ค่ำคืนดึกดื่น / ณ บ้านแพรวา
แพรวานั่งอยู่บนเตียงในห้องมืดที่มีเพียงไฟหัวเตียงสลัว ๆ เสียงลมข้างนอกพัดแรงจนหน้าต่างสั่น แต่เธอสั่นกว่า
ภาพ “ชายชุดดำที่มายืนจ้องหน้าบ้าน”
ยังติดอยู่ในหัวอย่างฝังลึก เฉียบ
และน่ากลัวจนลืมไม่ลง
เธอนั่งกอดเข่า หายใจไม่เป็นจังหวะ
มือยังเย็นเหมือนตอนเห็นเงาของเขาที่ประตูบ้าน
ติ๊ด… ติ๊ด… ติ๊ด…!
โทรศัพท์สั่นอยู่บนโต๊ะเล็กข้างเตียง ชื่อของคนโทรเข้า
“เพลิง”
แพรวาเงยหน้า หัวใจกระตุก ไม่รู้ว่าเพราะตกใจ
หรือเพราะคิดถึงเขาหลังวันยาว ๆ วันนี้
เธอรีบคว้าโทรศัพท์ กดรับมือสั่นเล็กน้อย
“… ฮะ–ฮัลโหล”
เสียงปลายสายดังขึ้นทันที เสียงทุ้มต่ำ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่นิ่งเฉย มันเป็นเสียงคนที่กำลังกลั้นความห่วงอย่างหนัก
“แพรวา”
แพรวาหลับตา แค่ได้ยินเสียงเขา
น้ำตาก็ไหลออกมาช้า ๆ โดยไม่รู้ตัว
เพลิงเงียบไปหนึ่งวินาที เหมือนจับได้ทันทีว่าบางอย่างผิดปกติ
“เธอร้องไห้อยู่?”
แพรว
