บทที่ 2 หาย
1223 Words
ร่างหนาเอาปากประกบกับร่างบางอีกครั้งอย่างดูดดื่ม
"อืมมม์~~~"
ร่างหนาใช้ลิ้นเรียวลากมาถึงซอกคอขาวและได้ประทับรอยแดงไว้ หลายที่ร่างหนาค่อยๆถอดชุดเดรสชุดชั้นในออกจากร่างบาง ทำให้เห็นเนินอกที่ใหญ่กว่าตัวและมีเม็ดบัวอยู่ ร่างหนาทั้งบีบทั้งเขย่าจนเนินอกของเธอเป็นรอยแดง ใช้ปากงับเม็ดบัวอย่างแรงจนร่างบางครางไม่เป็นภาษา
จ๊วบ! จ๊วบ! จ๊วบ!
"อย่าอื้ออ..อ๊ะ..ซี้ดดดส์" ร่างหนาถอดเสื้อผ้าออกจากตัวจนหมด กล้ามเนื้อบนหน้าท้องที่มีซิกแพกแน่นๆ ผิวขาวจั้ว ร่างหนาเอามือจับที่ร่องเปียกแฉะ ใช้สองนิ้วช่วยขยายร่องเข้าออกรัวๆ
"อ่าาส์....อื้ออ..." ทำให้เธอรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว
สะดุ้งเฮือก
"โอ้ยย..เจ็บ..บ..เอ้า..ออกไป..อ่าส์" แพรไหมร้องด้วยความเจ็บแสบที่ร่องของเธอ
ร่างหนายัดแก่นกายเข้าไปข้างในร่องของเธอได้แค่เพียงครึ่งเดียว
"อย่ารัดฉันแน่สิ ยังเข้าไม่หมดเลย"
"ไม่..เอา..เจ็บบอ่าา"
"ฉันไม่ไหวแล้ว ทนไปก่อนนะนี้แค่พึ่งเริ่ม"
ร่างหนากระแทกแก่นกายเข้าไปข้างในร่องของเธอจนมิดด้าม
"อ่าาากกก"
น้ำเหนียวข้นไหลทะลักออกมาจากร่องน้ำเสียวผสมหยาดโลหิตเป็นสีชมพูอ่อน
"เธอไม่เคย มาก่อนหรอ" เขาถามเธอ
"เจ็บบบอ่าา" พยักหน้าเบาๆ
ร่างหนาแช่ค้างแก่นกายให้ร่องค่อยๆปรับสภาพ
"แต่คงต้องทนไปก่อน" ร่างหนาพูดแล้วค่อยๆขยับเข้าออกเร็วขึ้น
"อ๊าาาาส์ " ทำให้เธอรู้สึกเสียวกว่าเดิม
ร่างหนาเริ่มซอยแก่นกายเร็วขึ้นกระแทกจนร่างบางเด้งไปตามแรงกระแทก
"อ่ะ....อ่าาาส์ !!!!"
พับ พับ ๆๆๆๆๆๆๆ
"อ๊ะะๆๆ..ซี้ดส์"
"ไม่ไหวอ่าา..แล้ว..ซี้ดส์"
ร่างหนาได้กระแทกแก่นกาย รัวเและแรงขึ้นเรื่อยๆจนสักพักร่างหนาใกล้ถึงฝั่งฝันแล้ว
"อื๊อออจะเสร็จแล้ว" ร่างหนาพูดพร้อมกับเร่งให้เร็วขึ้น
"อย่าแตกในนะ" ร่างบางร้องห้ามเขาเพราะใกล้เรียนจบแล้วไม่อยากท้อง
"ไม่ทันแล้วสาวน้อย" ร่างหนาเร่งกระแทกจะสุด ก่อนจะปล่อยน้ำรักออกมาเต็มร่องของสาวน้อย ก่อนจะถอดแก่นกายออก พลิกร่างบางให้อยู่ในท่าหมา
" จะทำไรอะ" เธอตกใจที่เขาพลิกตัวเธอให้อยู่ในท่าหมา
"คิดว่าครั้งเดียวมันพอหรอ" ร่างหนาพูดจบก็สอดแก่นกายเข้าไปในร่องอีกครั้งเเต่ครั้งนี้เข้าง่ายมาเพราะมีน้ำรักอยู่เต็มร่อง
"อ๊าาากกก"
ร่างบางเกร็งตัวด้วยความเจ็บปวด ทนรับการกระทำอันป่าเถื่อนนี้ไม่ไหวแล้ว
"อ่าาาส์"
พับๆๆๆ
ผ่านไปสักพักก็ปล่อยน้ำรักเข้าร่องของสาวน้อยอีกครั้ง และจับเปลี่ยนท่าอยู่หลายครั้งปล่อยน้ำรักหลายรอบจนร่างบางรับไม่ไหวหมดสติไป
เช้าวันต่อมา
"อืมมมม" แพรไหมรู้สึกเปลือกตาหนักมากร่างกายเหมือนไม่มีเรี่ยวเเรง พอลืมตามามองไปรอบๆก็ได้รู้ว่านี้ไม่ใช่คอนโดของตัวเอง หันไปเห็นผู้ชายหน้าตาลูกครึ่งนอนอยู่ข้างๆ ก็ตกใจเลยรีบลุกขึ้นจากเตียง
ตุบ!!
แต่แพรไหมเหมือนขาไม่มีเรี่ยวแรงเลยได้ลงไปนั่งที่พื้น แล้วค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนแต่รู้สึกแสบตรงหว่างขา เลยรีบหยิบเสื้อผ้ามาใส่เพราะกลัวเขาตื่นแต่พอหันไปเห็นตัวเองในกระจก ก็น้ำตาคอชุดเดรสสายเดี่ยวทำให้เห็นรอยแดงที่เขาทำไว้เยอะมากจนน่ากลัว เลยเอาเสื้อสูทของเขาใส่ทับเผื่อปกปิดรอยแดงแล้วรีบออกจากห้องนี้อย่างรวดเร็วเพราะกลัวเขาตื่น
แพรไหมเดินหน้าเศร้าริมถนนไปเรื่อยๆจนถึงคอนโด พอมาถึงหน้าห้องก็เห็นห้องไม่ได้ล็อกเลยเดินเข้าไปเห็นเพื่อนสองคนทำหน้าเครียดอยู่ที่โซฟา น้ำตาก็ไหลออกมา
"พวกแก....งื้ออ" ทั้งสองคนหันหน้ามาตามเสียงเรียก
"แกไปไหนมาห้ะ"มัสถามเสียงเป็นห่วง
"ฉัน.." แพรไหมพูดไม่ออก
"รู้ไหมว่าพวกเราเป็นห่วงแกขนาดไหน โทรหาเครื่องก็ดับ พอมาถึงคอนโดตอนเช้าก็ไม่เห็นอกอยู่ พวกเรารอ 24 ช.ม. จะแจ้งตำรวจแล้วนะ"
"ฉัน..เสียใจอ่าา" แพรไหมพูดแล้วก็ร้องไห้
"ใครทำไรแกห้ะแพรไหม แล้วเมื่อคืนไปไหนมา"
"ถ้าฉันบอกพวกแกห้ามบอกใครนะ"
"อืมมมพูดมา"
"เมื่อคืนฉัน..ไปเข้าห้องน้ำ..แล้วมึนหัวเดินไปชนประตูห้อง" แพรไหมพูดอ้ำๆอึ้งๆ
"แล้วไงต่อ" จันทร์เจ้าถาม
"มีผู้ชายคนหนึ่งอยู่ข้างในห้อง...แล้ว..เรา..ก็มีอะไรกัน"แพรไหมร้องไห้หนักมาก
"ฮืออๆๆๆ"
"แล้วผู้ชายคนนั้นเป็นใคร"มัสถาม
"ฉันฮือ...ไม่รู้อ่ะแกฮืออ.ๆ" ทำหน้าไม่รู้จริงๆว่าเขาเป็นใคร
"นั้นแกเอาสูทใครมาใส่" มัสถาม
"ของ..ผู้ชายคนนั้นแหละฮือออ...." แพรไหมร้องหนักกว่าเดิมอีก
"รอแพรไหมดีขึ้นก่อน ค่อยถามไม่เป็นไรนะ" จันทร์จันทร์พูดขึ้น
"ไม่เป็นไรน้า อย่าร้องแกยังมีพวกเราอยู่นะ"
เพื่อนๆช่วยกันปลอบประโลมแพรไหมอยู่นานกว่าจะหยุดร้อง
"แพรไหมแกไปอาบน้ำเถอะ จะได้สดชื้น"มัสพูด
"อืมม" แพรไหมพยักหน้ารับ แล้วก็เดินเข้าห้องตัวเองเพื่อจะอาบน้ำ พอถอดเสื้อผ้าก็เห็นรอยแดงที่เขาทำไว้เยอะมากมาย
"เห้อออ" กว่าจะหายคงสักพักแหละ
สเตฟานงัวเงียใช้แขนควานหาร่างบาง แต่ไม่มีเลยลืมและลุกนั่งมองหาร่างบางแต่ก็ไม่มีจัดไปขนาดนั้นยังเดินได้น่าสนใจจริงๆ
สเตฟานตระโกนเรียกลูกน้องเสียงดัง
" คุณสเตฟานมีอะไรครับ"
" ผู้หญิงคนเมื่อคืนไปไหน"
"คุณสเตฟานไม่ได้บอกให้เขากลับหรอครับ"
"ถ้าบอกให้กลับแล้วกูจะถามมึงทำไมห้ะ"หงุดหงิด
"ขอโทษครับ"
"แล้วผู้หญิงคนเมื่อคืนเป็นใคร"
"เดียวผมไปสืบให้เดียวนี้ครับ"
"ฉันขอเร็วนะ ออกไป"สเตฟานขึ้นเสียงจนลูกน้องกลัววิ่งออกจากห้องไปอย่างเร็ว
สเตฟานลุกขึ้นจากเตียงนอนเดินไปอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินไปนั่งจิบกาแฟร้อนริมหน้าต่าง ซึ่งเป็นที่นั่งประจำของเขา
ก๊อก..ก๊อก...
"คุณสเตฟานครับมีสายด่วยโทรมาจากประเทศสเปนครับ”
"เข้ามา"ลูกน้องเดินตรงเอาโทรศัพท์มาให้ผู้เป็นนายอย่างรวดเร็ว
"ฮัลโหล "เสียงเรียบนิ่ง
"พูดน้ำเสียงให้ดีกว่านี้ไม่ได้ไง"คนในสายคือน้องชายคนรองของตระกูล คริสเตียน โจนาธาน
"มีอะไรพูดมาเร็ว" เย็นเยือก
"ได้ๆ ไอ้พวกมาเฟียฝั่งใต้มันหักหลังพวกเราไม่ยอมส่งสินค้าให้และเปิดคาริโนด้วยผมอยากให้พี่ไปจัดการ"
"มึงทำไมไม่จัดการพวกมัน"
"กูไม่ถนัดบู้โว้ยย"
"มีเเค่นี้ใช่ไหม"เสียงเรียบนิ่ง
"ใช่.." สายตัด
ตูดๆๆ
"โนอาเตรียมเครื่องบินไปสเปนเดียวนี้"สเตฟานสั่งโนอา
"ครับนาย"
- Writer
