คฤหาสน์ตงเฉิน... แสงโคมแดงวับวาวสะท้อนพื้นไม้ขัดมัน ภายในห้องรับแขกเงียบสงบแต่แฝงแรงตึงเครียด เฟอร์นิเจอร์ไม้แกะสลักเรียงรายเป็นระเบียบ กลิ่นชาดำอุ่นจาง ๆ ยังอวลอยู่ในอากาศ คุณชายแดง ยืนหลังตรง สายตามั่นคงมองตรงไปยังเจ้าสัว
“ที่อั๊วพูดวันนั้น… อาป๊าเชื่อหรือยัง ว่ามีหนอนบ่อนไส้ในท่าเรือ”
เจ้าสัวตงเฉิน ไม่ตอบทันที เพียงเลิกคิ้วต่ำ ๆ แววตาเยือกเย็นฉายแววคิดคำนวณ
“ลื้อรู้เหรอว่ามันเป็นใคร?”
คุณชายแดงหันไปมอง อาเม้ง ซึ่งนั่งเงียบอยู่มุมหนึ่งของห้อง หัวพันแผล สีหน้าอาเม้งเลิ่กลั่กทันที
“ลื้ออย่าบอกนะว่าลื้อสงสัยอั๊ว? ดูหัวอั๊วก่อน อั๊วโดนพวกมันตี ลื้อก็เห็น”
คุณชายแดงยิ้มน้อย ๆ สายตาจับจ้องคู่สนทนาไม่ลดละ
“อั๊วยังไม่ได้พูดอะไรเลย... แค่อยากขอบใจลื้อ ถึงจะมาช้า แต่ถ้าไม่ได้ลื้อช่วยเมื่อคืน อั๊วอาจไม่รอด”
อาเม้งหลบตา เจ้าสัวลุกขึ้นพลางหันมาสั่งเสียงเรียบ
“ช่วงนี้อาเม้งยังบาดเจ็บ… ลื้อไป
