Part : ถึงเวลาทวงคืน
971 Words
ตลอดทั้งคืนผู้ชายคนนั้นเอาแต่จ้องมองฉัน จนเริ่มสงสัยว่าเขาต้องการอะไรจากฉันกันแน่...
สายตาของดีเดย์ทำให้คนตัวเล็กนั้นกลัวเขาจนคิดว่าจะออกจากร้านก่อนถึงเวลาเลิกงาน เพื่อไม่ต้องพูดคุยกับคนน่ากลัวที่พยายามจะเข้าหาเธอ
“พี่กระต่ายคะ หนูขอกลับบ้านก่อนเวลาได้ไหมคะ พอดีต้องรีบกลับไปจัดการธุระที่บ้านน่ะค่ะ”
เธอเอ่ยปากขอกับแฟนสาวของบอสเจ้าของร้านโดยตรง ซึ่งเธอก็อนุญาตทันที เพราะปกติแล้วบาเบลไม่เคยขอลาหยุดหรือเข้างานสายเลย “ได้จ้ะ กลับบ้านดีๆ นะ พรุ่งนี้เจอกัน”
“ขอบคุณค่ะพี่กระต่าย..”
เมื่อถึงเวลาที่เด็กในร้านเริ่มเก็บโต๊ะเก็บเก้าอี้ ดีเดย์ก็กวาดตามองหาเด็กสาวคนนั้นอีกครั้ง แต่ก็ไม่เห็นว่าเธอเดินอยู่ในร้านแล้ว ซึ่งมันก็ทำให้เขาสงสัยจนต้องลุกเดินไปที่บาร์ เพื่อส่องดูว่าเธอยังอยู่หลังร้านหรือเปล่า
“หาอะไรเดย์..” กระต่าย แฟนของบอสที่นั่งอยู่ที่บาร์เอ่ยถาม
“เอ่อ.. หาเด็กเสริฟ์ที่ชื่อบาเบลอ่ะ อยู่หลังร้านเหรอ?”
“อ๋อ บาเบลขอกลับก่อน …น่าจะออกไปทางหลังร้านแล้ว”
“อ๋อ ขอบใจนะกระต่าย”
เมื่อได้ยินแบบนั้น ดีเดย์ก็ครุ่นคิดว่าจะเอายังไงต่อ กับเรื่องที่เขากำลังสนใจอยู่ในเวลานี้...
“ไอเดย์ไปไหน ไอเดย์! ไอเหี้ยเดย์!~” เสียงบอสเรียกหาเดย์ที่เดินออกจากร้านไปโดยไม่บอกไม่กล่าวเพื่อนในโต๊ะ ซึ่งท่าทางของเขาก็ดูจะรีบร้อนเอามากๆ
ร้านก๋วยเตี๋ยวก่อนถึงบ้าน...
นี่เป็นร้านก๋วยเตี๋ยวเจ้าประจำที่แม่ของฉันชอบ ซึ่งก่อนจะเข้าบ้าน ฉันก็ต้องซื้อติดมือไปให้แม่ตลอด...
เธออาศัยอยู่ที่บ้านกับแม่ของเธอสองคน ส่วนพี่สาวตัวแสบนั้นก็หนีหายออกจากบ้านไปเมื่อสองปีก่อน และก็ไม่ได้ยินข่าวคราวของเธออีกเลย
บีบีมทิ้งไว้เพียงแค่หนี้ก้อนโตที่เธอสร้างไว้ ซึ่งในเวลานี้ ทั้งแม่และเธอก็ต่างต้องช่วยกันหาเงินมาใช้หนี้แทนพี่สาว
“เฮ้อ~ พรุ่งนี้ต้องจ่ายค่าอะไรบ้างนะ”
เธอพูดพรางนึกถึงค่าใช้จ่ายของวันพรุ่งนี้ แต่ยังไม่ทันที่จะได้นับรวมยอดจนจบ เจ้าหนี้ของพี่สาวเธอก็โทรมาทวงเงิน..
ครืดด~
"ฮาโหลค่ะพี่ส้มๆ .."
"เงินพรุ่งนี้อย่าลืมนะ นัดแล้วต้องเป็นนัดด้วย อย่าให้ต้องโทรมาตาม น่าเบื่อ.."
"ค่ะ พรุ่งนี้หนูจะจัดการให้นะคะ" เธอตอบกลับเสียงหงอย พรางนึกน้อยใจกับโชคชะตาของตัวเองที่แสนจะอาภัพ
@บ้านบาเบล เวลาตีหนึ่ง...
เมื่อเดินกลับมาถึงที่บ้าน ก็เห็นว่ามีรถเก๋งคันหรูมาจอดอยู่หน้าบ้านของฉัน ซึ่งคนที่เปิดประตูลงจากรถมา ก็เป็นคนที่ฉันหนีเขามาจากที่ร้าน
“รู้บ้านฉันได้ไงเนี่ย? “
“ก็เคยมา..” ดีเดย์พูดตอบน่ากวน
“มีอะไร?” บาเบลถามชายแปลกน่ากลับท่าทางไม่เป็นมิตร
“น้องสาวบีบีมใช่ไหม”
“…”
“ได้ข่าวว่ายัยนั่นหนีออกจากบ้านไปแล้ว คนเขาตามหากันให้วุ่นเลย”
“...มีธุระอะไรกันแน่”
“ฉันมาทวงหนี้ ..ยัยนั่นขโมยเงินฉันไปสองแสน จ่ายมา”
“บีบีมไม่ได้อยู่ที่นี่”
“รู้แล้ว”
“รู้แล้ว แล้วมาที่นี่ทำไม”
“เธอเป็นน้องยัยนั่น ก็ใช้หนี้มาสิ ..เอาเงินฉันคืนมา”
ผมไม่ได้อยากได้เงินสองแสนนั่นคืนหรอก แต่อยากแก้แค้นเพื่อความสะใจมากกว่า ดูท่าเด็กคนนี้น่าจะเป็นผู้รับเคราะห์ความชั่วของพี่สาวได้ดี สมกับที่ยัยตัวแสบนั่นทำไว้กับผม
“ฉันไม่มีหรอกนะ เงินเยอะขนาดนั้น จะไปหาที่ไหนมาให้”
“งั้นให้ฉันเข้าไปทวงกับแม่เธอดีไหม?”
“ก็บอกว่าไม่มีไง บีบีมมันเป็นหนี้ก็ไปทวงกับมันสิ แค่นี้ฉันกับแม่ก็ไม่มีเงินจะกินข้าวกันอยู่แล้ว ฮึกๆ”
“งั้นก็ไปทำงานใช้หนี้สิ.. “
“ขอร้องล่ะนะ แม่กับฉันไม่รู้เรื่องนั้นจริงๆ อย่ามาทวงเอากับพวกเราเลย ฮึกๆ”
หากให้แม่รู้ แม่ต้องไปกู้หนี้ยืมสินเขามาช่วยใช้ให้บีบีมอีกแน่ แค่นี้ก็ลำบากจะตายอยู่แล้ว...
“งั้นก็ได้ ...เดี๋ยวฉันไปแจ้งความเอาแล้วกัน ฉันมีหลักฐานทั้งหมดว่ายัยนั่นขโมยเงินฉันไป”
“ฮึกๆ”
“รอเห็นพี่สาวเธอโดนจับเข้าคุกแล้วกันนะ...”
“…”
“หรือถ้าเกิดเปลี่ยนใจ พรุ่งนี้ก็ไปหาฉันที่คอนโด DC sansiri ก่อนหกโมงเย็นนะ ...ฉันมีงานให้เธอทำใช้หนี้”
เมื่อพูดจบดีเดย์ก็เดินกลับขึ้นรถไป ก่อนจะขับรถออกจากหน้าบ้านของบาเบลไป...
“ใครมาเหรอบาเบล?” เสียงแม่วัยสูงอายุที่อยู่ภายในบ้านตะโกนถามกับลูกสาวคนเล็ก
“เขาแค่มาถามทางน่ะแม่...” เธอพาแม่ของเธอเดินกลับเข้าไปด้านในบ้าน
“วันนี้กลับบ้านเร็วจัง แม่คิดว่าจะกลับถึงตีสองซะอีก”
“วันนี้เลิกเร็วจ้ะ ..หนูซื้อก๋วยเตี๋ยวมาให้แม่ด้วยนะ”
“ก๋วยเตี๋ยวเหรอ ..อ๋อจริงสิ พรุ่งนี้แม่ขอตังซื้อข้าวสารหน่อยได้ไหมลูก พอดีข้าวหมดถังแล้ว”
“...ได้จ้ะแม่”
ฉันเคยคิดว่าความยากจนเป็นสิ่งที่แย่ที่สุดที่พระเจ้ามอบให้กับฉัน แต่ตอนนี้ฉันได้รู้แล้วว่า การที่ต้องแบกรับปัญหาแทนคนอื่นมันแย่ยิ่งกว่าความจนซะอีก...
- Writer
