แสงโคมแดงถูกดับลงทีละดวง... โรงน้ำชาหย่งฉินปิดประตูไม้บานใหญ่ลง ในความเงียบ ดินโผล่พ้นเงาตึก... เขามองโรงน้ำชาตรงหน้าก้าวเข้าไปอย่างไม่ลังเล
“ข้า... จะขอเข้าไปพบธาร” ดินบอกกับคนงานที่ยืนเฝ้าประตู
“ธารไหนข้าไม่รู้จัก”
“ไอ้ธาร มันมาจากทุ่งบางกะปิ มันมาทำงานที่นี่กับคนชื่อมั่น”
นักเลงคุมโรงน้ำชาเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนส่ายหน้าและโบกมือไล่ เขารู้แต่ไม่ยอมบอก
“ปิดแล้ว กลับไปเถอะ”
ดินไม่ยอมพยายามจะแทรกตัวเข้าไปขณะที่ประตูกำลังจะปิด
“เอ๊ะ!! ไอ้นี่พูดไม่รู้เรื่องหรือไงวะว่าห้ามเข้า”
นักเลงคุมโรงน้ำชาผลักดินให้ออกไป ดินเซล้มลงกับพื้น ประตูปิดสนิทตรงหน้า ดินถลาลุกขึ้นทุบประตูอย่างแรง
“เปิด เปิด เปิดให้ข้า ข้าอยากเจอเพื่อนข้า เปิดให้ข้าเถอะ”
ดินตะโกนลั่นแต่ประตูยังคงปิดสนิท .....ดินกลับมาที่ศาลเจ้าอย่างเหนื่อยอ่อน อาแปะยื่นซองจดหมายมาให้
“คุณชายหงเซี่ยนอีฝากจดหมายไว้ให้”
ดินรับมาด้วยมื
