หวงเกินเบอร์
1494 Words
เเสงเเดดที่ส่องลอดผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนกว้าง ปลุกให้ร่างเล็กที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนารู้สึกตัวตื่นขึ้น
น้ำฟ้าค่อยๆ ปรือตากลมโตขึ้นมองรอบๆ ห้อง ก่อนจะนิ่วหน้าด้วยความปวดเมื่อยที่แล่นริ้วไปทั่วทั้งร่าง โดยเฉพาะบริเวณช่วงล่างที่ระบมจนแทบขยับไม่ได้
"อื้อ..."
เธอครางออกมาเบาๆ พยายามจะขยับตัวลุกขึ้น แต่ก็ถูกท่อนแขนแกร่งที่พาดทับอยู่บนเอวบางรั้งเอาไว้
แผ่นดินที่ตื่นอยู่ก่อนแล้ว
ขยับตัวเข้ามากอดรัดร่างนุ่มนิ่มเอาไว้แน่นขึ้น ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนเปลือยเปล่า สูดกลิ่นหอมกรุ่นจากตัวเธอเข้าปอดฟอดใหญ่
"ตื่นแล้วเหรอครับคนสวย ปวดตัวมั้ย"
เสียงทุ้มพร่าเอ่ยถามชิดริมฝีปากบาง
น้ำฟ้าหันไปค้อนขวับใส่คนตัวโตที่ยังคงตีหน้ามึน "ปวดสิคะ ถามมาได้ เฮียเล่นเอาซะเค้าแทบไม่ได้นอนเลยนะ ไหนบอกว่าจะปลอบเค้าเบาๆ ไง คนโกหก"
"เฮียไม่ได้โกหกซะหน่อย เฮียก็ปลอบบี๋เบาๆ แล้วนะ แต่บี๋ต่างหากที่ยั่วเฮียจนเฮียทนไม่ไหว"
แผ่นดินเถียงข้างๆ คูๆ ริมฝีปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"เค้าไปยั่วเฮียตอนไหน ขี้ตู่ที่สุดเลย"
น้ำฟ้าแหวเข้าให้ หยิกหมับเข้าที่ท่อนแขนแกร่งด้วยความหมั่นเขี้ยว
"โอ๊ยๆ เจ็บครับบี๋ ยอมแล้วๆ เฮียผิดเองครับ เฮียขอโทษ"
แผ่นดินแกล้งโอดครวญ รวบมือเล็กทั้งสองข้างเอาไว้ก่อนจะระดมจูบไปทั่วใบหน้าน่ารักอย่างง้องอน "วันนี้วันหยุด.บี๋นอนพักเถอะครับ เดี๋ยวเฮียทำข้าวต้มมาให้ทานนะ"
น้ำฟ้าพยักหน้ารับ ซุกตัวเข้าหาอ้อมกอดอุ่นๆ ของคนรักอย่างว่าง่าย ความโกรธเคืองเมื่อคืนมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรักและความผูกพันที่นับวันจะยิ่งเพิ่มพูนมากขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าแผ่นดินจะเป็นคนขี้หวง ขี้หึง และดุบ้างในบางครั้ง แต่เธอก็รู้ดีว่าทั้งหมดนั้นก็เพราะเขารักเธอมาก
ช่วงสายของวันหยุด แผ่นดินเดินถือถาดข้าวต้มหมูสับหอมกรุยเข้ามาในห้องนอน เขานั่งลงข้างเตียง ประคองให้ร่างเล็กๆ ของน้ำฟ้าลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ก่อนจะจัดการป้อนข้าวต้มให้เธออย่างเอาใจใส่
"เฮียคะวันนี้เค้ามีนัดซ้อมประกวดดาวคณะตอนบ่ายโมงที่หอประชุมนะ"
น้ำฟ้าเอ่ยขึ้นหลังจากกลืนข้าวต้มลงคอ
แผ่นดินชะงักมือที่กำลังจะตักข้าวต้มคำต่อไป คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที
"วันนี้วันอาทิตย์ไม่ใช่เหรอครับ ทำไมต้องไปซ้อมด้วย"
"ก็พวกรุ่นพี่บอกว่าใกล้จะถึงวันประกวดแล้ว เลยอยากให้ซ้อมเข้มหน่อยค่ะ เฮียไปส่งเค้าหน่อยนะ เค้าเดินไม่ค่อยไหว"
น้ำฟ้าส่งสายตาอ้อนวอน
"เฮียก็บอกแล้วไงว่าเฮียจะเอาให้เดินไม่ไหวสมน้ำหน้า"
แผ่นดินบ่นอุบอิบ แต่ก็ยอมพยักหน้ารับ
"เดี๋ยวเฮียไปส่ง แล้วเฮียจะนั่งเฝ้าบี๋ด้วยเลย"
"แต่ว่า... เฮียไม่ต้องไปประชุมคณะต่อเหรอคะ"
"ไม่ประชุมแล้วครับ วันนี้เฮียจะอู้ เมียสำคัญกว่างานคณะเยอะ"
แผ่นดินตอบหน้าตาย ก่อนจะยัดข้าวต้มเข้าปากตัวเองคำโต
น้ำฟ้าหัวเราะคิกคักกับความเอาแต่ใจของเขา แต่ลึกๆ ในใจก็แอบดีใจที่เขาให้ความสำคัญกับเธอมากกว่าสิ่งอื่นใด
เวลา 13.00 น. ณ หอประชุมคณะแพทยศาสตร์
บรรยากาศภายในหอประชุมเต็มไปด้วยความคึกคักของเหล่านักศึกษาและรุ่นพี่สตาฟที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการเตรียมสถานที่สำหรับการซ้อมประกวดดาวเดือน น้ำฟ้าในชุดนักศึกษาถูกระเบียบ
เดินกะเผลกๆ เข้ามาในหอประชุมโดยมีแผ่นดินในชุดเสื้อช็อปเดินประคองอยู่ข้างๆ
สายตานับร้อยคู่หันมามองการปรากฏตัวของ เฮียดิน ลานเกียร์เป็นตาเดียว รัศมีความโหดและน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากร่างสูง ทำเอาบรรยากาศในหอประชุมที่เคยคึกคักเงียบกริบลงไปถนัดตา
น้ำฟ้ายิ้มเจื่อนๆ ส่งสายตาขอโทษไปให้รุ่นพี่สตาฟที่ยืนอ้าปากค้างอยู่หน้าเวที
"เอ่อ สวัสดีค่ะพี่ๆพอดีเฮียดินเขาอาสามาส่งฟ้าน่ะค่ะ แล้วก็ จะขอนั่งดูตอนฟ้าซ้อมด้วยนะคะ"
รุ่นพี่สตาฟคษะเเพทย์พากันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ พยักหน้ารับรัวๆ ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากปฏิเสธคำขอของอดีตเดือนวิศวะจอมโหดคนนี้หรอก
แผ่นดินกวาดสายตามองรอบๆ หอประชุมด้วยสายตาเรียบสนิท ก่อนจะเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้แถวหน้าสุด ซึ่งเป็นจุดที่สามารถมองเห็นบนเวทีได้ชัดเจนที่สุด เขานั่งไขว่ห้าง กอดอกพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางสบายๆ แต่แววตาดุดันที่จ้องมองไปยังเวทีนั้น ราวกับคนที่กำลังจ้องจับผิด
การซ้อมประกวดเริ่มต้นขึ้น โดยมีน้ำฟ้าและเจ เดือนคณะ ขึ้นไปยืนคู่กันบนเวที ทั้งสองคนถูกสั่งให้เดินแบบและโพสท่าคู่กันตามจังหวะเพลง
"น้องฟ้า เขยิบเข้าไปใกล้น้องเจอีกนิดนึงค่ะลูก น้องเจโอบเอวน้องฟ้าหลวมๆ ด้วยนะคะ จะได้ดูเป็นธรรมชาติหน่อย"
รุ่นพี่สตาฟตะโกนสั่ง
สิ้นเสียงคำสั่งนั้น น้ำฟ้าก็สะดุ้งสุดตัว เธอรับรู้ได้ถึงความน่ากลัวที่แผ่พุ่งมาจากคนที่นั่งแถวหน้าสุดทันที เธอค่อยๆ หันไปมองก็พบว่าแผ่นดินกำลังจ้องเขม็งมาที่เจด้วยสายตาที่แทบจะฆ่าคนได้ กรามแกร่งบดเข้าหากันจนเกิดเสียงดังกรอด
เจที่เป็นเดือนคณะเองก็รู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตนั้นเช่นกัน เขาลอบกลืนน้ำลายลงคอ ไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือไปแตะตัวน้ำฟ้าตามคำสั่งของรุ่นพี่
"เอ่อ... พี่ครับ ผมว่าเราเปลี่ยนเป็นท่าอื่นดีกว่าไหมครับ ท่านี้มันดูไม่ค่อยธรรมชาติเท่าไหร่น่ะครับ"
เจรีบหาข้ออ้าง
"อ้าว... ทำไมล่ะน้องเจ ท่านี้แหละกำลังดีเลยนะ เอ้า เร็วๆ เข้าสิลูก เวลาซ้อมมีน้อยนะ"
รุ่นพี่สตาฟเร่งเร้า โดยไม่ได้รับรู้ถึงสถานการณ์อันตึงเครียดที่กำลังเกิดขึนซักนิด
น้ำฟ้าหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่าถ้าเจแตะตัวเธอแม้แต่ปลายก้อย แผ่นดินจะต้องพุ่งขึ้นมาอาละวาดบนเวทีแน่นอน
และก่อนที่สถานการณ์จะเลวร้ายไปกว่านั้น
"ไม่ต้องโอบ "
เสียงทุ้มต่ำและทรงพลังตวาดก้องกังวานไปทั่วหอประชุม ทำเอาทุกคนสะดุ้งสุดตัว แผ่นดินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวอาดๆ ขึ้นไปบนเวทีอย่างรวดเร็ว โดยไม่มีใครกล้าเข้าไปขวาง
เขาเดินตรงเข้าไปกระชากข้อมือของเจอย่างแรงจนร่างสูงของเดือนคณะเซถลาไปด้านหลัง
"มึงไม่ต้องเอามือสกปรกๆ ของมึงมาแตะต้องเมียกู... ได้ยินมั้ย"
แผ่นดินชี้หน้าด่ารุ่นน้องที่ชื่อเจเสียงกร้าว
"พะ... พี่ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ คือรุ่นพี่เขาสั่งให้ผมทำน่ะครับ"
เจละล่ำละลักอธิบาย หน้าซีดเผือดด้วยความกลัว
"กูไม่สนว่าใครสั่ง แต่มึงห้ามแตะต้องตัวเมียกูเด็ดขาดไม่งั้นกูจะกระทืบมึงให้จมดินตรงนี้แหละ"
แผ่นดินตวาดลั่น ยกมือกำหมัดแน่น เตรียมจะซัดหน้าเจเข้าให้จริงๆ
"เฮียดิน หยุดเดี๋ยวนี้นะคะ"
น้ำฟ้ารีบวิ่งเข้าไปขวางหน้าแผ่นดินเอาไว้ สองแขนเล็กโอบรัดเอวสอบแน่น พยายามรั้งร่างสูงใหญ่ของเขาเอาไว้สุดแรง
"อย่ามีเรื่องนะคะเฮีย... เค้าขอร้อง"
แผ่นดินชะงักหมัดที่กำลังจะพุ่งออกไป เขาก้มลงมองใบหน้าน่ารักที่กำลังเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาอีกครั้ง ความโกรธเคืองที่พลุ่งพล่านเมื่อครู่เริ่มลดระดับลง เขาถอนหายใจแรงๆ สะบัดมือของเจออกอย่างรังเกียจ
"จำไว้... อย่ามายุ่งกับของของกูอีกไปกันเถอะบี๋"
แผ่นดินตวัดสายตาคาดโทษใส่เจเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันมาคว้าข้อมือเล็กของน้ำฟ้าแล้วกึ่งลากกึ่งจูงเธอเดินลงจากเวทีไป ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในหอประชุม
การซ้อมประกวดในวันนั้นจบลงด้วยความวุ่นวาย และเป็นจุดเริ่มต้นของข่าวลือเรื่องความหึงหวงอันน่าสะพรึงกลัวของ 'เฮียดิน ลานเกียร์' ที่กระจายไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัย... แต่ทว่า เรื่องราววุ่นวายไม่ได้จบลงเพียงแค่นั้น เพราะในขณะเดียวกัน... 'เมย์' น้องรหัสตัวแสบของแผ่นดิน ก็กำลังเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตามาดร้าย และเธอก็พร้อมแล้วที่จะเดินหมากเกมแรก เพื่อทำลายความรักของพวกเขาให้พังพินาศ!
- Writer
- chap_listContents
- likeADD