บทที่ 1 จุดเริ่มต้น
1300 Words
กริ๊ง กริ๊ง ๆ เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น มีเสียงงัวเงียจากเตียง
“ตื่นได้แล้วแพรไหม วันนี้มีเรียนนะแก” เสียงจากเพื่อนสนิต
“รู้แล้วน้ามัส” ฉันพึมพำ
“เดียวไปสายอาจารย์ดุอีก” น้ำเสียงจริงจัง
ณ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในอิตาลี
“จะสายแล้วแกเร็วๆหน่อย”มัสกระวนกระวาย
“ก็เร็วที่สุดแล้วเนี้ย” เสียงเหนื่อยหอบ แล้วก็ได้มาถึงหน้าห้องเรียน
“ทำไมแกสองคนพึ่งมาเนี้ย ดีนะที่อาจารย์ยังไม่มาอ่ะ”เสียงจากเพื่อนสนิตอีกคนของกลุ่ม
“ว่ายายแพรไหมเลยจันทร์เจ้า” มัสชี้นิ้วไปหาแพรไหม
“ก็รีบมาที่สุดแล้วเนี้ย”พูดเสียงดัง
"พอๆ อาจารย์มาแล้ว เถียงกันอยู่ได้"
เฮ้อออ
“ในที่สุดก็เลิกเรียนสักที”
“แหม่ๆยายแพรไหมอีกเดือนเดียวก็จบแล้วป่ะ”
"อืมมม" ทำหน้าเหนื่อยล้า
“พวกแกวันนี้ไปผับไหม เห็นว่าเปิดใหม่ใกล้ๆ คอนโดนี้เอง ”
“จะดีหรอมัส”จันทร์เจ้าพูดขึ้น
“พรุ่งนี้ไม่มีเรียนสักหน่อยจันทร์เจ้า”
“ไปไหมแพรไหม”มัสถามขึ้น
“ไปสิรออะไร”แพรไหมยิ้ม
“ว่าแล้วเชียว”เหมือนที่จันทร์เจ้าคิดไว้แล้วเลย
“นั้นส่งสถานที่ให้เจอกันหน้าผับตอน2ทุ่มนะ”
“โอเครตามนั้น”
แล้วก็แยกย้ายกันกลับคอนโดไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
ณ ผับ KBD
"แหม่ยายมัสแซ่บมาก" จันทร์พูดขึ้น มัสตัวเล็กสูงอวบใส่ชุดเกาะอกเดรสสั้นผ่าข้างกับรองเท้าส้นสูงสีดำทำให้เห็นขาเรียวยาวกับเนินอกขาวอมชมพู
"ใครจะเหมือนแกจันทร์เจ้าแต่งตัวมาผับเหมือนมาบวชชีเลย555" จันทร์เจ้ามาในชุดกางเกงขายาวสีดำเสื้อสีขาวบางที่ปกปิดหน้าอกอวบร่างบางใส่รองเท้าผ้าใบส้นสูง
"แล้วแพรไหมแหละ"มัสพูดขึ้น
"มันบอกให้เดินมาก่อนเห็นเลย"แพรไหมกำลังหงุดหงิดกับการหาของ
"กระเป๋าอยู่เนี้ย" แพรไหมกำลังพึงพำ เพราะหากระเป๋าไม่เจอ "เอามาอยู่นี้ได้ไง" เจอตรงใต้ที่นั่งแพรไหมหยิบออกมาแล้วปิดประตูเดินออกมากำลังจะกดรีโมตล็อกประตู มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งมาชนแพรไหมอย่างแรง
"โอ้ยย" แพรไหมโดนชนลงไปนั่งอยู่ที่พื้นเลย
"คุณเป็นไรไหมครับ" ผู้ชายที่วิ่งไล่ตามผู้ชายที่วิ่งชนเธอ ช่วยพยุงเธอที่นั่งอยู่ที่พื้นให้ลุกขึ้น
"เจ็บนิดหน่อยค่ะขอบคุณนะค่ะ"
"ครับ" แล้วก็วิ่งตามผู้ชายคนนั้นต่อ
"แพรไหมมันทำอะไรวะ"มัสพูดขึ้น
"มันมานู้นแล้ว" จันทร์เจ้าพูดแล้วก็หันไปมองแพรไหม
"ทำไมไปนานจัง" มัสถามแพรไหม
"ก็ผู้ชายบ้าที่ไหน ไม่รู้มาวิ่งชนฉันไม่ขอโทษด้วย"แพรไหมพูดทำหน้าเหมือนหงุดหงิด
"เป็นอะไรมากป่าวแพรไหม" มัสถามแล้วก็มองแพรไหมหัวจดเท้า
"ไม่เป็นไรแก" บอกเพื่อน
" พวกแกสองคนเเต่งตัวแซ่บมากแม่ สวยสับไม่ไหว" แพรไหมแต่งตัวด้วยเดรสยาวผ่าข้างสายเดียวสีดำเห็นเนินอกอวบใหญ่ร่างบางขาเรียวขาวจั้วใส่รองเท้าส้นเข็มสีดำ
"นิดนึ่งอ่ะแก" แพรไหมพูดแล้วก็ยิ้ม
“นี้ขนาดนิดนึ่ง ถ้าจัดเต็มจะขนาดไหนเนี้ยพวกแก” จันทร์เจ้าพูด
"ไปเข้าข้างในกันดีกว่า" มัสพูดแล้วก็เดินเข้าผับไปด้วยกัน
ตื้ด ตื้ดๆๆ
"แกนั่งที่บาร์กันดีกว่า" แพรไหมพูด
"พี่คะ เอาโคโรลาโด้ 3 แก้วค่ะ" มัสสั่งเครื่องดื่ม
"ได้ครับ" บาร์เทนเดอร์พูดขึ้น และทุกคนเต้นสนุกสนานกัน
ห้อง VVVIP ของผับKBD
"คุณสเตฟาน ผมจับมันได้แล้วครับ" โนอาลูกน้องคนสนิตที่เปรียบเหมือนมือขวาของสเตฟาน โจนาธานเจ้าของธุรกิจสีเทา
~~บรรยากาศเย็นเยือก~~
"คนของพี่นี้เก่งจริงๆผมอยากได้แบบนี้บางจัง" นิโคลัสพูดแล้วก็หัวเราะเสียงดังไปทั้งห้อง
"มันพูดอะไรบาง" เสียงเยือกเย็น
"มันไม่ยอมพูดเลยครับนาย" โนอาพูด
"ถ้ามันไม่ยอมพูดก็ ฆ่ามันทิ้งซะ" สเตฟานสั่งลูกน้อง
"ครับคุณสเตฟาน" โนอาก็เดินไปสั่งลูกน้องคนอื่น
"พี่นี้โหดร้ายตลอดเลยนะครับ" นิโคลัสพูด
"หุบ ปากรำคาร" สเตฟานพูดทำหน้าหงุดหงิดนิโคลัส
"ไปก็ได้..ไปดูสาวสวยๆข้างล่างดีกว่า" นิโคลัสก็เดินออกจากห้องไป
"คุณสเตฟาน กลับห้องเลยไหมครับ" โนอาเดินเข้ามาถามสเตฟาน
"อืมม" เข้าพูดแล้วก็เดินออกจากห้องไปที่ห้องพักของผับ
เวลาผ่านสักพักไปทุกคนก็เมากันหมดแล้ว
"แพรไหมกลับกันยัง เริ่มไม่ไหวแล้ว" มัสพูดขึ้น
"จันทร์เจ้าเหมือนจะไม่ไหวแล้ว" ปกติจันทร์เจ้าเป็นคนคออ่อน
"นั้นก็กลับกันเถอะ" แพรไหมเห็นจันทร์เจ้าหน้าจะขับรถกลับเองไม่หน้าไหวแล้ว
"มัสขับรถไปส่งจันทร์เจ้าแล้วก็นอนนั้นเลยนะ" แพรไหมบอกมัสให้ไปส่งจันทร์เจ้าที่คอนโด
"โอเคร แกเดินกลับคอนโดเองหรอ"
"ใช่ มัสกลับไปก่อนเลยเดียวฉันเข้าห้องน้ำก่อน"
"โอเคร ถึงคอนโดโทรมานะ" แพรไหมพยักหน้า
มัสเดินพยุงจันทร์เจ้าที่เมาไม่รู้เรื่องจนมาถึงหน้าร้านทำให้มัสเหนื่อยมากจนรู้สึกไม่ไหวแล้ว แล้วก็มีผู้ชายคนนึ่งกำลังเดินมาหาเธอ
"คุณไหวไหมครับ" นิโคลัสเดินผ่านมาเลย ถามมัสก็ส่ายหน้าเบาๆ
"มาครับผมช่วย รถอยู่ไหนครับ" นิโคลัสช้อนตัวร่างบางให้อยู่ในอ้อมแขนแกร่งอย่างทะนุถนอมทำให้ได้กลิ่นหอมเย้ายวนจากจันทร์เจ้า
"อยู่ตรงนู้นค่ะ"มัสเดินนำทางนิโคลัสไปที่รถมัสเดินไปเปิดประตูให้นิโคลัส
"วางจันทร์เจ้าที่เบาะเลยค่ะ" นิโคลัสค่อยๆวางร่างบางอย่างเบามือ
"ขอบคุณคุณ...."
"ผมนิโคลัสครับ ให้ผมขับไปส่งไหม"
"ไม่เป็นไรค่ะยังไหว ขอบคุณคุณนิโคลัสที่เป็นห่วงค่ะ" มัสเปิดประตูรถนั่งตรงคนขับ
"ขับรถกลับดีๆนะครับ" นิโคลัสโบกเป็นการบอกลา
"ค่ะ" แล้วก็ขับรถออกไป นิโคลัสเดินยิ้มคนเดียว มีคนตะโกนเรียก
"คุณนิโคลัสครับ คุณนิโคลัส" เสียงตะโกนจากลูกน้องของนิโคลัส
"พวกมึงจะตะโกนทำไหมเนี้ย" เขาพูดเสียงดัง
"ผมนึกว่าคุณนิโคลัส เป็นอะไรเห็นหายไปครับ" เขาคิดพูดเหมือนเขาเป็นเด็กไปได้ เหนื่อยใจจริงๆ
"พอๆมึงไปเอารถมากูจะกลับคอนโดแหละ" เขาสั่งลูกน้อง
"ครับคุณนิโคลัส" แล้วก็วิ่งไปเอารถตามที่เขาสั่ง
แพรไหมเดินออกมาจากห้องน้ำชั้น 2 รู้สึกตาลายมึนหัวไปหมด เดินไปชนประตูห้องเปิด
"เอ๊ะ ว้ายยย ปัง!"
มีคนจับแขนแพรไหมเข้ามาในห้องที่มืดแล้วผลักแพรไหมติดประตู ผู้ชายร่างสูงใหญ่ได้จับแขนแพรไหมไว้เหนือหัวและจองหน้าแพรไหม
"ใครให้เธอขึ้นมาชั้นสอง"พูดน้ำเสียงเยือกเย็น
" ฉันขึ้นมาเข้าห้องน้ำค่ะ" แพรไหมพูดเสียงสั่น
ชายหนุ่มเอาหน้าเข้ามาใกล้แพรไหม จนห่างกันนิดเดียวทำให้แพรไหมเห็นโครงหน้าคมจมูกเป็นสันดวงตาสีน้ำทะเลของชายหนุ่ม
" ฉันไม่เชื่อเธอหรอก" เขาตระโกนใส่หน้าเธอ
"จริงๆนะค่ะ" เสียงกระวนกระวาย
"เธอคิดที่จะมายั่วฉันใช่ไหม ฉันคงต้องสนอง"
"ไม่...." แพรไหมกำลังจะอธิบายแต่ไม่ทันได้พูดจบ
ชายหนุ่มร่างหนาไม่รอช้าได้เอาปากประกบกับร่างบางอย่างดุเดือด จนเหมือนจะขาดอากาศหายใจร่างบางทุบอกแกร่งจนหมดเเรง ร่างหนาช้อนตัวร่างบางให้อยู่ในอ้อมแขนแกร่งเดินไปวางที่เตียงนอน
- Writer
