ดุจดวงใจ

ปากคนยาวกว่าปากกา

เรือนหอราคาหลายล้าน ที่ปลูกสร้างจากความรักของพ่อ ที่มีต่อลูกสาวคนเดียว หวังว่าอนาคตข้างหน้า ลูกสาวจะมีที่พักพิงให้คนเป็นพ่อ ได้หายห่วง แต่สุดท้าย สิ่งที่คาดหวังเอาไว้ ก็ไม่เป็นดังใจหวัง

หีบไม้ขนาดใหญ่ ที่บรรจุทรัพย์สินของมีค่าเอาไว้ อยู่ภายในนั้น ถูกส่งมอบให้กับลูกสาวคนเดียว โฉนดที่ดินกว่าร้อยแปลง ที่ตีมูลค่าไม่ได้ อัดแน่นอยู่ในนั้น ทองคำแท่ง และเครื่องประดับ อีกหลายรายการ ที่เป็นมรดกตกทอดกันมา คงจะหมดสิ้น ในคราวนี้

"นารี พ่อยกให้ลูกทั้งหมด ถ้าลูกจะเลิกรากับภูวินทร์ไปให้เด็ดขาด "

ลูกสาวยิ้มกว้าง แล้วขยับเข้าไป กอดขาพ่อ ที่ลีบเพราะเดินไม่ได้

"ไม่เลิก ยังไงก็ไม่เลิก พี่ภูเป็นของนารี สมบัติทุกอย่าง ก็เป็นของนารี ทำไม นารีถึงต้องเลิกกับพี่ภู "

"ถ้ามีคนรู้เรื่องราวฉาวโฉ่ จะทำยังไง "

"ใครมันกล้าพูด พี่ภูไม่พูดแน่นอนค่ะ เพราะเขาอาย อายที่ไม่สามารถ นอนกับเมียตัวเอง "

คำพูดร้ายกาจ ที่ลูกสาวเอ่ยออกมา ยิ่งทำให้พ่อเจ็บช้ำหัวใจ มือเหี่ยวย่น ลูบหน้าลูกสาว ด้วยความรัก ความสงสาร ในคราวเดียวกัน

"ไปหาหมอ ดีไหม "

"พ่อ " เสียงตะโกนด่า พ่อดังลั่นห้อง ใบหน้าสวยเริ่มทำตาขวางใส่ ด้วยความไม่พอใจ

"ย้ายกลับมาอยู่ที่นี่ แล้วพ่อจะยกของในหีบให้หมด แยกกันอยู่ไปก่อน พ่อรับรอง ว่าภูจะไม่มีใคร "

เด็กชายวัยสามขวบร้องไห้งอแง เพราะอาการป่วยไข้ มาพร้อมกับแม่ ที่พามาตรวจ คุณหมอสาวยิ้มหวานให้กับคนไข้ตัวน้อย แล้วส่งเยลลี่รูปสัตว์ให้ถือ ก่อนจะตรวจอาการ

แผ่นลดไข้ที่แปะอยู่ที่หน้าผาก ช่วยบรรเทาอาการตัวร้อน

"อยู่ไกลไหมคะ " คุณหมอซักอาการ แล้วก็มองหน้า แม่และคนป่วย ที่มาในวันนี้ เพราะเผื่อว่า จะลำบากในการเดินทางอีก

"ไม่ไกลค่ะหมอ อยู่ไร่พ่อเลี้ยงภูวินทร์

คุณหมอสาวพยักหน้า แล้วลงรายละเอียดในการสั่งยา ก่อนจะ บอกวิธีการ ดูแล คนป่วย ให้ชัดเจนอีกครั้ง

"สวัสดีครับ คุณหมอก่อนลูก "

เด็กชายยกมือไหว้ แล้ว ก็ยิ้มหวานให้คุณหมอ

จำนวนคนไข้ที่มาตรวจที่นี่ หลายร้อยคน ใบหน้าที่เคยมีรอยยิ้มกว้าง เริ่มจะจืดเจื่อน ในช่วงบ่าย อาการเหนื่อยล้า อ่อนเพลีย มาเป็นพักๆ ทำให้คนที่หิวกาแฟ ดูเวลา แล้วก็เงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอ เมื่อเห็น กาแฟเย็น วางอยู่

"ไปซื้อมาเมื่อไหร่คะ "

พยาบาลสาว ยิ้มหวาน แล้ววางขนมเค้กอีกชิ้น ที่โต๊ะ

"ไปซื้อมาเมื่อกี้ค่ะ พอดีมีธุระที่ธนาคาร ก็เลยไปซื้อกาแฟมาตอบแทนคุณหมอ ที่วันนั้น ซื้อเค้กมาฝาก "

"ขอบคุณนะคะ กำลังหิวมาก "

"คุณหมอ อยากทานเมื่อไหร่ บอกนะคะ ต่อไปนี้ ร้านกาแฟ ของพ่อเลี้ยง คงจะมีสาวๆ ไปซื้อกาแฟกันไม่ขาดสาย เพราะ พ่อเลี้ยงโสดแล้วจ้า "

เสียงกระซิบกระซาบ บอกข่าวไม่รู้ ตามประสา คนที่ไม่ได้คิดอะไร ข่าวลือที่บอกมาว่า แม่เลี้ยงพิมนารี ย้ายออกจากไร่ภูวินทร์ กลับไปบ้านพ่อตัวเอง ได้หลายวันแล้ว และข้อมูล ที่มีคนเล่ากันมา บอกกันว่า พ่อเลี้ยง ซื้อเรือนหอ จากพ่อตาแล้ว เรียบร้อย บ้านไม้หลังใหญ่ ที่เคยเป็นเรือนหอ เป็นบ้านของพ่อเลี้ยงภูวินทร์ คนเดียว

"วันเสาร์นี้ หมอหยุดใช่ไหมคะ "

"ค่ะ วันเสาร์ พี่ชายหมอจะมาเยี่ยม จะไปค้างในเมือง แต่ถ้ามีอะไร โทรตามได้เลยนะคะ "

"เชิญไปพักเถอะค่ะ ทำงานยาวมาตลอด วันละชั่วโมง แล้วเจอกันนะคะหมอ "

พยาบาลสาว เดินออกจากห้องตรวจไปแล้ว คนในห้อง นิ่ง แล้วคิดถึง เรื่องราวของคนที่น่ากลัวคนนั้น คนที่กำลังจะใกล้เข้ามาทุกที แต่ดุจดวงใจไม่รู้ตัวเลย

กุหลาบแปลงใหญ่ที่เพาะเลี้ยงเอาไว้อยู่ภายในโรงเพาะชำขนาดใหญ่ ที่แยกออกจากที่เดิมอย่างเป็นสัดเป็นส่วน กลีบดอกซ้อน ที่ออกดอกสวยงาม พร้อมกับกลิ่นหอมเฉพาะตัว ชายหนุ่มที่เดินวนเวียนอยู่ในนั้น กว่าครึ่งวัน ถ่ายรูปดอกกุหลาบ แล่วส่งไปให้ คู่ค้า ได้ชมเป็นตัวอย่าง ก่อนที่เขาจะตอบกลับมา ว่าสุดสัปดาห์นี้ เจอกัน

ใบหน้าที่หล่อเหลาแต่แววตาหม่นหมอง มองดอกไม้ของตัวเอง ดอกกุหลาบสวย ส่งกลิ่นหอม แต่หนามมันทำให้เจ็บและปวด เมื่อสัมผัส โดยไม่ระวัง คงเหมือนกับความรัก ที่ตอนนี้ เขารับรู้แล้วว่า ความรักที่ดีที่สุด คือรักตัวเอง