The Forbidden Notes

Chapter 1- Ang Pagpapasiya

Kinabukasan ng gabing puno ng misteryo, nagising si Aeryn sa kalagitnaan ng magulong mga saloobin. Hindi pa rin niya matanggap ang mga pangyayari sa kagubatan ang lihim na ipinagkatiwala sa kanya ni Kael, at ang marka na tila buhay sa kanyang braso. Bumangon siya at tinignan ang sarili sa salamin, tanaw ang mga mata ng isang batang hindi pa handa sa bigat ng mundong pinasok niya.

Ang Arcanum Academy ay isang lugar na puno ng mga mahikero at mang-uukit ng mga lihim. Ang mga guro ay may higit na kaalaman kaysa sa karaniwang mga mag-aaral, at ang bawat hakbang mo rito ay nasusubok. Pero hindi si Aeryn makapag-concentrate. Ang mga alaala ng gabing iyon ay muling bumangon, at ang mga salitang binitiwan ni Kael ay nakatago sa bawat sulok ng kanyang isipan: “Pareho tayo.”

“Baka nagsasabay lang ang mga emosyon ko,” ang sabi ni Aeryn sa sarili, at iniwasan ang salamin. Isang huling sulyap kay Lira, ang kanyang masayahing roommate, na malalim ang pagkaka-bangon. Walang alam ang kaibigan tungkol sa nangyari, at mas mabuti na rin iyon. Kung malaman niya ang tungkol kay Kael at sa mga lihim ng Arcanum, maguguluhan lang siya.

“Mage Vale, hindi ka ba papasok sa klase?” tanong ni Lira mula sa pintuan.

Nagulat si Aeryn at mabilis na tinignan ang orasan. “Oo, papasok na ako.” Agad siyang tumayo at nagbihis ng uniporme. Alam niyang hindi na niya pwedeng iwasan ang klaselalo na't may bagong misyon na nakaabang sa kanya.

Pagdating niya sa Great Hall, puno na ng mag-aaral ang paligid. Ang usapan nila ay halos wala sa lugar mga anekdota at kwento ng nakaraang araw. Pero sa loob ni Aeryn, walang ibang pagninilay kundi ang mga hindi maintindihang tanong na iniwan sa kanya ni Kael. "Bakit ako tinawag? Ano ang papel ko sa lihim ng Arcanum?"

Habang naghihintay ng pagpasok ng guro, hindi maiwasang magtaka si Aeryn kung paano nakaupo sa tabi niya ang isang pamilyar na presensya. May kabuntot na kabang na hindi niya matukoy. Bigla niyang naramdaman ang malamig na hangin at ang presensya ng isang tao sa likod. Si Kael.

Isang malamig na hangin ang dumaan at ang lahat ng mag-aaral ay napahinto, tanging ang mga mata ni Aeryn ang sumunod sa guro. Si Kael Draxon, ang batang guro na may lihim sa kanyang mata. Siya ang pinakamagaling na guro sa mahika sa buong Arcanum, pero may isang bagay sa kanyang presensya na nagsasabi ng higit pa sa pagiging guro lamang.

Ang mga mata ni Kael ay tumingin sa kanya, isang mabilis na sulyap, ngunit sapat na para magdulot ng alon sa kanyang dibdib. Ang tingin na iyon, hindi ng isang guro kundi ng isang taong may natatagong kasaysayan, ay nagbigay ng hindi maiwasang takot sa kanyang puso.

“Aeryn Vale,” tawag ni Kael, ang boses nito ay may diin na hindi kayang itago. Lahat ng mag-aaral ay tumingin, pero si Aeryn lang ang nakaramdam ng bigat ng salitang iyon. Para bang ang bawat titik na binigkas ni Kael ay may kasamang sumpa.

“May problema ba?” sagot ni Aeryn, pilit na kumalma.

Si Kael ay hindi sumagot agad. Pumunta siya sa harap ng klase, at nagsimula na ang leksyon. Ngunit ang bawat salitang lumabas sa bibig nito ay parang may ibang kahulugan na tanging siya lang ang nakakaalam. Tumagal siya ng ilang minuto bago nagbigay ng simpleng pag-uusap tungkol sa isang spell.

Habang ang ibang mag-aaral ay abala sa pakikinig, si Aeryn ay hindi na kayang mag-focus. Sa bawat sulyap kay Kael, parang may ipinagkait sa kanya isang sagot, isang lihim.

Lumingon siya ulit, at nagulat siya ng makita niyang si Kael ay nakatingin na sa kanya. Nagulat siya, at parang may nakatagong mensahe sa mga mata nito. Hindi ito basta guro na may awtoridad. May kasaysayan siya, isang bagay na pinipilit itago.

"Wag mong gawing biro ito," nagbabalik sa kanyang isipan ang mga banta ni Kael. Ang mga salitang iyon ay parang ang lumikha sa kanya ng bagong realidad—isang realidad kung saan ang mga mag-aaral ay hindi lamang tinuturuan kundi hinuhubog at iniingatan para sa mas madilim na layunin.

Ang leksyon ay natapos nang mabilis, at bago umalis ang mga mag-aaral, pinaalala ni Kael ang isang mahalagang anunsyo. “Bukas ay magkakaroon tayo ng isang pagsasanay. Isang pagsubok na magsasabi kung ano ang inyong tunay na kakayahan.”

Bago magtapos ang klase, tumingin si Kael kay Aeryn ng mas matagal. “Tingnan natin kung anong uri ng marka ang taglay mo, Vale.”

Ang mga salitang iyon ay nagsilbing hudyat na nagsisimula na ang tunay na laban. Naramdaman ni Aeryn ang init ng marka sa kanyang braso, at sa pagkakataong iyon, nakaramdam siya ng kakaibang kabang na nagsimula sa puso.

Sa paghakbang niya palabas ng Great Hall, napansin niyang may nagmamasid sa kanya mula sa likod. Isang batang mang-uukit ng mahika, may hawak na isang matalim na espada, na parang nagmamasid sa kanya sa mga madilim na sulok ng paaralan. Ang mga mata nito ay puno ng tanong at misteryo at kahit pa hindi pa siya nakikilala, ang pakiramdam na siya ay hindi nag-iisa ay patuloy na kumakalat.

Bawat hakbang na tinahak ni Aeryn papunta sa kanyang susunod na klase ay nagsilbing paglapit sa isang lihim na walang katapusang kasaysayan. Lihim na ipinagkait sa kanya ni Kael, at sa ilalim ng bawat patak ng ulan ng gabi, magsisimula na ang tunay nilang paglalakbay.