ดุจดวงใจ

ทำร้ายร่างกาย

หญิงสาวผิวขาวจัด ที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ กำลังหลับ อย่างมีความสุข ผิวกายขาวผ่อง ภายนอกที่อยู่ภายนอกร่มผ้า ทำให้คนเป็นหมอรับรู้ได้ทันที ว่าเธอ ผิวสวยเพียงใด แต่ในรายงานการแพทย์ ที่รุ่นพี่ ระบุ เอาไว้ ทำให้ที่มีหน้าที่ดูแลต่อ ต้อง เปิดเสื้อคนไข้ ขึ้นมา

หน้าอกอวบอิ่ม ที่ไม่ได้สวมใส่บรา มีรอยกัด เป็นแผล หลายจุด หน้าท้องที่มี จิล ตรงสะดือ มีรอยดูดที่เขียวจนกลายเป็นสีม่วง และ แผ่นหลัง มีรอยฟาดที่คาดว่า มาจากแซ้ นับสิบรอย

แพทย์หญิงดุจดวงใจ กัดฟันของตัวเอง สะกดกลั้นความกลัว และสะเทือนใจของตัวเองเอาไว้

"แม่เลี้ยง พิมนารี เธอเป็น ภรรยาของพ่อเลี้ยงภูวินทร์ค่ะ "

ชื่อพ่อเลี้ยงภูวินทร์ ติดอยู่ทั่วโรงพยาบาล เครื่องมือหลายต่อหลายชิ้น รวมถึงแอร์ภายในห้องพักของคนไข้ ก็มาจากเขาทั้งนั้น คหบดีใหญ่ ที่ไร่กุหลาบหลายร้อยไร่ สุดลูกหูลูกตา ตั้งแต่เธอมาถึงที่นี่ แต่ทำร้ายภรรยาของตัวเอง อย่างรุนแรง นักบุญในคราบของคนบาป คนชั่ว

"แม่เลี้ยงคะ คุณหมอมาตรวจค่ะ "

หญิงสาวที่กำลังสบายบนเตียง ลืมตาขึ้นมา แล้วยิ้มให้กับคุณหมอ

"สวัสดีค่ะ คุณพิมนารีนะคะ " คนไข้พยักหน้า แล้วลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะหยิบหวีมาสางผมของตัวเองแล้ววางลง

"เมื่อคืน คุณหมอชัย กรุณาช่วยเหลือแล้ว เช้านี้ คงไม่มีอะไรแล้วใช่ไหมคะ คุณพยาบาล "

คนไข้ละสายตาไปจากหมอ แล้วมองหัวหน้าพยาบาลด้วยสายตาไม่พอใจ หมอคนใหม่ ไม่ควรจะมายุ่งเกี่ยวเรื่องนี้

"คือว่า คุณพิมนารี อยากจะออกจากโรงพยาบาลค่ะ หมอ "

หญิงสาวลุกขึ้น แล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบชุดออกมา แล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ

"หมายความว่ายังไงคะ " ดุจดวงใจ ถามหัวหน้าพยาบาล ที่ยืนอยู่ข้างเธอ

"แม่เลี้ยง ไม่อยากให้พ่อเลี้ยงภูวินทร์ มีปัญหาค่ะ แม่เลี้ยงเข้ามารักษาแผลของตัวเอง แล้วก็จะกลับแล้ว "

"แต่ว่า "

ประตูห้องของคนไข้ เปิดออก พร้อมกับ ใบหน้าดุดันของชายหนุ่ม ที่มองคนในห้อง แล้วกวาดตา มองไปที่ห้องน้ำ ก่อนจะเดินไป

มือบางของหญิงสาวที่กำลังสวมเดรสสีขาว ถูกกระชากออกมาจากห้องน้ำ

"กลับบ้าน "

"จะไปไหนคะ " หญิงสาวที่สวมเสื้อกาวน์ตัวสั้น มีสถาบันที่เรียนจบมา อยู่ที่หน้าอก มาขวางกั้นตรงหน้าประตู

"ผมชื่อ ภูวินทร์ " ชายหนุ่มที่หนวดเครารุงรัง มองคนที่มายืนขวางตัวเองเอาไว้ หัวจรดเท้า

นาฬิกาที่สวมราคาแพงพอๆกับ รถคันหนึ่ง รองเท้าก็เป็นของดีมีราคา

"อย่ามายุ่ง เรื่องของผัวเมีย "

ใบหน้าดุดัน พร้อมสายตาที่มองคุณหมอหน้าใส ทำเอาคนที่ไม่เคยกลัวใคร มองตอบ กลับไปทันที

"คุณพิมนารี เป็นคนไข้ของฉัน ถ้าฉันยังไม่ให้กลับ ก็กลับไม่ได้ "

ชายหนุ่มมองเธอ แล้วมองภรรยา ที่ยิ้มออกมา ด้วยความพอใจ

"หมอ อย่ามายุ่งเรื่องของผัวเมียเขา คุณทำหน้าที่ของคุณไปเถอะ คนไข้ข้างนอก รอคุณอีกเยอะ ส่วนเมียผม โดนแค่นี้ ไม่ตายหรอก "

มือหนาคว้าแขนภรรยา แล้วเดินออกจากห้องไป หัวหน้าพยาบาล ดึงแขนของคุณหมอเอาไว้ แล้วบอกด้วยเสียงแผ่วเบา

"เดี๋ยวก็มาอีกค่ะ มาทุกอาทิตย์ "

พ่อเลี้ยงภูวินทร์ ชื่อที่เธอจะต้องจำขึ้นใจ และจะไม่ลืม ชายที่ทำร้ายร่างกายภรรยาของตัวเอง นักบุญในคราบของสามีจอมร้ายกาจ

สิบสองชั่วโมง ที่แสนยาวนาน ของวัน กำลังจะจบสิ้น ไปหน้ามันแผลบ และผมที่มัดรวบเอาไว้ ตั้งแต่บ่ายแก่ ยังไม่ได้มีเวลา หวีผมเลย เวรเช้าเวรแรก จากเจ็ดโมงเช้า ลากยาวมาถึงสองทุ่มครึ่ง และตอนนี้ เธอกำลังหิวมาก

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ใส่ในน้ำร้อน และไข่ต้มอีกสองฟอง ที่ซื้อมาจากแม่ค้าหาบเร่ เมื่อช่วงเย็นเป็นอาหารค่ำในวันนี้ มือบางกดโทรศัพท์หาพี่ชายคนที่สอง แล้วก็ย่นจมูก เมื่อเขากำลังทานพิซซ่า อย่างสบายใจ

"พิซซ่า อร่อยมากกกกกกกก "

เสียงที่ลากยาว ทำเอาคนที่กำลังกินบะหมี่กึ่ง ค้อนน้อยๆ แล้วย่นจมูกใส่ ก่อนจะปอกเปลือกไข่ แล้วกัดทีละนิด

"กลับบ้านไหม ไปรับ "

พี่ชายถามเสียงอ้อน มองใบหน้าของน้องด้วยความสงสารจับใจ

"ไม่กลับ แค่นี้ งอน "

คนขี้งอน บอกยิ้มๆ แล้วกดวางโทรศัพท์ ก่อนจะเข้าไปในไลน์กลุ่มของเพื่อน ที่ตอนนี้ กำลังแข่งความเยินของตัวเอง อย่างน้อยคืนนี้ ดุจดวงใจก็ไม่ได้เยินคนเดียว