ดุจดวงใจ

เกลียดที่สุด

รถมอเตอร์ไซด์สีชมพูหวานจอดที่หน้าบ้านพักแพทย์ แต่เจ้าของรถ ไม่ได้อยู่ที่บ้าน เพราะเจ้าตัวขับรถเอสยูวีคันหรู ออกจากบ้านพักตั้งแต่เช้าในวันหยุด รถราคาแพงที่ไม่ใช่รถของคนในพื้นที่ ทำให้เป็นจุดสนใจของชาวบ้าน ในวันธรรมดา ที่ไม่ใช่วันหยุด ที่แห่งนี้ จะไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยวมากนัก ดังนั้น เมื่อรถจอดที่หน้าตลาดยามเช้า และ คนที่เดินลงมา เป็นหญิงสาว ทำให้คนที่นั่งกันอยู่ในร้าน จ้องมองเป็นตาเดียว

ผมยาวที่ปล่อยเอาไว้ตามธรรมชาติ กับเสื้อยืดตัวใหญ่ที่สวมและกางเกงขายาวสีครีม ดูแปลกตา

"ก๋วยจั้บ พิเศษค่ะ ใส่ทุกอย่าง "

เธอเดินเข้ามาในร้าน แล้ววางกระเป๋าลงบนโต๊ะ ก่อนจะไปหยิบน้ำดื่มในตู้ออกมา แล้วเปิดขวดอย่างคล่องแคล่ว

"ได้แล้วลูก " หญิงวัยกลางคน วางชามก่วยจั้บตรงหน้า แล้วคนที่สั่งพิเศษ ก็ตาโตทันที

ไม่ใช่พิเศษธรรมดา แต่พิเศษมาก

ดุจดวงใจ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูป แล้วก็หันไปตามเสียง ที่เธอได้ยิน

"หึ "

ใบหน้าของชายที่ดุดันคนนั้น และน้ำเสียงที่เธอ ได้ยิน

ชายหลายคน ลุกขึ้น เดินตามเขาออกมาจากด้านใน

"แม่ตา คิดของหมอไปด้วย ผมเลี้ยงเอง "

"ไม่ต้องค่ะ " เสียงที่บอกออกไป บอกให้รู้ว่า ไม่พอใจ

"หมอ คนนี้เหรอคะ หมอมาใหม่ " เจ้าของร้าน นำเงินออกมาทอนให้ กับลูกน้องของเขา แล้วยิ้มหวานให้เธอ

"เขาคุยกัน ว่าหมอใหม่ หน้าตาเหมือนเด็ก ใช่ที่ไหน สวยอย่างกับดารา "

หมอคนใหม่ ตั้งใจจะทัดทาน เรื่องการจ่ายเงิน แต่เขาคนนั้น และลูกน้องอีกหลายคน ก็เดินออกจากร้านไปแล้ว

"ทานเยอะๆนะคะ ป้าไม่รู้ ว่าเป็นคุณหมอ ไม่อย่างนั้น ให้เยอะกว่านี้ "

มือบางคนเครื่องในชาม แล้วยิ้มหน้าเจื่อน ไข่ต้ม2 ฟอง 4 ซีก ที่ลอยอยู่ในชาม ไม่รวมถึง เครื่องใน และเส้นอีก ถ้าเธอทานหมดนี่ คงอิ่มไปทั้งวัน

"หมอใหม่เหรอว่ะ สวยอย่างกับดารา " ลูกน้องที่เดินออกมาจากร้าน คุยกันเสียงไม่เบานัก พ่อเลี้ยงหนุ่ม ชำเลืองมองรถ

"ลูกคุณหนูพันเปอร์เซนต์ " รถราคาสิบกว่าล้านที่ขับอยู่ บอกอะไรได้หลายๆอย่าง

ชายหนุ่มขึ้นไปนั่งบนรถ กะบะสี่ประตูของตัวเอง แล้วขับออกไปพร้อมกับลูกน้อง เพื่อเริ่มงาน ในอีกงานหลังจาก เสร็จงานช่วงเช้ามืดไปแล้ว

ตระกร้าเสื้อผ้า 4ตระกร้า ที่วางอยู่หลังรถ ถูกขนออกมาแล้วเดินเข้าไปในร้านซักเสื้อผ้า เจ้าของร้าน ที่เห็นคุณหมอ รีบเดินออกมาพร้อมกับเรียกลูกน้องให้เข้ามาช่วยทันที

"คุณหมอ เอาวางไว้ค่ะ เดี๋ยวพี่ให้เด็กๆจัดการ " พนักงานในร้าน รีบออกมา ช่วยคุณหมอทันที

"ไม่เป็นไรค่ะ หมอทำเอง "

เพราะความเกรงใจ และไม่อยากรบกวนใครเลย ทำให้ เธอ นำมาเสื้อผ้ามาซักที่ร้าน ที่เป็นร้านหยอดเหรียญ หลังจากที่มาขับรถ ดูรอบๆเมืองกับพี่ชายแล้ว ระยะทางจากบ้านพัก มาที่นี่เพียง10กิโลเมตร ระหว่างที่รอซักผ้า เธอก็สามารถ นั่งอ่านหนังสือไปด้วย

"ร้านพี่ร้อน หมอไปนั่งร้านกาแฟเถอะค่ะ พี่พาไป "

เจ้าของร้านจับจูงคุณหมอ พามาที่ร้านกาแฟที่อยู่ด้านใน กลิ่นหอมละมุน ของเมล็ดกาแฟที่หอมออกมาจากทางหลังร้าน ทำเอาคนที่ชอบดื่มกาแฟ ยิ้มกว้าง

"เด็กๆ เขามาทำงานกัน หารายได้ระหว่างเรียน คุณหมอ ลองชิมนะคะ ขนมเขาก็อร่อย "

เจ้าของร้าน ซักผ้าบอก ก่อนจะเดินออกจากร้านไป

ดุจดวงใจ มองดูป้ายราคาและมองขนมในตู้ ด้วยสายตา เป็นประกาย ก่อนจะหุบยิ้ม เมื่อเห็น ป้ายด้านหลัง

สนับสนุนโดย พ่อเลี้ยงภูวินทร์

ความอยากกาแฟ หายไปหมด ในทันที เท้าที่จะก้าวขา ถอยหลัง กลับหยุดนิ่ง เพราะใบหน้าของนักศึกษา หลายคน ที่ส่งรอยยิ้มมาให้

"สวัสดีค่ะ คุณลูกค้า รับอะไรดีคะ "

ใบหน้ายิ้มแบบทางการ ส่งออกไป แล้วเดินไปที่ เคาเตอร์ ทันที

"ลาเต้ร้อนค่ะ "

"ขนมไหมคะ เมนูใหม่ จากพวกหนู นักศึกษาวิทยาลัยการอาชีพ "

คนที่อิ่มจนท้องจะแตก มองขนม แล้วพยักหน้า

"รับใส่กล่องนะคะ อย่างละชิ้น จะเอากลับบ้าน "

คนที่ได้พักในวันนี้ นึกถึง พี่ๆ พยาบาลที่ยังคงหัวหมุนอยู่กับคนไข้ ของฝากเล็กๆน้อยๆ คงจะทำให้ หายเหนื่อยไปได้บ้าง

"ขอบคุณค่ะ คุณลูกค้าคนสวย "

คุณลูกค้าคนสวย มองขนม 6อย่าง แล้วก็บอกออกไปอีกครั้ง

"รับอย่างละ2ชิ้นไปเลยค่ะ "