa wakas ay nakabalik na rin ako,” aniya at saka ninanamnam ang malamig na simoy ng probinsya.
Kung dati ay ayaw na ayaw niya ng dumi ngayon ay kailangan niyang magpanggap na pulubi at nawawala sa sarili para makapagkubli ng tunay niyang katauhan.
Hindi niya pwedeng alisin ang mga uling na kanyang ipinahid sa buong mukha at balat na nakikita ng ibang tao.
Wala siyang sapin sa mga paa. Ang kanyang buhok ay ganun pa rin ang gupit tulad ng kung paano siya ginupitan ng kanyang malupit na amo na kanya ng pinatay kasama pa ng mga kasamahan niya sa trabaho na mapanglamang ng kapwa.
Nagsuot lang siya ng lumang sumbrero para matakpan din ang kanyang mukha upang makasiguro na wala talagang makakakilala sa kanya.
Ang kanyang suot na dam
