บทที่ 10 เป็นห่วง
1206 Words
แพรไหมรู้สึกหนักตามากวันนี้แล้วปวดเมื่อยไปทั้งตัวเลยปวดหัวด้วย เธอลืมตาแล้วมองไปรอบๆแล้วก็เห็นเขาเอาน่าซุกที่ต้นคอตัวเอง ตอนนอนเหมือนเด็กเลย แต่ตื่นขึ้นมานึกว่าปีศาจชัดๆเลย
"โอ๊ะ! " พอเธอขยับตัวทำให้รู้สึกถึงแก่นกายของเขาที่ยังอยู่ในตัวเธอ เธอดันตัวเขาออกจากตัวเธอ
"โอ้ยย!"แต่เขากับจับเธอมากอดอีก
"จะลุกไปไหนยังเช้าอยู่เลย" เขาพูดแต่ยังไม่ยอมเอาน่าออกจากคอของเธอ
"คุณช่วยเอามันออกไปที่สิ" เธอพูดแล้วก็บ่นเขา แต่เขากับดันเขาไปจนมิดด้ามเลย
"อ้ากกก " เธอร้องเสียงหลงเลย
"บอกให้เรียกพี่ไง" แล้วพูดเสียงแข็ง
"พี่เตปล่อยหนูเถอะ หนูจะไปอาบน้ำ"เธอพูดที่ข้างหูเบาๆ เขาขยับตัวออกจากเธอ
ชึบ!
เธอค่อยๆลุกนั่ง สเตฟานก็นอนมองเธอด้วยความพอใจ ไม่รู้จะกล้าดื้อกับเขาอีกรึป่าว เขามองเธอที่มีรอยแดง รอยกัดที่เหมือนมีเลือดซึมๆเต็มตัวไปหมด เขาก็ได้ยินเสียงสะอื้นจากเธอที่นั่งอยู่ เขารีบลุกขึ้นนั่งแล้วถามเธอ
"หนูเป็นอะไร ร้องไห้ทำไหม" ตอนเขาลุกมาก็เห็นเธอนั่งน้ำตาไหลหยดติ่งๆ ทำให้เขาใจไม่ดี
เเหมะ! แหมะ!
"หนูเป็นอะไรคนดีบอกพี่ที" เขาเริ่มกังวนแล้วเพราะเธอไม่ยอมพูดอะไรเลย ร้องไห้อย่างเดียวเลย
"พี่นั้นแหละ ฮืออออ" เขาทำหน้างง
"พี่ทำไมเหรอ" เขาถามเธอ
"พี่เตทำหนูเจ็บไปหมดทั้งตัวเลย ฮือออ" เธอก็ร้องต่ออีกเขาก็ทำไรไม่ถูกเพราะไม่ชอบเห็นผู้หญิงร้องไห้
"พี่ขอโทษ" เขาพูดแล้ว เธอก็ร้องดังอีก
"ฮืออออ รอยเต็มไปหมดเลย" เธอพูดใส่เขาเเล้วก็ชี้ให้ดูด้วย เขาก็จับเธอมากอด
"ก็พี่ขอโทษไงครับบ" เขาพูดข้างๆหูเธอ เธอก็หยุดร้องแล้วแต่ก็ยังสะอื้นอยู่
"แต่ขาหนูไม่มีแรงเลย" เธอทำเสียงงอลๆเขา
"มันก็แน่แหละ พี่จัดขนาดนั้น" เขาหัวเราะ
"โอ๊ย!" เธอใช้มือหยิกที่ขาของเขา แล้วมองค้อนใส่เขา
"ไม่แกล้งแล้วๆ" เขาพูดกับเธอ
"เลิกกอดได้แล้วจะไปอาบน้ำ" เธอพูด
"เดินไหวด้วยหรอ" เค้าพูดแล้วก็ยิ้ม
"ถ้าจะใจร้ายให้คลานไปก็ได้" เธอพูดเสร็จก็ดันตัวเองไปที่ปลายเตียงแล้วแล้วกำลังจะเอาขาลงพื้น
หมับ!!!
เขาจับแขนของเธอมาวางที่คอแล้วอุ้มเธอขึ้น
"ระวังบางเถอะไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะ " เขาพูดเดินไปห้องน้ำแล้วเธอก็ก้มหน้า เขาเอาเธอมาวางที่อ่างอาบน้ำ
"อาบเสร็จเรียกนะ เดียวมาอุ้ม" เขาพูดแล้วก็เดินออกไปแพรไหมก็ได้เริ่มอาบน้ำ เธอเอาสบู่ถูกตัวแสบไปหมดเลย อาบเสร็จคงต้องทายาเห้ออ อาบเสร็จแพรไหมก็ดันตัวเองมานั่งริมอ่าง
ฟุ่บ!
สเตฟานได้ยินเสียงดังจากในห้องน้ำเขาก็รีบวิ่งไปดูอย่างรวดเร็วเพราะกลัวเธอล้ม
"แพรไหมม " เขาเห็นเธอนั่งอยู่ข้างอ่างอาบน้ำเขารีบเดินไปช้อนเธอแล้วรีบอุ้มไปวางที่โซฟา แล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาห่มตัวเธอ
"เจ็บตรงไหนรึป่าว ไปหาหมอไหม " เขาทำนฝหน้าตาเป็นห่วงกำลังจะลุกขึ้น
หมับ!
"หนูไม่ได้เป็นอะไรแค่หน้ามืดเฉยๆ" เขานั่งก้มหน้ามองพื้น แล้วก็พูดกับเธอ
"พี่บอกว่าเสร็จแล้วให้เรียก ทำไมไม่เชื่อกันบาง" เขาพูดแบบอ่อนโยน
"หนูเกรงใจพี่เตอ่ะ" เธอตอบกับ
"แล้วถ้าเมื่อกี้พลาดล้มแรงขึ้นมาจะทำยังไง" เขาพูดเสียงดัง แล้วเธอก็ไปจับมือเขาไว้
"ต่อไปนี้หนูจะเชื่อฟังพี่เตจะไม่ให้พี่เป็นห่วงนะ"
"พูดแล้วทำให้ได้ด้วย" เขาพูดเสร็จก็เดินไปหยิบถุงอะไรมากไม่รู้
"มาเดียวพี่ทายาให้ " เขาหยิบยาออกจากถุงเอาสำลีชุบน้ำเกลือ แล้วก็ทาตามรอยแดงรอยฟัน
"โอ้ยยซี้ดดเบาๆหน่อยสิ" เธอบ่นเขามันแสบ
"ที่หลังก็อย่างดื้อสิ้ " เขาพูดเสียงดุ
"รู้แล้วค่ะ" เธอพูดแล้วทำน่าสำนึกผิดจริงๆ
"อืมม~"
"พี่ไปหยิบเสื้อผ้าในตู้มาให้หน่อย" แล้วเขาก็เดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตตัวเองมาให้เธอ
"เอ้าอันนี้เสื้อพี่นี้ค่ะ "
"ใส่เสื้อพี่อ่ะดีแล้ว รอยเต็มตัวไปหมด"เขาก็พูดถูก
"ใส่ก็ได้ค่ะ " เธอก็หยิบเสื้อเชิ้ตของเค้ามาใส่ เธอไม่ได้ใส่กางเกงในเสื้อในเลยดูโล่งๆ
"ก๊อกๆๆ ก๊อกๆๆ"
"ใคร" เขาตระโกนถามเสียงดัง
"ผมเองครับ มีเอางานมาให้ครับ" เสียงของโนอานั้นเอง
"เข้ามา" เขาพูดเสร็จโนอาก็เดินเข้ามาในห้องกับลูกน้องอีก2คน แฟ้มงานเต็มมือไปหมด
"วางนี้แหละ" พวกเขาก็วางแฟ้มงานเต็มโต๊ะ
"มีเร่งด่วนอยู่หนึ่งอันงบประมาณต้องเซ็นด่วน"เขาก็อ่านดูพักหนึ่งแล้วก็เซ็นดู เขามองด้วยหางเห็นลูกน้องอีก2คน กำลังจ้องแม่เขาอยู่ เข้าหยิบผ้าเช็ดตัวปิดขาของแพรไหม
"มึงสองคนออกไปรอข้างนอกไป"เขาพูดแล้วจ้องหน้าให้รู้ว่าเขาโมโห
"ครับนาย" เเล้วก็รีบเดินออกไปอย่างเร็ว
"โอนา มึงย้ายสองคนนั้นไปที่สาขาอื่นด้วยนะ" โนอาก็ทำหน้างงอยู่ดีนายก็สั่งให้ย้าย
"มันมองขาแพรไหม " โนอารู้เหตุผลเลย
"ครับนาย นั้นผมไปจัดการเอกสารด่วนก่อนนะคับ แล้วเรื่องย้ายเดียวผมให้ครับ" พูดเสร็จก็เดินออกไปแล้วปิดประตู
"พี่เตทำไหมเอางานมาทำที่นี้แหละ"เธอถามเขา
"ก็คนแถวนี้ทำให้เป็นห่วงจนต้องเอางานมาทำที่นี้แทน" เขาพูดแล้วก็เซ็นเอกสารต่อ
"หนูดูแลตัวเองได้ค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ" เธอบอกเขา
"ห่วงลูกต่างห่างหนูไม่ค่อยระวัง" เขาพูดแบบนี้เธอรู้สึกจุกอกขึ้นมาทันทีเลย เรามันสำคัญตัวผิดเขาเป็นห่วงลูกไม่ได้เป็นห่วงเธอด้วยซ้ำ เราคิดไปเองว่าเขารักเรา
ตั้งแต่วันนั้นแพรไหมก็ดูแลตัวเองและลูกน้องในท้องเป็นอย่างดีจนเขาเลิกมานั่งเฝ้าเธอ เธอทำอาหารให้เขากินทุกวันตอนเย็น เขาจะกลับมานั่งกินข้าวเป็นเพื่อนเธอ แล้วมีลูกน้องของเขาผลัดกันมาดูแลเธออย่างไม่ห่าง ผ่านไปไม่นานเธอก็อยู่ที่นี้มาตั้ง 2 เดือนแล้ว อาการแพ้ท้องของเธอก็ไม่ค่อยมีแล้วมีแค่เวียนหัว หน้ามืดตอนนี้มีแต่อาการปวดหลัง ปวดเท้าเพราะมันเริ่มบวมเพราะน้ำหนักเธอมากขึ้น
- Writer
