เมียเด็กนายซาตาน

บทที่ 3 อาการแปลกๆ

2 เดือนผ่านไป

แพรไหมได้เรียนจบการศึกษาแล้ว แต่ยังอยู่ที่อิตาลีเพราะแพรไหมเป็นเด็กกำพร้าไม่มีญาติที่ไหนมีแต่เพื่อนรักทั้งสองคนที่เหมือนพี่น้อง แพรไหมกับเพื่อนๆเลยย้ายที่พักมาอยู่ด้วยกันและเปิดร้านคาเฟ่ขนมไทย เพราะไม่มีใครรับเข้าทำงานเนื่องจากเป็นเด็กจบใหม่ไม่มีประสบการณ์

"วันนี้พวกเราขายได้เยอะเลยนะเนี้ย" มัสพูด

"มันก็แน่อยู่แล้วดูสภาพแพรไหมด้วย"จันทร์เจ้าพูด แพรไหมเป็นคนทำขนมไทยเกือบทั้งหมดเองเพราะเพื่อนๆต้องออเดอร์ แล้วก็เสิร์ฟอาหารเองไม่ได้จ้างพนักงาน

"ฉันยังไหว" ยิ้ม

"แต่หน้าแกดูซีดๆนะ"มัสพูด

"ใช่ ฉันเห็นช่วงนี้เเกไม่สบายบ่อยๆด้วย"จันทร์เจ้าพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเพื่อนรัก

"ฉันไม่เป็นไรพรุ้งนี้วันหยุดนอนพักเดียวก็หาย"

"ถ้าแกไม่ไหวบอกพวกเรานะจะได้ไปหาหมอ"

"จ้าคุณเพื่อน"ยิ้มแล้วก็หัวเราะ

สเตฟานก็ยุ่งกับงานประชุมทุกวันจนทุกอย่างเริ่มลงตัวแล้วเกือบหมดแล้ว วันนี้สเตฟานก็ประชุมเรื่องจะให้คริสเตียนมาดูเเลต่อเพราะจะกลับอิตาลีแล้วเร็วๆนี้ ตอนแรกสเตฟานจะมาดูแค่แปปเดียวเเต่ไม่คิดว่าระบบมันจะเละแบบนี้เลยมาเป็นเดือนๆ

"วันนี้มีประชุมอีกไหม"พูดเสียงเรียบนิ่ง

"ไม่มีแล้วครับนาย" พูดเสร็จแล้วกำลังจะเดินออกไป แต่สเตฟานหันไปเห็นซองสีน้ำตาล เลยเรียกไว้

"เดียวก่อน"ตระโกน

"ครับนาย" หน้างง

"ซองสีตาลน้ำนี้อะไร"

"ข้อมูลของผู้หญิงคนนั้นที่ผับไงครับ" เอามาให้ตั้งนานแล้วพึ่งมาถาม คงยุ่งจริงๆแหละ

"อืมม"

"ครับ"แล้วก็เดินออกไป

สเตฟานนั่งที่โซฟาแล้วเปิดซองเอากระดาษออกมาดูก็เห็นใบหน้าหญิงสาวก็สะดุดตาในทันที่แหละอ่านข้อมูลประวัติก็ไม่เห็นมีอะไรหน้าสงสัยเป็นเด็กกำพร้า อยู่กับเพื่อนที่สนิต แต่ทำไมเขารู้สึกแปลกๆ ทำไมรู้สึกอยากกลับอิตาลีเดียวนี้เลย ยังไงก็ไม่มีงานแล้วกลับก็ดีเหมือนกัน

"โนอาา" สเตฟานตระโกน

"ครับนาย"

"กูจะกลับอิตาลีเดียวนี้"

"ครับเดียวผมจะไปจัดการเรื่องบินเดียวนี้ครับ"

"อืม ออกไป" พยักหน้าแล้วเดินออกไป ก็ได้มีเสียงโว้ยวายเสียงดังของเลขากับใครอีกคน

"อย่าพึ่งเข้าไปนะค่ะ"เลขาพูดเสียงดังจับผู้หญิงคนนั้นไหว

"ปล่อยฉันนะ กล้าดียังไงมาจับฉัน" ทำหน้าไม่พอใจใส่เลขา

"จูดี้ เธอมาทำไรที่นี้"เย็นยะเยือก

"ก็จูดี้คิดถึงคุณนี้ค่ะ" พูดออดอ้อน

"เราไม่ได้เป็นอะไรกัน"พูดนิ่งๆ

"แหม วันนั้นคุณยังเหล่าร้อนกันขนาดนั้นเลยไม่เป็นอะไรกันได้ไงค่ะ" ทำหน้าทำตา

"คุณเป็นคนมาเสนอ เป็นคู่นอนกับผมเอง"

"แต่จูดี้รักคุณนี้ค่ะ"

"ผมไม่ชอบคุณ อย่างมายุ่งกับผมอีก"

"คุณจะทำกับจูดี้แปปนี้ไม่ได้นะ"

"โนอา มึงจัดการให้เรียบร้อยด้วย" โนอาสั่งให้ลูกน้องมาจับจูดี้ออกไปแต่เธอก็โว้ยวายไม่หยุด

"คุณทำอย่างนี้กับจูดี้ไม่ได้!! คุณ สเตฟาน คุณสเตฟาน จูดี้ขอให้คนที่คุณรักไม่รักคุณ!!"

โนอาเดินเข้ามาให้ห้องทำงานหลังจากที่หายออกไปสักพัก

"นายครับเตรียมพร้อมหมดแล้วครับ"

"อืม" สเตฟานก็เดินตามลูกน้องไปขึ้นเครื่อง

3 ชั่วโมงผ่านไป

สเตฟานก็ได้มาถึงมิลานในตอนกลางคืนเขาพึ่งรู้สึกว่ามิลานในตอนกลางคืนนี้ก็สวยเหมือนกันปกติเขาก็เที่ยวบ่อยแต่ไม่เห็นว่าสวยเลยเขาเดินไปขึ้นรถ

"โนอาออกรถ"

"กลับคอนโดหรือคฤหาสน์ ครับ"

"คฤหาสน์อยากพักผ่อน"

"ครับนาย"

เช้าวันต่อมาา

"อ้วกก อ้วกก" อาเจียนหนักมาก

อาการของแพรไหมก็หนักขึ้นเรื่อยๆทั้งเวียนหัวบ่อยๆ หน้ามืด หน้าซีดเหมือนจะเป็นลมตลอดเวลาแทนตอนเช้าลุกขึ้นมาอาเจียนเกี่ยวทุกเช้า

จนเพื่อนบอกให้ไปหาหมอก็ไม่ยอมไปดื้อมาก

"แพรไหมถ้าไม่ไหวไปพักก่อนได้นะ"มัสพูด

"ฉันยังไหวอยู่"

"ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเราหรอก"จันทร์เจ้า

"ใช่ ทำขนมเสร็จก็ไปพักหรือไปหาหมอก็ได้แกดูอาการแกไม่ค่อยดีเลย"มัสพูด

"แกบอกแพ้อาหารนี้มันก็หลายวันแล้วนะ"

"ไปให้หมอตรวจเถอะ"จันทร์เจ้า

"นะๆๆแกเพื่อความสบายใจของพวกฉัน"มัสพูด

"อืมม ก็ได้" พยักหน้าแล้วยิ้ม เเพรไหมก็เดินไปเก็บอุปกรณ์ทำขนมแล้วก็เดินมาบอกเพื่อนว่าตัวเองจะไปหาหมอ แล้วนะแพรไหมเดินไปขึ้นรถแท็กซี่ ไปโรงพยาบาล

ณ โรงพยาบาลxxxxx

แพรไปเดินไปหน้าเคาน์เตอร์เพื่อกรอกข้อมูลและประวัติส่วนตัว พอเสร็จหมอเรียกตรวจ

"คุณแพรไหม เชิญที่ห้องตรวจค่ะ"

"สวัสดีค่ะ คุณหมอ"

"ครับ จากที่ผมตรวจแล้วเบื้อนต้น แต่ผมขอให้ตรวจปัสสาวะเพิ่มครับเผื่อความแน่ใจ"

"หนูเป็นโรคร้ายแรงหรอค่ะ" ทำหน้าตลกใจ

"ไม่ใช่ครับผมแค่อยากแน่ใจเฉยๆ"

"ค่ะคุณหมอ" แพรไหมก็ไปเดินไปตรวจปัสสาวะ แล้วหมอก็เรียกที่ห้องตรวจอีกครั้ง

" คุณหมอค่ะ เป็นยังไงบางค่ะ" น้ำเสียงกังวล

" คุณตั้งครรภ์ได้ 10 สัปดาห์แล้วครับ จะฝากท้องเลยไหมครับ" สิ่งที่คุณหมอพูดดังอยู่ในหัววนไปมาก และมีน้ำตาไหลออกมาทั้งเสียใจและดี เสียใจที่ท้องไม่มีพ่อแต่ก็ยินดีที่จะเลี้ยงเด็กคนนี้เป็นทั้งแม่และพ่อให้เขาเอง

"คุณครับเป็นอะไรครับ" หมอเรียกหลายรอบแล้ว

" คะ "เธอตกใจ

"คุณจะฝากท้องเลยไมหรือจะหรอมากับแฟนครับ"

"ฝากเลยก็ได้ค่ะ หมอชื่ออะไรค่ะ" ยิ้มทั้งน้ำตา

"ผมชื่อ นาวิน ครับ เรียกผมพี่นาวิลก็ได้อายุไม่ได้ห่างกันไม่เยอะครับ" ยิ้ม

"ห่างกี่ปีค่ะ555"

"4-5ปีได้ครับ"ยิ้มและหัวเราะ

"ฝากท้องต้องทำไงบางค่ะ"

"อ้อ เดียวมาอัลตราซาวด์ว่าเด็กแข็งแรงไหมรับสมุดก็กลับได้เลยครับ" แพรไหมพยักหน้าแล้วเดินไปขึ้นเตียงเพราะจะอัลตราซาวด์ดูลูกน้อง

"พร้อมยังครับเดียวผมจะทาครีม"

"พร้อมค่ะพี่นาวิน"

"ครีมเย็นหน่อยนะครับ" หมอใช้ครีบทาบริเวณหน้าท้องใช้เครื่องตรวจที่หน้าท้อง

"คุณแพรไหมหน้าจะได้ลูกแฝดครับ"

"จริงหรอค่ะ" ทำเสียงตกใจมาก

"เดียวขอตรวจอีกแปปนะครับ"

"คุณแพรไหมได้แฝด3ครับ เพศยังไม่รู้แน่ชัด"

"จริงหรอค่ะคุณหมอ" ยิ้มดีใจ ต้องเลี้ยงให้ไหว

"ครับผมก็ว่าทำไมแพ้ท้องหนักจริงท้องแฝด3นี้เอง555" คุณหัวเราะและยิ้มดีใจกับแพรไหม

"ค่ะ แล้วกลับเลยได้ไหมค่ะ"

"เดียว รอเอาสมุดฝากครรภ์ 3 เล่มกับยาแก้แพ้ยาบำรุงแล้วก็กลับได้เลยครับ"

"ขอบคุณพี่นาวินมากเลยค่ะ"

"ไม่เป็นไร อย่าลืมกินอาหารให้ครบ 5 หมู่ด้วยนะครับ" ยิ้ม

แพรไหมก็นั่งแท็กซี่กลับร้าน นั่งคิดอยู่บนรถว่าจะบอกเพื่อนยังไงดี เพื่อนจะว่าจะด่าเราไหมทำให้เครียดมากเลย แต่นึกขึ้นได้หมอบอกห้ามเครียดเดียวลูกเครียดด้วย นึกได้เลยทำใจสบายๆ

ถึงหน้าร้านเพื่อนก็กำลังจะปิดร้าน

"แพรไหม"

"ปิดร้านเร็วจัง"แพรไหมสงสัย

"พอดีมีคนมาเหมาขนมที่แกทำหมดเลย เขาบอกว่าอยากเจอคนทำด้วยแต่ฉันบอกว่าแกไปทำธุระ" มัสพูด

"หมอว่าไงบอกให้ยามาเยอะเลย"

"คือ....ว่าา"

"คืออะไร" จันทร์เจ้าพูดเพราะลุ้นอยู่ว่าเพื่อนเป็นอะไร

"หรือว่าแกเป็นโรคร้าย เป็นโรคอะไรแก"มัสพูด

"ฉันท้อง!"พูดเสียงดัง

"ท้องได้ไง"มัสอึ้ง

"มัสถามโง่ๆอีกแล้วนะแก"จันทร์เจ้าพูด

"คืนวันนั้นแหละแกแต่ฉันกินยาแล้วนะแต่.."น้ำตาไหลเหมือนจะร้องไห้

"ไม่ต้องร้อง มีพวกเราอยู่เดียวช่วยเลี้ยงเอง"

"พวกแก...งื้อออ"มองหน้าแล้ววิ่งเข้าไปกอดกัน

"ฉันท้องแฝด3เลยนะ" เพื่อนนี้อึ้งเข้าไปอีก

"ห้ะ 3 เลยหรอใช่"แพรไหมพยักหน้า

"ไม่เป็นไรหรอกยังไงก็หลานฉัน"

"ตอนแรกฉันนึกว่าพวกแกจะด่าฉันซะอีก"

"ด่าแกทำไหมคนเรามันพลาดกันได้"

"ขอบคุณที่ฉันยังมีพวกแกอยู่นะ"ร้องไห้

"จะเป็นแม่คนอยู่แล้วเลิกร้อง"มัสพูด

"ไปกินข้าวกันดีกว่า"

"ไปๆ"พยักหน้า แล้วทั้ง3คนก็นั่งกินข้าวหัวเราะมีความสุขกันอยู่ แต่ไม่รู้ตัวว่ามีคนจับตาดูอยู่หน้าร้าน