เสียงเนื้อกระแทกเนื้อดังสะท้อนก้องอยู่ในโกดังขนาดใหญ่ ทุกเสียงเหมือนตอกย้ำความเจ็บปวดที่คาเมลต้องเผชิญ เสียงหมัดหนักๆ ที่ฟาดลงมาอย่างไม่ปรานี สลับกับเสียงหอบหายใจของชายคนที่ลงมือทำให้บรรยากาศในโกดังดูอึดอัดและน่ากดดันยิ่งขึ้น
ภายใต้ความเจ็บปวดที่ทะลักเข้ามาในร่าง คาเมลยังคงยืนนิ่ง ไม่แม้แต่จะยกมือป้องกันตัวเอง เขากำมือแน่นเพื่อต้านทานความเจ็บ ริมฝีปากที่แตกและมีเลือดไหลซิบยังคงปิดสนิท ไม่เปล่งเสียงโต้แย้งหรือร้องขอความเมตตา
เพื่อเบลลิน...เพื่อเธอ ฉันยอม... ความคิดนั้นวนเวียนอยู่ในหัวของเขา ร่างกายที่สั่นเทิ้มไม่ได้มาจากความหวาดกลัว แต่มาจากการต่อสู้ภายในใจที่ต้องการปกป้องคนที่เขารัก
ปั๊ก! หมัดอีกครั้งกระแทกเข้าที่ซี่โครง คาเมลเซเล็กน้อย แต่ยังคงยืนนิ่งไม่ตอบโต้ ความเจ็บปวดเหมือนจะลุกลามไปทั้งร่าง แต่เขาไม่สนใจ ความรักที่เขามีต่อเบลลินทำให้เขาพร้อมจะยอมรับทุกอย่าง
สายตาของปรเมศวร์ที่ยืน
