📝 เบื้องหลังการถูกเลือก

1895 Words

🔥 หึงแรง จนคุมตัวเองไม่อยู่ แพรวาพยายามก้มหน้าอ่านหนังสือ แต่ทำยังไงก็อ่านไม่เข้า เพราะแรงจ้องจากด้านหลังมันร้อนจนเหมือนโดนลามขึ้นมาถึงท้ายคอ เธอรู้ว่าเป็นใคร แต่ไม่อยากหันไปให้ใจเต้นเล่นอีก เพลิงนั่งไขว่ห้างพิงเก้าอี้ สายตาคมมาก ขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว เหมือนเขากำลัง “คุมพื้นที่รอบตัวเธอทั้งหมด” โดยไม่ต้องพูดสักคำ อาจารย์พูดอะไรอยู่หน้า Class แต่แพรวาไม่ได้ยินเลยสักประโยค เพลิงก้มตัวมาข้างหูเธอ ช้า แต่นิ่งมาก ลมหายใจเขาชนแก้มจนเธอสะดุ้ง “จะตั้งใจเรียนหรือจะตั้งใจคิดถึงฉันก่อนดีล่ะ” เธอรีบหันไป “ฉันไม่ได้คิดถึงนาย!” เพลิงยิ้มแบบกวน ๆ แต่ตาคมขึ้นอีก “แน่ใจ? หน้าเธอแดงตั้งแต่คาบแรกแล้วนะเด็กทุน” แพรวากัดปาก “เพราะนายไง นั่งมองอยู่ได้!” เพลิงกระซิบต่ำมาก เกือบไม่ใช่เสียงพูด “ก็มองไม่ได้? อยากให้ทำมากกว่ามองไหม…” หัวใจเธอพุ่งวาบทันที มือเธอสั่นจนดินสอแทบร่วง แต่เพลิงกลับยิ้มเหมือนเขาตั้งใจให้เธอเป็นแบบนี้ “ตั้งใจเรียนไปเถอะ…” เขาพูดพร้อมเลียฟันล่างเบา ๆ “แต่ฉันสาบานเลย ว่าคืนนี้เธอจะไม่มีสมาธิอีกแล้ว” เธอหายใจไม่ออกแบบไม่รู้เหตุผล แต่เขากลับเอนหลังเหมือนควบคุมเกมได้ทั้งห้อง 😏 เพลิงหึง – ที่กันเองเข้ามาช่วยถือแฟ้ม หลังเลิกคลาส กันเองยื่นมือมาช่วยถือแฟ้มหนา ๆ ของแพรวา “ให้ผมช่วยนะ แฟ้มดูหนักมากเลย” แพรวายิ้ม “ขอบคุณนะกันเอง—” ไม่ทันจบประโยค แฟ้มทั้งหมดถูกกระชากออกไปแรงพอดีจนกันเองสะดุ้ง เพลิงยืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าไม่พอใจแบบโคตรชัด มือเขาโอบแฟ้มแน่นเหมือนหวงเจ้าของแฟ้มยิ่งกว่าแฟ้ม “ไม่ต้องยุ่ง” เพลิงพูดเรียบ แต่กดแรง กันเองพยายามรักษาน้ำเสียงสุภาพ “ผมก็แค่ช่วยแพรวาเฉย ๆ—” “ฉันบอกว่าไม่ต้อง” เพลิงขัดทันที บรรยากาศตึงจนคนเดินผ่านต้องเหลือบมามอง แพรวาอ้าปาก “นี่นายเป็นอะไรของนายเนี่ย!” เพลิงก้าวเข้ามาใกล้เธอมาก จนหลังเธอแทบจะชนกำแพง “ไม่ชอบ” เขาพูดช้า ๆ แต่ลึก “ไม่ชอบให้ผู้ชายคนอื่นอยู่ใกล้เธอ” กันเองชะงัก แพรวาหน้าแดง ทั้งหงุดหงิดทั้งใจสั่น “นายไม่มีสิทธิ์—” “งั้นให้สิทธิ์ฉันสิ” เพลิงกระซิบ จงใจให้เธอสั่นวูบจากข้างหู “อยู่ใกล้ฉันไว้ อย่าไปอยู่ใกล้เขาอีก” หัวใจแพรวาเต้นแรงจนแทบฟังเสียงตัวเองไม่ได้ กันเองถอนหายใจเบา ๆ แล้วเดินออกไปอย่างเกรงใจ เพลิงหันกลับมาหาเธอทันที สายตาเขาหึงจนแทบหลุดออกมาเป็นไฟ “คืนนี้คุยกันให้รู้เรื่อง” เขากระซิบ “ฉันไม่ชอบความรู้สึกแบบเมื่อกี้เลย…ไม่ชอบมาก” หลังเลิกเรียนไม่นาน แพรวากำลังจะเดินออกจากคณะ แต่แขนเธอถูกดึงไปด้านหลังอย่างเร็ว แรงพอให้เธอสะดุ้ง แต่ไม่ถึงกับเจ็บ กลิ่นน้ำหอมของเขาชัดเจนมาก เธอรู้ทันทีว่าเป็นใคร เพลิงดึงเธอเข้าไปในมุมเงาข้างตึกบริหาร ที่ไม่มีใครเดินผ่าน ทิ้งกระเป๋าเธอไว้ที่พื้นแบบไม่แคร์อะไรทั้งนั้น “นี่นาย—” เพลิงจับเอวเธอดันเข้ากำแพง ใบหน้าเขาใกล้จนลมหายใจร้อน ๆ ของเขาวิ่งผ่านริมฝีปากเธอ “ทำไมต้องให้เขามองแบบนั้น” น้ำเสียงเขาแตกนิด ๆ เหมือนเก็บอารมณ์ไม่อยู่ “อยากให้ฉันหวงจนคลั่งเหรอ” แพรวาหัวใจเต้นฟาด “นายมีสิทธิ์อะไร—” เพลิงเอานิ้วแตะริมฝีปากเธอ ดันเบา ๆ ให้เธอหยุดพูด “สิทธิ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่คืนนั้นที่คอนโดฉันไง…จำได้ยัง?” เธอสะอึก ความอบอุ่นวูบขึ้นมาจากกลางอกแบบห้ามไม่ได้ เพลิงก้มลง ปลายจมูกเขาไล้แก้มเธอช้า ๆ เหมือนเขาตั้งใจให้เธอสั่นจนหมดแรง “ทั้งคืนฉันพยายามหยุดคิดถึงเธอ…” เขากระซิบตรงซอกคอ “แต่ยิ่งห้ามมันยิ่งแรง” มือเขาเลื่อนจับเอวเธอ นิ้วกดเบา ๆ จงใจหา ‘จุดที่เธอแพ้’ และเขาหยุดตรงนั้น กดแรงขึ้นนิดเดียวให้เธอหายใจสะดุด “อย่าหนีฉันอีก” เสียงเขาต่ำจนเกือบสั่น “ฉันอยากได้เธอตลอดเวลา” แพรวาเผลอกำเสื้อเขาแน่น ลมหายใจเธอถี่ขึ้น จนเขายิ้มมุมปากอย่างคนที่ได้ในสิ่งที่ต้องการ เพลิงประกบหน้าผากกับเธอ ลมหายใจทั้งสองพันกันเหมือนจะหลอมกันให้ได้ในตอนนั้น “คืนนี้ อยู่กับฉัน” เขาพูดช้า ๆ ดิบ ๆ “ฉันยังไม่ได้คืนทุกสัมผัสของคืนวันนั้นเลย” หัวใจแพรวาเกือบหล่น เขาร้อนแรงและไม่คิดซ่อนความต้องการแม้แต่นิดเดียว “เพลิง .. นาย—” เขาก้มลงแตะแนวขากรรไกรเธอด้วยริมฝีปาก แผ่วแต่ลึก ลึกจนขาจะแรงหาย “ถ้าไม่ปฏิเสธตรงนี้ ฉันจะถือว่าเธอตกลงแล้ว” ไฟในอากาศเหมือนลุกขึ้นทันที ไม่มีใครพูดอะไรต่อ แต่ทั้งคู่รู้ว่า คืนนี้ .. ยังไม่จบ 🔥 ไฟที่คาอยู่ทั้งคืน แม้เพลิงจะเดินออกจากห้องไปแล้ว แต่ไฟในอกแพรวายังไม่ดับเลยสักนิด ลมหายใจของเขายังติดอยู่ตรงต้นคอ เสียงเย็น ๆ ของเขายังวนอยู่ในหัวแบบไม่ยอมไปไหน แค่หลับตา เธอก็เห็นสายตาชัดเจนนั่นอีกครั้ง สายตาที่ ทั้งกดดัน ทั้งหึง ทั้งต้องการในเวลาเดียวกัน รดายังจับแขนแน่นเหมือนกลัวเธอจะล้ม “แกตัวสั่นเลยอะ เห็นแล้วใจหายชิบหาย รู้ไหมว่าเพลิงมันอันตรายแค่ไหน” กันเองยืนมองเธอเหมือนจะเข้ามาช่วย แต่ก็ชะงัก “แพรวาถ้าไม่ไหวจริง ๆ บอกได้นะ ผมช่วยได้เท่าที่ช่วย” แพรวาฝืนยิ้ม “ฉันไม่เป็นไรแค่ใจมันหวิว ๆ หน่อย” ทั้งที่จริงมันเหมือนถูกบีบจนหายใจไม่ออก คำว่า เด็กทุนที่มาพร้อมความลับของพ่อ ยังคาอยู่ในหัวแบบแทงซ้ำ ตอนเดินออกจากเรือนรับรอง รดาบ่นจนลานหน้าเรือนเงาไปหมด “สารภาพเลยนะ ถ้าแกจะอยู่เทวากรให้รอด แกต้องรอดจากเพลิงก่อนเป็นอันดับแรกเลย” “งั้นฉันตายแน่ดิ” แพรวาพึมพำ กันเองถอนหายใจแรง ๆ แบบเก็บไม่อยู่ “ไอ้เพลิงมันปากร้าย แต่ถ้ามันหมายหัวใครจริง ๆ นะ มันจะหวงจนคน ๆ นั้นโงหัวไม่ขึ้น โดยเฉพาะคนที่มันจำหน้าได้จากคืนคอนโด” ประโยคนี้ทำเอาหัวใจแพรวากระตุกเหมือนโดนควัก ความทรงจำที่เธออยากลืม กลับชัดขึ้นทันทีที่โดนพูดถึง รดาโอบไหล่เพื่อนพร้อมถอนหายใจหนัก “เย็นนี้ฉันไปส่งแกเอง หรือจะไปกินของหวานกับฉันก่อน เดี๋ยวแกเป็นบ้าเพราะเพลิงมันพอดี” แพรวาส่ายหน้าเบา ๆ แต่ยิ่งเดิน ในหัวก็ยิ่งเต็มด้วยภาพสายตาของเพลิง สายตาที่เหมือนรู้ทุกอย่างในตัวเธอ แม้สิ่งที่ตัวเธอเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำ 🌙 คืนเดียวกันนั้น แพรวาอยู่ในห้องเล็ก ๆ ของร้านอาหารแม่ เธอนั่งบนเตียง มองกระดาษโน้ตแผ่นเดิมที่เขียนว่า “ระวังตัวด้วย พวกเขาไม่ได้ต้องการแค่ผลการเรียน — P.” แค่ไม่กี่คำ แต่ทำให้ใจเธอเต้นดังจนเหมือนทั้งห้องเงียบลง เธอไม่รู้ว่าใครตั้งใจเตือนเธอ หรือใครตั้งใจ หลอก ให้เธอกลัวกันแน่ แค่ชื่อย่อ P - ก็ทำให้หน้าของเพลิงลอยมาแบบไม่ต้องเชิญ เธอคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอขึ้นชื่อ “พ่อ” ปลายนิ้วค้างตรงปุ่มโทรออกนานเกินหนึ่งนาที แต่สุดท้าย เธอก็กดปิดหน้าจอแทน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถ้าพ่อรับสาย เธอควรถามว่าอะไร “พ่อเกี่ยวข้องอะไรกับมาเฟีย?” “พ่อรู้ไหมว่าหนูถูกดึงมาอยู่ในเกมอะไรแบบนี้?” หรือ “ทั้งหมดมันเป็นเพราะพ่อจริงไหม…?” คำถามเยอะเกินไป แต่คำตอบ เธอไม่มั่นใจเลยว่าตัวเองพร้อมฟังหรือเปล่า แพรวาทิ้งตัวลงนอน มองเพดานเงียบ ๆ น้ำตาซึมออกมาโดยไม่รู้ตัว “ทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย…” คะแนนสอบที่หนึ่งของเธอไม่เคยช่วยให้จิตใจรู้สึกปลอดภัยเลย เพราะสิ่งที่เทวากรมองไม่ใช่ความเก่งของเธอแต่เป็น อดีตของครอบครัว อดีตที่เธอไม่ได้เลือก แต่ต้องแบกทั้งชีวิต เธอกัดริมฝีปากแน่น คิดถึงคำที่เพลิงพูดในห้องประชุม “ฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับคนที่ฉันกำลังสงสัย” ไม่รู้ทำไม แต่ยิ่งคิดถึงน้ำเสียงนั้น หัวใจเธอยิ่งเต้นแรง เขาหึง เขาหวง เขาทำท่าเหมือนอยากขังเธอไว้ใต้การมองของเขาตลอดเวลา ทั้งที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร ทั้งที่เธอเองก็ไม่ควรจะรู้สึกอะไรกลับไปเหมือนกัน แต่ภาพเขาดึงเธอขึ้นกำแพงหลังตึก ภาพนิ้วเขากดเอวเธอ ภาพริมฝีปากเขาแตะตรงซอกคอ มันผุดกลับมาในหัวแบบห้ามไม่อยู่ เธอกลั้นหายใจ มือกำผ้าห่มจนยับ “เพลิง ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยนะ…” เธอไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังโกรธ กลัว หรือ หวั่นไหวกันแน่ แต่สิ่งที่เธอรู้คือ หัวใจของเธอ “ตอบสนอง” กับเขาอย่างชัดเจนเกินไป แรงเกินไป ร้อนเกินไป จนเธอควบคุมไม่อยู่ เหมือนทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ ร่างกายเธอจะรับรู้ก่อนสมองเสมอ เหมือนไฟที่แค่ถูกลมหายใจเขาแตะ มันก็ลุกลามทั้งอกจนแทบพูดไม่ออก 💫 อีกด้านหนึ่ง – เพลิง เพลิงยืนพิงระเบียงคอนโดส่วนตัว ลมกลางคืนพัดแรง แต่หัวเขาร้อนจนแทบระเบิด เขานึกถึงแพรวาไม่หยุด ตั้งแต่ตอนเธอหน้าแดงในคลาส ตอนเธอยืนเถียงเขา ตอนเธอฟาดสายตากลับมาอย่างดื้อรั้น และตอนเธอสั่นนิด ๆ ตอนเขากระซิบข้างหู เขาเกลียดความรู้สึกนี้ แต่ก็หยุดมันไม่ได้เลย เขาหึงตอนกันเองเข้าใกล้เธอ เขาหวงตอนเธอหลบสายตาเขา เขาโกรธตอนรู้ว่าเธอไม่ได้รับความจริงจากที่บ้าน แต่ที่เจ็บสุดคือ เธอไม่เคยมองเขาแบบที่เขามองเธอ เพลิงกำมือแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว ทำไมเขาถึงต้องรู้สึกมากขนาดนี้กับเด็กทุนที่เขาเพิ่งรู้จักไม่นานด้วยซ้ำ? แต่ยิ่งคิด เขายิ่งรู้คำตอบอยู่ลึก ๆ เพราะเธอคือไฟ ที่เขาอยากจับแต่จับไม่ได้ เพราะเธอทำให้เขาหลุดคุมตัวเอง เพราะเธอคือคนเดียว ที่เขาไม่อยากให้ใครแตะ และเพราะ คืนนั้นที่คอนโด เขาไม่เคยลืมเลยแม้เสี้ยววินาทีเดียว เพลิงหลับตา ลมหายใจหนักเหมือนจะขาดตอน “แพรวา เธอทำฉันคลั่งเกินไปแล้ว” และนั่นคือแค่จุดเริ่มต้นของคืนที่ไฟทั้งสองฝั่ง ยังไม่ดับลงเลย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more